Geluncht bij onze favoriete lunchrestaurant Indras Padras. Lekkere thali’s en andere gerechten. ’s Middags over de markt gestruind en nog wat souvenirtjes gekocht (ik weet niet of het allemaal nog in mijn tas past).

Zondag zijn we naar Somnathpura geweest, daar is een ruine van een tempel. (http://en.wikipedia.org/wiki/Somanathapura) Dat is ongeveer 30 km. van Mysore, dus eerst met de bus en in Bannur overgestapt op een tuktuk. Het is een hele mooie ruine, maar met alle respect, als je bij Angkor Wat bent geweest in Cambodja, dan valt dit toch wel even tegen (ik zou ook niet weten of er een ruine is die Angkor Wat overtreft). We hebben het in een half uur gezien, maar toch, hier waren héél wat minder toeristen en geen Amerikanen die klagen dat je voor hun videocamera langsloopt (haha als je weer op reis bent komen weer veel herinneringen boven). We waren om 13.30 alweer terug in Mysore en hebben de rest van de zondag besteed zoals het hoort op zondag: niks doen.

Maandagochtend zijn we begonnen op de afdeling Speech & Language Science en ’s middags bij Speech & Language Pathology. We hadden afgelopen vrijdag al kennis gemaakt met de Head of Departments (dat zijn ze hier niet zo gewend, dan komen ze een beetje over van: uhh ja, jullie komen toch pas maandag? Maar wij vinden het wel netjes om even gedag te zeggen en het wordt ook wel gewaardeerd). Maar goed, we hebben een paar weken geleden al vrij gevraagd voor as. donderdag en vrijdag (via een officiele brief, via de head of department, naar de directrice, en hadden daar akkoord voor gekregen. De brief is nu ondertekend door zo’n 6 mensen die het gelezen hebben en het goed vinden). Beetje jammer dat de HOD’s van deze afdelingen waar het om gaat, het niet wisten! Het programma is dus iets omgegooid zodat we toch van alles wat zouden leren. Het is heel interessant, we krijgen uitleg van de leraren en daarna krijgen we verschillende apparatuur te zien (EGG, CSL (Computerized Speech Lab), Delayed Auditory Feedback, PRAAT (die kennen we) en we hebben gezien en geleerd hoe ze spraak beoordelen voor forensische doeleinden. Interessant dus! Maar veel info en ik weet niet of ik nog wijs kom uit al mijn aantekeningen… Maandagmiddag hebben we gekeken bij de Augmentative & Alternative Communication afdeling. Heel leuk om te bekijken wat ze allemaal gebruiken en we hebben wat behandelingen gezien die opgenomen waren. Dinsdagmiddag hebben we gekeken op de afdeling Autism Spectrum Disorder. Niet echt mijn ding, maar ook leuk om te zien. Morgenmiddag krijgen we uitleg over Cranial (als we het goed hebben verstaan, maar we zijn er net achter dat dat gaat om het neurologische gedeelte, kan natuurlijk heel goed zo zijn, is ook onderdeel, maar we hadden zo’n idee dat we schisis gingen zien (hazenlip). We zijn benieuwd. Het is allebei interessant.

Woensdagavond gaan we uit eten met Rasha, Varsha en Vinny. We hebben gezegd dat we Indian food willen, nog een paar dagen dus we genieten er nog even van. Donderdag gaan we ’s middags naar de bioscoop, een bollywood film bekijken en ’s avonds eten bij Jwala. Punjabi food, daar hebben we zaterdag gegeten en dat is echt ontzettend lekker.

Voor vrijdagochtend hebben we een afspraak gemaakt met de directrice om te bedanken. Daarna gaan we een bezoek brengen aan het Central Institute of Indian Languages (http://www.ciil.org/). Dat heeft een lerares vandaag voor ons geregeld. ’s Middags is er nog een clinical conference (is elke vrijdag van 13 - 14, 3e jaars Bachelor studenten presenteren dan een bepaald onderwerp. Eerst literatuur info en daarna een bepaalde case. Speciale cases vaak. Vorige week gingen het over tweelingen en hun spraak-taal ontwikkeling). De meeste leraren en studenten zijn daarbij aanwezig. De behandelingen gaan dan gewoon een uur lang even niet door.

Tussendoor pakken we dan nog onze spullen in (woensdag even proefpakken, als het niet past moet ik donderdag nog een weekendtas oid kopen…) en dan gaan we zaterdagochtend op weg naar Bangalore. We overnachten dan in Dubai, want onze vlucht naar Amsterdam gaat pas zondagochtend.

We hebben het hier heel leuk gehad, veel gezien, opgestoken en meegemaakt en geen seconde spijt gehad dat ik hierheen ben gekomen!

Iedereen bedankt voor het lezen en de leuke reacties die ik heb gekregen! Ik zie jullie snel weer!

Voor zaterdag (Madikeri) hadden we een auto met chauffeur gehuurd. Het is namelijk nogal een eindje hier vandaan en er zijn verschillende bezienswaardigheden die dan ook weer wat uit elkaar liggen. We begonnen bij een Tibetaanse Nederzetting.

Daar hebben we de Golden Temple bekeken. Echt super mooi. De monniken (echt heel veel) waren in de tempel aan het zingen (ik weet niet zo goed hoe ik het geluid moet noemen, een soort chant talk was het eigenlijk meer).

Na de Golden Temple gingen we naar een natuurpark waar we eigenlijk hadden verwacht dat we olifantenritje konden maken. Maar helaas, dat is er niet tijdens het regenseizoen. We zijn nog even in de rivier de Cauvery gaan pootjebaden (erg koud, dus een foto gemaakt en weer slippers aan :-) Verder wat hertjes gevoerd en dat was het eigenlijk wel. Er was niet zo heel veel te beleven… Misschien zitten we niet in het goede seizoen om natuurparken te bezoeken.

Na het park gingen we naar Abbey falls. Mooie waterval, dat is dan weer wel leuk in het regenseizoen :-) Daarna geluncht (Chicken massala en Vegetable Kadai, erg lekker!) en na de lunch zijn we naar Raja’s seat geweest. Een super mooi uitzicht over ‘zijn land’. Quote van de website madikeri.com: ‘This is the spot from where the kings watched the sunsets with their consorts and is the most scenic sport in South India. It offers breathtaking view of towering hills, green valleys, studded with paddy fields’. Hmm sport zal wel spot zijn haha.

Zondag zijn we naar Brindavan Gardens geweest. We kwamen eerst bij het ladies hostel nog een studente tegen die vroeg of we naar de kerk gingen. Uhh.. we begrepen het eerst niet helemaal, toen vroeg ze: you are christians right? Toen hebben we maar eerlijk gezegd dat we niet naar de kerk gaan… volgens mij heeft in India iedereen een geloof. Dit was namelijk de 3e al die vroeg over het geloof. Ze wilde ons de weg naar de kerk wijzen. We zijn al eerder gevraagd mee te gaan met een docente naar een kamp georganiseerd vanuit de kerk. Elke keer kijken wij een beetje vreemd denk ik, want ze vragen echt elke keer: you are christians right? En wij elke keer maar uitleggen dat we niet naar kerk gaan. We komen er elke keer goed mee weg gelukkig.

We zijn daarna met de bus naar Brindavan Gardens gegaan. Het zijn hele mooie tuinen en ’s avonds zijn de fonteinen verlicht en is er muziek. Maar ja, wij waren er al om 14.30 en de tijden voor de verlichting is om 18.30. En om 16 uur waren we wel uitgekeken. toen hebben we maar besloten niet te wachten. Best zonde, maar ja het was toch echt te lang om er nog op te wachten.

Maandag zijn we ’s morgens begonnen bij preschool training centre. Kleuterschooltje dus voor speciaal onderwijs. Erg leuk om te zien. Er zijn groepen voor kinderen met hoorverlies (wel met hoorapparaten), autisme, mental retardation. Dan zijn er verschillende vaardigheden die ze oefenen (elk 3 kwartier): pre-education, dat is dus leren lezen, schrijven, tellen, self-help skills, dat is dus zelf eten, aankleden, naar het toilet gaan etc., language en cognitie. Gisteren gingen ze leren rijst met sambar te eten. De moeders zijn erbij en die hebben eten en borden etc mee. Dan moeten ze eerst handen gaan wassen, dan opscheppen, water inschenken. Dan moeten ze met hun rechterhand (ze eten hier met de hand) de rijst mengen met de sambar en het dan opeten. Nog wat drinken en dan weer handen wassen. Heel nuttige lessen zijn het. ’s Middags zitten we bij Fluency. Vinden we niet zo heel boeiend omdat we de therapien van de kleinere kinderen niet echt kunnen volgen. Wel hebben we therapieen gezien van jongens van 16 en 23 en dat is wel leuk, want dan praten ze met ons in het engels en dat is voor hen een goede oefening.

We hebben nog 1 weekend om leuke dingen te doen. Daarvan schrijf ik nog wel een kort verslagje en dan gaan we volgende week alweer naar huis. DAar hebben we stiekem ook wel weer zin in :-)

Tot volgende week!

Malavalli met de autorickshaw (zo heten ze hier, we noemen ze elke keer tuktuk, maar we zitten niet in Thailand natuurlijk) ernaar toe. Halverwege vroegen we ons echt even af of we nog wel goed gingen. Gelukkig hingen hier en daar wat bordjes. Het is er niet heel groot, ze hebben een stuk of 6 cottages maar daarnaast wel een zwembad, een overdekt gedeelte waar je ook boeken kunt lenen en een terras. En misschien wel het allerbelangrijkste, sinds weken hoorden we hier alleen maar natuur en dieren! We waren er net voor de lunch (ohh wat lekker zeg! Er waren ook gerechten die we in het hostel ook weleens eten zoals Gobi, dus we konden het even goed vergelijken haha). We hadden echt veel gegeten, zo lekker was het. We wilden eigenlijk nog naar de watervallen, maar het was al 15 uur en aangezien we in the middle of nowhere zaten zou het eerst nog een tijd duren voor de autorickshaw er zou zijn. Die bestellen ze dan voor je. Dus we hadden besloten de volgende dag te gaan. Vervolgens zag onze dag er dus zo uit:

Lezen op het terras
- nog meer lezen op het terras
- regen dus: lezen in het overdekte gedeelte
- vissen (haha dat zat bij de prijs inbegrepen. Vlakbij was een meertje waar we met de andere gasten heen gingen (een groep collega’s uit Bangalore) en niet 1 vis gevangen. Ze aten wel het aas op. Ik weet ook wel weer meteen waarom ik vissen niet leuk vind.
- Lezen op het terras met een snack en jawel: een biertje!
- Fleur heeft gezwommen in het zwembad en Ellen en ik hebben weer gelezen.

Echt heerlijk relaxed dus! De volgende ochtend een lekker ontbijtje met toast en ei (er lag ook idly, dat hebben we 1x in het hostel gekregen, we snappen nog steeds niet dat ze dat een zuid indiase lekkernij noemen. Het plakt en het smaakt nergens naar vinden wij.

De autorickshaw hadden we de dag ervoor al besteld en was op de Indiase manier netjes op tijd (half uur later dus). We hebben de watervallen gezien bij Shivanasamudra.

Echt heel mooi en lekker druk met Indiase toeristen. Na een half uurtje zijn we naar het busstation van Malavalli gegaan om de bus naar Mysore te nemen.

In Mysore hebben we nog even boodschappen gedaan en pizza gegeten :-) We hadden de week ervoor sarees gekocht voor Annual Day en de blouses voor de sarees werden gemaakt door een schoonzus van een van de studenten hier. Die konden we zondagavond gaan passen. Die blouses zitten behoorlijk strak! Maar ja, voor het is voor 1 dagje :-)

Maandag was het zover: Annual Day. Op 9 augustus is in 1965 het instituut opgericht, dus vandaar elk jaar feest. De studenten hebben al weken voor het avondprogramma geoefend. Overdag hadden we de sarees aan. Een van de studenten had geholpen om ze ons aan te trekken, want het is zo’n 6 meter stof wat om je heen gevouwen moet worden! We kregen wel de hele dag door complimentjes van iedereen dat we er zo mooi uitzagen, dat was wel erg leuk. Overdag was het officiele gedeelte met wat speeches en de lancering van de nieuwe website. Het vond plaats in Gymkhana, hier een stukje verderop. Een sportgebouw van het instituut. We gingen er heen in de schoolbus van het instituut. Zo’n echte gele. Na het officiele gedeelte hadden we lunch in de tuin van de gymkhana en daarna konden we even naar huis om om te kleden en een douche te nemen, want dat was wel nodig. ’s avonds konden we weer in onze eigen kleding, want wij deden namelijk een act als toeristen. Vorige week was ons gevraagd of we daaraan mee wilden doen. Het was als presentatie bedoeld. De studente die het presenteerde speelde de tourguide en wij de toeristen. Tussen de acts door hadden we dus elke keer een soort toneelstukje. Erg grappig. En zo konden we toch nog meedoen. Er was namelijk al een keer of 4 gevraagd of wat wilden doen met Annual Day.

Maar ja, zij hebben allemaal mooie volksdansen en kunnen mooi zingen, maar ja, wat moet je doen als je uit Nederland komt? Gelukkig konden we dat afhouden en hebben we toch mee kunnen doen. Er is ook gefilmd dus we gaan even kijken of we er een dvd van kunnen krijgen :-) het was in ieder geval erg leuk om te doen. Het programma was ook erg leuk, de kinderen van de preschool hadden een dansje op Happy Birthday en deden een regendans met parapluutjes. Echt leuk om de kinderen te zien dansen! Er was een dans uit Rajasthan en een Marathi group song. (Moet je maar even googlen). Leraren deden nog een dans, een dans drama en er was nog een instrumentaal stuk. En de hele zaal zat bomvol.

Gister begon het gewone leven weer. Deze week zitten we ’s morgens nog bij Speech Language OPD en ’s middags bij LTU. Bij OPD nemen ze nieuwe casussen aan, ze nemen de anamnese af en indien nodig doen ze meteen onderzoek. Soms is het in het engels, dan is het wel leuk om te zien, maar anders is het een beetje suf want dan lezen we de file, dus dan zit je eerst een uur te luisteren en vervolgens moet je in de file lezen wat er gezegd is. Het is wel leuk om te zien hoe ze sommige onderzoeken doen. Veel onderzoeken kennen wij niet, maar de Stuttering Severity Instrument doen ze hier ook. Alleen iets anders dan wij (wij nemen er wat meer de tijd voor en wij nemen vaak op, zodat je terug kan kijken). ’s Middags bij LTU observeren we de hoortraining bij kinderen met een hoorapparaat en een enkele met een cochleair implantaat. Dat is vaak in Kannada of Malayam, maar aangezien het om hoortraining gaat, leren wij vanzelf ook de woorden die ze gebruiken (thema’s bv. animal, fruit, vegetables) en gaat het natuurlijk niet om hele verhalen die wij niet kunnen volgen. Erg leuk om te zien. Volgende week gaan we weer naar andere afdelingen. Ik ben benieuwd! Volgende week weer een verslag!

Meer fotos hier

Afgelopen vrijdag hebben we het weekend ingeluid met pizza. We hebben het laten bezorgen want we hadden geen zin om weg te gaan. Omdat Ellen afgelopen zaterdag jarig was hebben Fleur en ik nog wat inkopen gedaan die vrijdag voordat we pizza gingen eten. We kwamen bij een straat, beetje achenebes, waar een paar barretjes waren. Alleen maar mannen die alcohol stonden te drinken en ze keken ons dan ook raar aan toen we een biertje bestelden om mee te nemen. En zo hebben we bij de pizza ons eerste biertje gedronken sinds we hier zijn.

Zaterdag was Ellen jarig. We hadden toast en eieren gekocht, dus we hadden zelf een heel lekker ontbijt gegeten. Even wat anders dan Indiaas ontbijt. Daarna gingen we naar de bakker waar we een taart voor Ellen hadden laten maken. Daar hebben we taart gegeten en thee gedronken. Was erg lekker!

Voor zaterdagavond waren we uitgenodigd voor de Friendship Day Party bij het ladies hostel. De ‘ Friendship Fare 2010′. Het thema was celebrities dus zijn we na de taart de stad ingegaan om te kijken of we iets celebrities achtigs konden vinden. Natuurlijk hebben we niks gevonden, want de ‘westerse mode’ hier is niet wat we thuis aan hebben en daarbij hebben ze veel one size fits all… En dan bedoelen ze natuurlijk fits all Indian girls… Dus zijn we eind van de middag zonder nieuwe aankopen (ohja toch wel, 1 cd en 1 Bollywood dvd :-) ) teruggegaan.

’s Avonds het feest. We mochten in het ladies hostel blijven slapen (ivm de gate die al vroeg dichtgaat) dus toen we bij onze kamer aankwamen zagen we dat het metalen bedden waren (metalen plank, dus niet eens spiraal o.id.) met daarop een ontzettend dun matrasje (voor zover je het een matrasje kunt noemen…) maar ja, we konden wel tot het einde blijven.

Het feest was erg grappig. Eerste moesten alle nieuwe studenten zich voorstellen, waarbij wij al dachten… oh nee als wij ook maar niet hoeven.. Maar wij moesten ook, dus hebben even verteld wie we zijn en wat we hier doen. Vervolgens waren er wat acts, dansjes en zang. Ellen en ik moesten nog meedoen met een spel. Je moet met zijn 2-en op een uitgevouwen krant dansen. Steeds als de muziek uit gaat dan moet je de krant dubbelvouwen. Zodra je op de vloer komt met je voeten ben je af. NEt zo lang tot er maar 1 stel over is. Wij lagen er al snel uit. Eerst zouden we nog als The Pointer Sisters verkleed gaan, maar dat was echt niet te doen. MAar ondertussen hadden we wel gezegd dat we I’m so excited zouden zingen, als ze de muziek hadden. Maar de muziek hadden ze niet (gewoon iemands mp3 speler met kleine boxjes) dus uiteindelijk toch maar een stukje acapella gezongen haha. Iedereen klapte gelukkig wel mee, dat scheelde al maar het was wel jammer dat niemand het liedje kende en dus niemand meezong :-)

Om 24 uur kwam de Happy Friendship Day taart en toen ging iedereen gillen en juichen en iedereen omhelsde elkaar om happy freindship day te wensen. ERg grappig. We hebben nog een uurtje gedanst voor zover mogelijk (stel je voor, kantine met mp3 speler met 2 boxjes.. en die wordt beheerd door iemand die elke keer na 10 sec weer een nieuw liedje ging opzoeken…) Maar het was wel heel gezellig. Uiteindelijk hebben we ook nog wel aardig geslapen en zijn we de volgende ochtend thuis gaan douchen (warme douch :-) ).

Op zondag was het ontzettend mooi weer dus zijn we naar Chamundi Hill geweest. Bij het busstation stond al een ontzettend lange rij van een meter of 30 (gokje, maar komt denk aardig in de buurt) dus we vroegen ons al af of dat allemaal voor de hill was.. Maar aangezien alle toeristen (dat zijn er hier niet zo veel ontzettend veel) uit de rij gingen zijn we niet eens in de rij gaan staan en achter ze aan gegaan naar een bus waar chamundi hill op stond. Zeker duurder ofzo, dat de anderen allemaal in de rij bleven staan. De berg op was ook ontzettend druk en op de berg al helemaal. Gelukkig hadden wij de tempel vorige keer al gezien. We hebben het uitzicht bekeken, veel handjes geschud van kinderen en jongens en weer naar beneden gelopen (1000 treden, maar van de berg af met de bus was van boven tot beneden file). In de tuk tuk terug naar het busstation hoorden we dat de god Chamundi jarig is op 01 augustus… vandaar! Die berg, tempel en god zijn tot in de eeuwen der dagen geëerd na die dag.

’s avonds was het nog steeds mooi weer en helder (heel opmerkelijk in het regenseizoen) dus zijn we naar het paleis in Mysore geweest. Deze is op zondag een half uur helemaal verlicht.

Echt super mooi om te zien! We voelden ons alsof we door Disneyland liepen. Weer een paar keer op de foto geweest met wat locals (we zeggen niet altijd ja, sommigen vragen het brutaal dan doen we het niet, als ze het lief vragen dan doen we het nog wel eens. Er was ook een volwassen vent bij het paleis die vroeg of ik met hem op de foto wilde, ja daaagggg.. dat doe ik niet en dan nog verbaasd zijn ook).

’s avonds hadden we een ijsje als toetje in het ladies hostel :-) (best bijzonder als je eigenlijk altijd hetzelfde eet). Van de week hebben we ook een keer toast met scrambled egg gegeten, hmmm lekker! We hebben wel ketchup gekocht voor tussen de middag. We zijn echt sambar-moe, bah! Dus nu eet ik de helft van de rijst met beetje groenten en sambar (moet toch genoeg binnnenkrijgen…) en de helft met ketchup haha, anders vult het weer niet genoeg. Jammer, want Indiaas eten is zo lekker!

Nou dit was het weer, straks op naar de thee met samosa (lekker!), de snacks om 17.30 zijn wel altijd lekker. En daarna oefenen voor Annual Day. As. maandag is het namelijk Annual Day, de dag dat het instituut is opgericht (geloof in 1965). Er worden allerlei volksdansen opgevoerd en de kinderen van Summer Camp zingen happy birthday en wij doen ook een act :-) We zijn tussen de optredens door 3 toeristen die worden rondgeleid door de gids en gaan zo ‘ heel India door’ en krijgen dan van elke staat iets te zien. Grappig he? Kunnen we toch nog wat bijdragen nadat iedereen had gevraagd of wij ook niet iets wilden zingen of dansen… Daar zijn we mooi onderuit gekomen.

Tot de volgende keer met een verslag van Annual Day!

Ps: ohja, stage gaat ook nog heel goed. Nieuwe afdelingen bevallen goed. Leuk om weer wat anders te zien. Doei!

ps, de foto’s staan hier

Zoals jullie wel gelezen hebben vermaken we ons naast stage ook heel goed. Afgelopen zaterdag zijn we naar Bandipur National Park geweest. Het was twee uurtjes met de bus (inclusief lunch pauze) en dat was natuurlijk ook nadat we zo’n beetje elk vervoermiddel op de weg (en dan bedoel ik niet alleen vervoermiddelen waarvan je ervanuit gaat dat die langzamer gaan dan een bus, maar echt alles) hebben ingehaald. Oke, ik kijk maar niet naar de weg voor me, er vanuit gaande dat deze buschauffeur al heel veel rij ervaring heeft in dit land. (Dat laatste is niet onbelangrijk). Voor zover mogelijk met alle hobbels en geschud heb ik dus een boekje gelezen. Nadat we waren aangekomen en ons (van tevoren geboekte) kamer hebben betreden

(kamer met 1 klein tafeltje, een toilet, geen douche, maar wel voor het eerst sinds we in India zijn met voor elk van ons een bed, wat een luxe!) zijn we over het terrein gaan lopen. Souvenirshop bezocht, museum bekeken en wat rond gelopen. Koekjes gegeten (niet heel handig met zoveel apen om je heen). Om 16 uur ging de safari (95 rupees voor Indian en 235 rupees voor Foreigners, ja eigenlijk blijft dat frustrerend. We nemen niet meer plek in en in tegenstelling tot veel Indiers bewaren wij ons afval wel tot we ergens een prullenbak zien. Maar goed, zo is het nu eenmaal, en uiteindelijk is het nog steeds geen geld voor ons. Maar goed, we gingen dus op safari, in een busje, als enige westerlingen. VAn tevoren was al verteld dat een jeep niet ging lukken. (Waarom weten wij ook niet). Het was natuurlijk een lekker hobbelige weg, veel kuilen door de regenval, maar dat maakte het ook ontzettend lachwekkend. De omgeving is echt super mooi, alleen jammer dat we niet veel dieren hebben gezien.

Bij elkaar hebben we veel apen, 3x een pauw, herten en wilde zwijntjes gezien. En iedereen hier op het instituut is verbaasd dat we geen olifanten hebben gezien :-( Maar ja, we hebben in ieder geval heel veel lol gehad nadat Ellen er achter kwam dat een flesje sprite open maken op een hobbelige safari niet handig is en vervolgens de halve inhoud over de buurman heen goot, die net deed of hij niks door had (gelukkig) haha. Om 17 uur waren we weer terug van de safari en toen vroegen we ons af wat we gingen doen. Er was namelijk niks te doen verder… Onze kamer zag er ook niet echt uit alsof we ons daar een hele avond goed gingen vermaken en het was bewolkt, koud en het ging regenen. Toen hebben we besloten de bus terug naar Mysore te nemen. Nog een kleine poging gedaan voor een refund (niet geschoten is altijd mis), maar uiteraard kregen we niks van de 1.100 rupees terug voor de kamer. Nou ja, 6 euro per persoon verspilt.

We hadden om 18 uur de bus terug, en deze chauffeur had nog meer haast, terwijl het al donker was en het regende. In de bus nog 2 kindjes ‘verpest’ met westerse invloeden door mijn iPod te laten zien met daarop het spelletje zoek de verschillen. Om 20 uur waren we terug in Mysore en zijn we gaan eten bij Big Chicken. Daar hebben we ook best wel gelachen. Eigenlijk een net restaurant (het deed me denken aan een Sushi restaurant in Nederland, zo zag het er een beetje uit) maar met een counter als Mac Donalds. De bediening (tot nu toe eigenlijk alleen nog maar mannen gezien in de bediening) liep in hele nette pakjes en vervolgens krijg je dus op je tafel een geel plateautje met daarop een ingepakte Chicken burger en frietjes hahaha. Zag er best grappig uit.

Zondag waren we erg blij dat we al terug waren uit Bandipur. Lekker relaxed gedaan en de bus naar Srirangapattana genomen. Een historische stad, waar het zomer paleis van Tippu Sultan staat en nog meer gedenkwaardige monumentjes zoals waar Tippu Sultan’s lichaam gevonden is, een moskee, een tempel etc. Klik voor meer uitleg over deze meneer Sultan In ieder geval was hij ooit een ruler en heeft hij veel betekend voor Mysore en omgeving. We hebben de hele middag daar rond gelopen en waren eind van de middag weer terug in Mysore (was een half uurtje met de bus). We hebben ergens lekker Kip Tikka Massala gegeten (hmmm.. dat is erg lekker) en ’s avonds hebben we uitgeput in het guesthouse doorgebracht.

Maandag weer aan de slag gegaan. De laatste week van ’s morgens Speech & Language therapy en ’s middags Audiology. We kijken er eigenlijk wel naar uit om wat nieuwe afdelingen te gaan bekijken. Gister hebben we trouwens een middag bij Ear Mould gezeten. Ze maken hier verschillende soorten oorstukjes. Leuk om te zien hoe ze dat doen. De mannen die daar werkten wilden van alles weten over Nederland. We hebben ze mijn NL boekje laten zien en ik heb 2 ansichtkaarten mee, die zijn echt succesvol. Ze vroegen ook nog wat voor geld we hebben. Ik heb hier toevallig nog een briefje van 5 en 10 en een muntstuk van 2 euro, dus het is wel leuk om te laten zien en te vertellen dat je aan het muntstuk kunt zien uit welk land het komt. De rest van de muntjes zijn we trouwens al kwijt aan allerlei kinderen die altijd maar om euro muntjes vragen. Had ik er nou maar meer meegenomen! Grappig trouwens om te vertellen dat 10 euro ongeveer 600 rupees is en dat je in NL voor dat geld ongeveer 4 a 5 koppen koffie kunt kopen. Er was nog een basisschool leraar, een vader van een jongetje dat speech and language therapy krijgt die dacht dat overal in Europa engels gesproken werd. Een studente hier heeft, sinds dat een vriendin van haar voor een vlucht moest overstappen in Amsterdam, gedacht dat Amsterdam in Duitsland lag… En zo is het leuk om wat te kunnen vertellen over ons land, de ‘ Gouda’ kazen te kunnen laten zien en te ontdekken dat de poeder die ze gebruiken voor het maken van impressions voor een ear mould uit Haarlem komt. (die bovenste verpakking, die herkenden we meteen :-)

Hopelijk zijn jullie niet in slaap gevallen na dit lange verhaal! Tot de volgende keer!

Vergeet ik nog helemaal te vertellen waar the Tiger of Mysore op slaat! Zo wordt Tippu Sultan ook wel genoemd :-)

Meer foto’s

Deze week zitten we op de Hearing Aid Testing. Deze patienten komen van Hearing Evaluation en daarbij wordt getest welk hoorapparaat het best geschikt is. Niet alleen het type (of dat type het gehoorverlies ‘aankan’, maar ook qua financien, of de patient het wel kan betalen, anders moet het een (in onze ogen ouderwets) analoog toestel worden. Ook heel leuk om te zien.

We zien hier trouwens de meeste behandelingen in een taal die we niet verstaan. Alle studenten spreken 3 a 4 talen (Engels, Hindu, en dan nog 2 regionale talen, hier in Karnataka is dat Kannada, in Kerala is dat bv Malayam). Voor bv de behandelingen Speech and Language therapy worden studenten aan kinderen gekoppeld die dezelfde taal spreken. Studenten uit bv. Noord India spreken weer wat anders, dus die leren in de loop van de tijd wel Kannada. De behandelingen zijn over het algemeen goed te volgen, omdat ze veel met materiaal werken. Daarnaast leggen de studenten veel aan ons uit en in de talen zitten ook weer Engelse woorden en zo krijg je er toch wat van mee. Als studenten onderling andere talen spreken dan spreken ze dus engels met elkaar. Alles wat opgeschreven wordt in de dossiers wordt in het engels gedaan, dus het is wel goed te volgen voor ons. hoewel we voor het Engels met een Indiaas accent soms echt goed ons best moeten doen om het te verstaan.

Maar nu even wat anders dan over stage :-) Afgelopen weekend hebben we weer sightseeing gedaan in Mysore. Vrijdagavond eerst geshopt in de Big Bazar, goede start van het weekend. Zaterdag hebben we eerst door de stad rondgelopen en zijn we eind van de middag naar Chamundi Hill gegaan, een berg net buiten Mysore. Met de bus gingen we erheen en we hadden onderweg echt super mooie uitzichten. Boven op de top zijn we eerst een tempel in geweest waar we natuurlijk van alles moesten offeren (bloemen, beeldje en een of ander rood poeder (ik denk het poeder waarmee ze een stip op hun voorhoofd zetten). Nog een rondje gelopen, foto’s gemaakt. Kwamen we weer buiten… begon het te regenen. Weg uitzicht! Dat was wel even balen, nu moeten we er nog een keer heen als het wel mooi weer is (en het wisselt hier nogal). Gelukkig zijn we hier nog wel even. We hebben het goed gemaakt door pizza te gaan eten :-) (en heerlijke verse tomatensoep! Jammer dat ze hier bijna geen soep eten, dat mis ik wel).

Zondag zijn we (toch maar weer) naar de Big Bazar geweest (is trouwens een soort V&D) en naar Fabindia. Een best sjieke winkel. We hebben hier alle drie al een paar Kurta’s gekocht (moet je maar even google’ en, een soort lang shirt). Dat is toch wel een soort van ongeschreven dress code hier. Dus dat hebben we elke dag aan. De rest van de zondag hebben we niks meer gedaan. Veel gelezen op onze kamer. Een echte zondag dus!

Ohja, we hebben bij de Big Bazar ook nog jam en nutella gekocht :-) We eten hier ’s morgens vaak Chappati, een soort brood achtig iets met saus, waar lentils in zitten en die vaak best scherp is. Nu eten we de chappati’s dus met jam en nutella haha. Erg lekker!

Ik ga afsluiten, volgende keer weer een verhaaltje!

Afgelopen zaterdag zijn we naar de dierentuin geweest. Het is een hele mooie dierentuin, heel groen en schoon. Daar kunnen ze het dus wel… prullenbakken plaatsen en de paden schoonhouden, nu de rest van India nog. We zijn weer veel op de foto geweest met meestal Indiase vrouwen. Sommige maken stiekem foto’s (heel irritant, vraag het dan gewoon!) maar anderen vragen het gewoon en dan poseren we maar weer. Zondag zijn we naar het paleis geweest en bij binnenkomst kwam meteen een groep van ongeveer 10 mannen rondom ons staan om foto’s te maken. We waren met onze Indiase vriendinnen en die waren best verbaasd dat dat gebeurde. Maar goed, het paleis was echt super mooi. Jammer dat we in sneltreinvaart erdoorheen gingen, ik heb van de audiotour niet veel gehoord. De Indiase meiden liepen er echt snel doorheen, dus we gaan er nog een keer terug heen met zon 3-en en dan wat relaxter doen. (Beetje jammer dat de entree voor Indiers 20 rupees is en voor ons 200 rupees…) oke, is nog niet duur maar voor deze begrippen wel.

We hebben trouwens ook wat Indiase kleding gekocht, zodra ik daar een foto van heb dan zet ik die erop. Bijna iedereen draagt dit (of een saree) en het is een soort van dress code eigenlijk in het instituut dus wel prettig dat we dat nu ook hebben anders vielen we zo uit de toom.

Ik had volgens mij in het eerdere bericht al verteld dat ons hek dicht gaat om 21.30 uur. Maar vandaag hebben we een achteruitgang gevonden. Die komt uit bij het instituut (instituut en guesthouse hebben aan de voorkant een andere gate) en de gate van het instituut gaat pas om 23 uur dicht. Dat scheelt weer!

We eten hier trouwens 2 x per dag rijst, maar gister hebben we pizza laten bezorgen van domino’s :-) Is wel even lekker ter afwisseling!

Ik ga even wat foto’s op deze site zetten (ga naar fotoalbum: reizen, india, astrid stage als ik het goed heb) dan krijgen jullie een indruk.

Mascara! (Is eigenlijk hallo in het Kannada, plaatselijke taal hier, maar weet tot ziens niet)

Meneer vertelde ons dat er wel een tweerpersoonsbed in kamer staat, of dat een probleem is. Maar dat vinden wij geen probleem, er vanuit gaande dat er dan met een triple room een kamer wordt bedoeld met 3 bedden, dus dat er nog een eenpersoons bed naast staat. Maar nee hoor, of het goed was dat we met zijn 3-en in een tweerpersoonsbed gaan slapen! Uhh.. voor een nachtje gaat dat wel lukken maar voor bijna 2 maanden! Maar ja hij heeft even niks anders en hij gaat zijn best doen om wat te regelen… We wachten dus nog even af.

Verder gaat het hier prima. Het instituut is groot, het ligt op ongeveer 5 km. buiten het centrum van Mysore en het kost bijna niks om met de bus of de tuk tuk daarheen te gaan. Het hek van het guesthouse gaat al om 21.30 uur dicht, dus we spenderen de avonden in onze kamer (wel heel groot, met computer met internet en een TV (we hebben nog geen voetbal kunnen vinden…)). Eigenlijk redelijk suf dus, maar het is ook weer geen land waar je ’s avonds laat nog weg gaat. We krijgen drie keer per dag eten in de kantine van het vrouwen hostel. Iedereen neemt zijn eigen bord en beker mee (bestek niet want ze eten alleen met hun hand, rechterhand welteverstaan, want links is onrein die gebruik je na het toiletbezoek… wennen voor Fleur en mij want wij zijn linkshandig en eten nu dus alleen maar met rechts) maar wij hebben dus wel een lepel gekocht. Bijna al het eten is vegetarisch, maar wel lekker. Het hek van het vrouwenhostel gaat trouwens al om 20.30 dicht, dus we moeten voor die tjid gegeten hebben, dus we zorgen dat we er om 19.45 zijn, dan hebben we nog tijd genoeg. Nadat we gegeten hebben gaan we naar ons stamcafe (oftewel bakker op de hoek met ook een zitlounge) daar drinken we nog thee en nemen we drinken mee voor thuis en dan moeten we om 21.15 weer naar huis omdat we er anders niet meer in kunnen…

We vermaken ons verder prima hier. Vandaag lekker in de stad rond gelopen. Morgen weer, kijken of we wat indiase kleding kunnen vinden, die ook nog een beetje staat. Het is hier warm en heel benauwd omdat het bewolkt is. Gek eigenlijk een regenseizoen. Het is verder wel mooi groen dus. De mensen zijn vriendelijk (veel vriendelijker dan in het noorden vind ik) en we kunnen hier met zijn 3-en goed over straat. We hebben trouwens nog geen toerist gezien hier.

Maandag begint onze stage. We zijn benieuwd! ’s morgens bij de department of speech language therapy en ’s middags audiologie (fijn dat we smorgens en middags wat anders hebben, dan is de dag misschein ook niet zo lang haha). Werktijden van 9.00 - 13.00 en van 13.30 - 17.30. Elke zaterdag en zondag vrij, dus we zijn van plan elk weekend een uitstapje te maken.

Jullie horen binnenkort meer van mij!

Ps: de Indiers schudden op zo’n eigenaardige manier met hun hoofd, daar ga je bijna van meedoen. Iemand een idee waarom ze dit doen?? kan het niet echt vinden op google…

PPs; bedankt voor de smsjes over de webstrijd!! We kregen in het vliegtuig elke keer een update op het scherm en de piloot riep het om. Best grappig dat bijna het hele vliegtuig ging juichen en klappen haha. Als we hier zeggen dat we uit holland komen gaat het ook meteen over de finale. We proberen echt alles om de finale te kijken, maar aangezien ons hek om 21.30 sluit en onze tv wslk geen zender heeft die het uitzendt en onze internet verbinding een live uitzending niet aankan, moeten we het denk ik doen met updates op nieuws sites… :-(((

Doei doei!

Over een uurtje naar Schiphol, het volgende bericht komt uit India!

X Astrid