Orang Oetangs!

Nadat we uit de jungle terug zijn gekomen hebben we de rest van de dag niks gedaan. De spierpijn van de steile hellingen ontwikkelde zich namelijk snel. In de jungle had Frank (uiteraard) aangepapt met de kok aldaar en afgesproken om de dag nadat we terug zouden komen een sort kookcursus te doen. We werden om 11.00 uur op gehaald en naar zijn huis gebracht. Een van de gidsen was er ook bij. Dat was maar goed ook, want de kok spreekt maar een beetje Engels en zijn vrouw al helemaal niet. We hebben alle gerechten gemaakt die we in de jungle ook kregen. Ayam Samur, Mashed potatoe, gebakken als een sort rosti, maar dan nog lekkerder, curry en sambal trassi. Frank heeft het meeste gemaakt en ik heb alles opgeschreven. Het was erg lekker en leuk! En aangezien het al de hele dag regende was het een mooi tijdsverdrijf. We hebben daarna nog foto’s van Nederland laten zien op de ipad en de dochters van de kok (en de kok zelf) Angry Birds laten spelen. We zijn ook weer verslaafd geraakt aan schaken, dus dat hebben we eigenlijk ‘s avonds gedaan.

Ons guesthouse ligt aan de rivier, aan de overkant van de rivier heb je allemaal picknickplaatsen. Vandaag, 2 december, zijn we eerst naar de markt geweest en toen we terug kwamen en net over de brug wilden lopen waren op die picknickplaatsen allemaal Indonesiers die ons riepen. Dus wij besloten daarheen te gaan. Ze waren aan het bbq- en. Het was een groep christenen van 1 kerkgemeenschap uit Medan. We kregen kip, vis en drinken. Er was 1 jongen die wel wat Engels sprak. Na weer veel foto’s en kleingeld in euro’s te hebben weggegeven zijn we op weg gegaan naar het feeding station van de Oerang Oetangs. We waren al wat laat en konden eigenlijk de weg niet zo goed vinden totdat we de kok weer tegenkwamen. Hij zou ons wel de weg laten zien. Hij liep het hele stuk met ons mee, en het was nog een behoorlijk stuk naar boven klimmen. We hebben 40 minuten moeten wachten tot er gelukkig een orang oetang kwam met baby om eten te halen. Je moet namelijk maar geluk hebben of er orang oetangs komen. Daarna hebben we nog een praatje gemaakt met een oude meneer van een winkeltje die zijn eigen handicrafts verkoopt. Nu zitten we in een sort van internetcafe, maar zonder internet want het regent in Medan. Dus typ ik in Microsoft Word. Hopelijk hebben we over een paar minuten wel internet. Morgen gaan we naar Berastagi, vulkaan beklimmen. De eerste uitdaging begint al bij het opstaan, we vertrekken namelijk om 8.30 uur… ? Ons volgende verhaal volgt dus daarna!

Nog een paar feitjes:
- De mannen roken hier echt bijna allemaal en veel (de gidsen ook in de jungle…)
- Hollandse invloeden hebben we tot nu toe vooral in de taal gemerkt: asbak, handdoek, gratis, korting
- We hebben al een paar keer een frietje met pindasaus in ons guesthouse gegeten (daar kan geen Hollandse pindasaus tegenop)

20111219-112526.jpg

20111219-112535.jpg

20111219-112543.jpg

20111219-112558.jpg

20111219-112612.jpg

20111219-112634.jpg

Van Ringit naar Rupiah, over bloedzuigers en Bintang

Astrid schrijft:
Na een paar gezellige dagen in Kuala Lumpur zijn we naar Medan gevlogen, hoofdstad van Sumatra. Nadat we onze eerste miljoen hebben gepind kwam een mannetje naar ons toe die zich aanbood als taxichauffeur, met allerlei Hollandse resencies over zijn diensten als taxichauffeur en gids. Toen we bij het guesthouse waren hebben we nog even met hem gepraat (waarbij de vrouw van het guesthouse een paar keer bleef herhalen dat we niet met hem in zee moesten gaan; ze biedt zelf ook tours aan) hebben we toch besloten nog niks te boeken.

Vlakbij het guesthouse stonden een paar moslimmeisjes die Frank in het Duits (!) aansproken. Ze moesten voor hun Duitse les een interview houden :) Dus ik in mijn beste Duits (even wennen na een paar dagen Engels) antwoord gegeven en een hele fotosessie gehouden met alle mogelijke combinaties (zij waren met zijn 6-en…). We hebben ‘s avonds een rondje door de straat gelopen en verder eigenlijk niks. We hebben niet veel van Medan gezien, behalve veel verkeer en de moskee (eerste gebedsoproep om 4.30 uur…).

De volgende ochtend hebben we besloten dat we niet in Medan bleven en hebben meteen een tour geboekt naar Bukit Lawang. Bukit Lawang ligt aan de rand van Nationaal park Gunung Leuser. Er zit een Oerang Oetang centre waar de apen worden voorbereid op het leven in het wild en ze vervolgens worden teruggezet. Een uur nadat we de tour hadden geboekt zaten we in een luxe 4×4 en hebben we 96 km afgelegd in 3 uur, met dank aan het verkeer in Medan en alle bochten onderweg en ohja, niet te vergeten de staat van de weg.

Frank schrijft:
Aangekomen in Bukit Lawang worden we opgewacht door Anton die ons direct meeneemt over de brug naar de overkant van de rivier Sungai Bohorok, naar het Guesthouse Bukit Lawang Indah. De brug is niet meer dan een paar planken, en ik kom er met mijn rugzak alleen kruipend overheen.

Na een briefing over de trekking wandelen we een rondje door het knusse dorpje. Allemaal vriendelijke en vrolijke mensen en een prachtige omgeving.
De volgende ochtend de grote tassen in een locker en op pad met gids Baba en het Canadese stel Lulu en Louis. Een zeer straf begin en na amper tien minuten lopen we badend in het zweet hijgend achter Baba aan, de Jungle in.

Vrij snel horen we een hoop lawaai uit de bomen en jawel, daar is Mina, de beruchte Orang Oetang. Mina is de meest gevreesde maar tevens meest geliefde inwoner van Bukit Lawang. Door de jaren heen heeft ze zo’n 64 gidsen aangevallen en gebeten. De gidsen nemen het haar echter niet kwalijk want die geven de toeristen de schuld, die alle aanwijzingen om afstand te bewaren negeren. Ze is een van de eerste in het wild uitgezette Orang Oetangs van het park, na jaren van gevangenschap. Omdat ze eten verwacht van mensen kan ze agressief worden als ze dat niet krijgt. Natuurlijk komt ze erg dicht bij ons en kunnen we haar en haar baby een kwartier lang bewonderen en fotograferen.

Na nog een paar flinke heuvels krijgen we een hele berg vers fruit te eten van onze gids. We merken ook dat we te grazen zijn genomen door bloedzuigers. Astrid is er het ergst aan toe met 4 stuks. Onze mede oerwoudbezoekers vragen ons bezorgd of we geen pleister willen, volgens de gids kan het geen kwaad en heeft hij wel een middeltje van tabak. Daarna volgt weer een stevige wandeling, en dan Nasi Goreng op een verkoelende plek bij een stroompje. Dan nog de grootste ‘mama en papa’ berg op, en een vreselijk lange en steile afdaling naar de grote rivier, alwaar we ons kamp voor de nacht vinden.

We kunnen daar lekker zwemmen in rivier, en ‘s avonds wacht ons alweer een enorm (smakelijk) diner. We sluiten de dag af met een potje kaart en zowaar een heerlijk koud Bintang biertje!
De volgende ochtend wakker met niet een houten kont maar wel met een compleet houten lichaam door het dunne matje op de jungle vloer. Na een frisse duik en compleet ontbijt (koffie, thee, fruit, jungle club sandwich) nog even langs een waterval en dan weer terug raften naar Bukit Lawang.

Het was een leuk avontuur, de Orang Oetangs waren geweldig, de gids een grappenmaker, het bed vreselijk en het eten onvoorstelbaar. Zoals Baba zegt: Alles is mogelijk in de Jungle!

Kuala lumpur – na 5 jaar

Posted from Kuala Lumpur, Federal Territory of Kuala Lumpur, Malaysia.

Kuala Lumpur is in 5 jaar niks veranderd. Nou ja, dat zegt iemand die 5 jaar geleden 2 dagen is geweest. Maar het eten is nog even lekker, je struikelt nog steeds over de reflex-massage-promoters en het verkeer is hartstikke druk in het centrum.
Deze keer een ander guesthouse dan ‘Number Eight’ (dat trouwens prima beviel), namelijk het ‘Tropical Guesthouse’. Nu zijn ze er aardig geslaagd om in deze betonnen/asfalt jungle een tropisch guesthouse neer te zetten (zie foto), althans iig van de buitenlant. En binnen is het ook okay. Beetje kleiner dan Number Eight, en de badkamer op de gang. Maar het scheelt dan ook in de prijs. Ze liggen trouwens nagenoeg naast elkaar ( nr8 en nr2), in een gemoedelijk straatje, op wandelafstand van een straat vol straat-eet-tentjes en een straat vol luxe-toeristen-eet-tentjes, dus keuze en gezelligheid genoeg!
Gratis wifi everywhere dus we hoeven nog niet af te kicken. Foto’s uploaden, apps downloaden en blogs updaten gaat moeiteloos, zelfs midden op straat. Ben benieuwd hoe dat straks in Indonesië gaat…
Afijn, ik ga ook ff pitten, Astrid ligt al een tijdje en die zal me morgenochtend wel weer bijtijds wakker maken! Plan voor morgen? Euh…. Ontbijten, ff shoppen voor slippers, daarna…. euh… Lunchen?? Klinkt als een plan.

20111125-002552.jpgTropical Guesthouse

20111125-002615.jpgHapjes-straat

20111125-002624.jpgSteamboat?

20111125-002639.jpgKleurrijke stoeltjes zeg!

20111125-003230.jpgLekkere Thaise hapjes, kom het niet laten

20111125-003838.jpgOok de groetjes van Astrid

Meer foto’s

Indonesie – Vulkanen enzo

Volgens het CIA Factbook:

Natuurlijke gevaren
Af en toe overstromingen, ernstige droogte, tsunami’s, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, bosbranden,
vulkanisme: Indonesië bevat de meest vulkanen van alle landen in de wereld – ongeveer 76 zijn actief; grote vulkanische activiteit vindt plaats op Java, West-Sumatra, de Sunda-eilanden, Halmahera Island, Sulawesi Island, Sangihe Island, en in de Banda Zee; Merapi (elev. 2968 m), de meest actieve vulkaan van Indonesië en is aan het uitbarsten sinds 2010, andere opmerkelijke historisch actieve vulkanen zijn Agung, Awu, Karangetang, Krakatau, Makian, Raung, Toba en Tambora.

Back to life

Na een tijdje afwezigheid, zijn we weer terug om het blog te benutten, dit keer voor een reis naar Indonesië!
Het systeem is geüpdatet naar de nieuwste snelle versie, met mobiele site en nog meer foefjes, het fotoalbum werkt weer, en google is weer tevreden (hopelijk) en laat ons weer zien in de resultaten, mede door het vernuftige anti-spam systeem.
Nu nog een nachtje of 74 (zie count-down hier rechtsboven) en dan vliegen we!

Het zit er bijna op…

Morgen is alweer onze laatste stagedag. Afgelopen weekend hebben we besteed aan de laatste sightseeing. Zaterdag zijn we eerst naar de Mysore Silk Factory geweest. Echt heel gaaf om te zien! Behoorlijk groot en wat een machines om het draad op de garen te krijgen! Vervolgens alle weefapparaten gezien (overigens ook enorm veel herrie, potentiële cliënten voor Speech and Hearing voorspel ik, niet iedereen draagt oordoppen…) en gezien hoe de sarees geverfd en gestreken werden. Na deze fabriek zijn we naar de Sandalwood Oil factory geweest. Dit was niet zo bijzonder, alles stond stil. We hebben wat hout gezien en gezien hoe ze wierook aan het inpakken waren. Maar ja, toch maar weer gezien he :-)

Geluncht bij onze favoriete lunchrestaurant Indras Padras. Lekkere thali’s en andere gerechten. ‘s Middags over de markt gestruind en nog wat souvenirtjes gekocht (ik weet niet of het allemaal nog in mijn tas past).

Zondag zijn we naar Somnathpura geweest, daar is een ruine van een tempel. (http://en.wikipedia.org/wiki/Somanathapura) Dat is ongeveer 30 km. van Mysore, dus eerst met de bus en in Bannur overgestapt op een tuktuk. Het is een hele mooie ruine, maar met alle respect, als je bij Angkor Wat bent geweest in Cambodja, dan valt dit toch wel even tegen (ik zou ook niet weten of er een ruine is die Angkor Wat overtreft). We hebben het in een half uur gezien, maar toch, hier waren héél wat minder toeristen en geen Amerikanen die klagen dat je voor hun videocamera langsloopt (haha als je weer op reis bent komen weer veel herinneringen boven). We waren om 13.30 alweer terug in Mysore en hebben de rest van de zondag besteed zoals het hoort op zondag: niks doen.

Maandagochtend zijn we begonnen op de afdeling Speech & Language Science en ‘s middags bij Speech & Language Pathology. We hadden afgelopen vrijdag al kennis gemaakt met de Head of Departments (dat zijn ze hier niet zo gewend, dan komen ze een beetje over van: uhh ja, jullie komen toch pas maandag? Maar wij vinden het wel netjes om even gedag te zeggen en het wordt ook wel gewaardeerd). Maar goed, we hebben een paar weken geleden al vrij gevraagd voor as. donderdag en vrijdag (via een officiele brief, via de head of department, naar de directrice, en hadden daar akkoord voor gekregen. De brief is nu ondertekend door zo’n 6 mensen die het gelezen hebben en het goed vinden). Beetje jammer dat de HOD’s van deze afdelingen waar het om gaat, het niet wisten! Het programma is dus iets omgegooid zodat we toch van alles wat zouden leren. Het is heel interessant, we krijgen uitleg van de leraren en daarna krijgen we verschillende apparatuur te zien (EGG, CSL (Computerized Speech Lab), Delayed Auditory Feedback, PRAAT (die kennen we) en we hebben gezien en geleerd hoe ze spraak beoordelen voor forensische doeleinden. Interessant dus! Maar veel info en ik weet niet of ik nog wijs kom uit al mijn aantekeningen… Maandagmiddag hebben we gekeken bij de Augmentative & Alternative Communication afdeling. Heel leuk om te bekijken wat ze allemaal gebruiken en we hebben wat behandelingen gezien die opgenomen waren. Dinsdagmiddag hebben we gekeken op de afdeling Autism Spectrum Disorder. Niet echt mijn ding, maar ook leuk om te zien. Morgenmiddag krijgen we uitleg over Cranial (als we het goed hebben verstaan, maar we zijn er net achter dat dat gaat om het neurologische gedeelte, kan natuurlijk heel goed zo zijn, is ook onderdeel, maar we hadden zo’n idee dat we schisis gingen zien (hazenlip). We zijn benieuwd. Het is allebei interessant.

Woensdagavond gaan we uit eten met Rasha, Varsha en Vinny. We hebben gezegd dat we Indian food willen, nog een paar dagen dus we genieten er nog even van. Donderdag gaan we ‘s middags naar de bioscoop, een bollywood film bekijken en ‘s avonds eten bij Jwala. Punjabi food, daar hebben we zaterdag gegeten en dat is echt ontzettend lekker.

Voor vrijdagochtend hebben we een afspraak gemaakt met de directrice om te bedanken. Daarna gaan we een bezoek brengen aan het Central Institute of Indian Languages (http://www.ciil.org/). Dat heeft een lerares vandaag voor ons geregeld. ‘s Middags is er nog een clinical conference (is elke vrijdag van 13 – 14, 3e jaars Bachelor studenten presenteren dan een bepaald onderwerp. Eerst literatuur info en daarna een bepaalde case. Speciale cases vaak. Vorige week gingen het over tweelingen en hun spraak-taal ontwikkeling). De meeste leraren en studenten zijn daarbij aanwezig. De behandelingen gaan dan gewoon een uur lang even niet door.

Tussendoor pakken we dan nog onze spullen in (woensdag even proefpakken, als het niet past moet ik donderdag nog een weekendtas oid kopen…) en dan gaan we zaterdagochtend op weg naar Bangalore. We overnachten dan in Dubai, want onze vlucht naar Amsterdam gaat pas zondagochtend.

We hebben het hier heel leuk gehad, veel gezien, opgestoken en meegemaakt en geen seconde spijt gehad dat ik hierheen ben gekomen!

Iedereen bedankt voor het lezen en de leuke reacties die ik heb gekregen! Ik zie jullie snel weer!

Ps

Ik ben nog wat vergeten te vermelden. Er is mij een paar keer gevraagd of we hier iets merken van de overstromingen. Maar de overstromingen zijn in het noorden van India en ik zit in het zuiden van India. Wij merken er verder niks van. Het nieuws wat ik erover lees is op nederlandse nieuwssites. Vreselijk wat daar allemaal gebeurt…

Madikeri en Brindavan Gardens

De tijd begint nu echt op te schieten. We hadden twee weken geleden al plannen gemaakt met wat we nog heel graag wilden zien voor de laatste twee weekenden hier. Afgelopen zaterdag stonden daarom Madikeri en Brindavan Gardens op het programma.

Voor zaterdag (Madikeri) hadden we een auto met chauffeur gehuurd. Het is namelijk nogal een eindje hier vandaan en er zijn verschillende bezienswaardigheden die dan ook weer wat uit elkaar liggen. We begonnen bij een Tibetaanse Nederzetting.

Daar hebben we de Golden Temple bekeken. Echt super mooi. De monniken (echt heel veel) waren in de tempel aan het zingen (ik weet niet zo goed hoe ik het geluid moet noemen, een soort chant talk was het eigenlijk meer).

Na de Golden Temple gingen we naar een natuurpark waar we eigenlijk hadden verwacht dat we olifantenritje konden maken. Maar helaas, dat is er niet tijdens het regenseizoen. We zijn nog even in de rivier de Cauvery gaan pootjebaden (erg koud, dus een foto gemaakt en weer slippers aan :-) Verder wat hertjes gevoerd en dat was het eigenlijk wel. Er was niet zo heel veel te beleven… Misschien zitten we niet in het goede seizoen om natuurparken te bezoeken.

Na het park gingen we naar Abbey falls. Mooie waterval, dat is dan weer wel leuk in het regenseizoen :-) Daarna geluncht (Chicken massala en Vegetable Kadai, erg lekker!) en na de lunch zijn we naar Raja’s seat geweest. Een super mooi uitzicht over ‘zijn land’. Quote van de website madikeri.com: ‘This is the spot from where the kings watched the sunsets with their consorts and is the most scenic sport in South India. It offers breathtaking view of towering hills, green valleys, studded with paddy fields’. Hmm sport zal wel spot zijn haha.

Zondag zijn we naar Brindavan Gardens geweest. We kwamen eerst bij het ladies hostel nog een studente tegen die vroeg of we naar de kerk gingen. Uhh.. we begrepen het eerst niet helemaal, toen vroeg ze: you are christians right? Toen hebben we maar eerlijk gezegd dat we niet naar de kerk gaan… volgens mij heeft in India iedereen een geloof. Dit was namelijk de 3e al die vroeg over het geloof. Ze wilde ons de weg naar de kerk wijzen. We zijn al eerder gevraagd mee te gaan met een docente naar een kamp georganiseerd vanuit de kerk. Elke keer kijken wij een beetje vreemd denk ik, want ze vragen echt elke keer: you are christians right? En wij elke keer maar uitleggen dat we niet naar kerk gaan. We komen er elke keer goed mee weg gelukkig.

We zijn daarna met de bus naar Brindavan Gardens gegaan. Het zijn hele mooie tuinen en ‘s avonds zijn de fonteinen verlicht en is er muziek. Maar ja, wij waren er al om 14.30 en de tijden voor de verlichting is om 18.30. En om 16 uur waren we wel uitgekeken. toen hebben we maar besloten niet te wachten. Best zonde, maar ja het was toch echt te lang om er nog op te wachten.

Maandag zijn we ‘s morgens begonnen bij preschool training centre. Kleuterschooltje dus voor speciaal onderwijs. Erg leuk om te zien. Er zijn groepen voor kinderen met hoorverlies (wel met hoorapparaten), autisme, mental retardation. Dan zijn er verschillende vaardigheden die ze oefenen (elk 3 kwartier): pre-education, dat is dus leren lezen, schrijven, tellen, self-help skills, dat is dus zelf eten, aankleden, naar het toilet gaan etc., language en cognitie. Gisteren gingen ze leren rijst met sambar te eten. De moeders zijn erbij en die hebben eten en borden etc mee. Dan moeten ze eerst handen gaan wassen, dan opscheppen, water inschenken. Dan moeten ze met hun rechterhand (ze eten hier met de hand) de rijst mengen met de sambar en het dan opeten. Nog wat drinken en dan weer handen wassen. Heel nuttige lessen zijn het. ‘s Middags zitten we bij Fluency. Vinden we niet zo heel boeiend omdat we de therapien van de kleinere kinderen niet echt kunnen volgen. Wel hebben we therapieen gezien van jongens van 16 en 23 en dat is wel leuk, want dan praten ze met ons in het engels en dat is voor hen een goede oefening.

We hebben nog 1 weekend om leuke dingen te doen. Daarvan schrijf ik nog wel een kort verslagje en dan gaan we volgende week alweer naar huis. DAar hebben we stiekem ook wel weer zin in :-)

Tot volgende week!