Vanuit Chiang Mai dus de nachtbus naar Bangkok genomen. Daar werden we “ergens” afgezet, waar we een tuk tuk hadden naar northern busterminal. Wij wilden naar southern busterminal, maar daar rijdt een tuk tuk niet heen, veel te druk en chaotisch ’s morgens om 6 uur. Daar stonden we op busstation noord. We dachten, we proberen het nog een keer, een tuk tuk te vragen naar busstation zuid te rijden. Engels is niet hun sterkste kant, en we dachten min of meer dat hij wel naar zuid wilde rijden (en misschien zei hij dat ook wel), maar na 100m zei hij dat hij ons bij een bus ging afzetten, die naar busstation zuid ging. Oke, ook goed, als we er maar komen. Vervolgens reed hij een rondje, om aan de andere kant van busstation noord uit te komen. Begrijpen jullie het nog?! We hadden dus best 10 minuten willen lopen.. Maar goed, dat wisten we ook niet van tevoren. (En het was nog erg vroeg). We hebben een half uurtje moeten wachten op de bus, die stamp- stamp en stampvol was. Normaal gesproken is het de Thaise manier om te denken: alles past. Nu waren er zelfs Thaise mensen die het al opgaven voordat ze uberhaupt bij de ingang van de bus waren. Wij hadden geluk, we konden mee (vraag niet hoe).

Na een kwartier rijden moesten we tanken. (Natuurlijk, dat doen ze hier altijd pas als ze geld hebben gevangen van de klanten). Alleen duurde dat tanken 3 kwartier!! Waarbij ook de motor nog eens werd afgezet, wel logisch, maar met 200 man in een bus in Bangkok, waar dat beetje uitlaatgas toch niks meer uitmaakt, is het wel prettig als de airco blijft draaien.

Uiteindelijk is het tanken toch gelukt en konden we verder. We hadden zelfs op busstation zuid geluk dat de bus over een half uur ging. Ontbijt gehaald bij Dunkin’ donuts en op weg naar Prachuap Khiri Kan!

Vanuit Mae Hong Son weer naar Pai gegaan. We hadden het geluk dat heel Thailand een lang weekend vrij had, dus zo’n beetje heel Bangkok was in Pai te vinden. Zo chaotisch hebben we het nog nooit ergens gezien. Pai is niet erg groot, en nu was het dus bomvol met vooral mini-vans… En natuurlijk was er ook geen guesthouse meer te bekennen met nog een kamer vrij, dus waren we weer genoodzaakt om in een tent te slapen. Het was een dure tent, maar ja wat wil je met zo’n verhouding vraag-en-aanbod. Op het eerste gezicht zag de tent er wel aardig uit, en dat was het ook wel, maar hij stond naast een drukke weg. We hadden eigenlijk wel verwacht dat het ‘s nachts niet zo druk was op die weg, maar helaas voor ons, de scootertjes bleven maar langsrazen.

Om 7.30 uur maar opgestaan (dat zegt wel genoeg over hoe goed we hebben kunnen slapen…) en op zoek naar een kamer gegaan. We hadden geluk dat we een kamer hebben gevonden, wel voor 600 baht, (normaal zitten we rond de 200 – 300 baht), maar we konden in ieder geval slapen. Die middag hebben we dat ook gedaan, anders hadden we 24 uur oud en nieuw nooit gered. Om 19 uur ontbeten met een biertje :-) In de reaggea bar, waar later een Australisch stel binnen kwam, met bagage. Zij kwamen net uit Koh Tao en hadden dus een hele lange reis gehad. Hun laatste optie was om in die bar te gaan slapen. Erg aardig van de bar-boy, maar niet echt ideaal natuurlijk. Nu dachten wij, laten wij het nieuwe jaar goed beginnen door ze bij ons uit te nodigen. Toevallig stond er in onze kamer een nieuw matras nog in de verpakking en de kamer was groot genoeg. We hebben ze dus sneaky naar binnen gesleept en zo waren zij erg blij dat ze en konden slapen, en warm konden douchen. Goed voor ons karma…

We hebben met ze gegeten en gefeest. Was erg gezellig, ze hadden precies als wij vorig jaar, de duik cursussen bij Ban’s diving resort gedaan, toevallig dus.

Op nieuwjaarsdag hebben we vooral geslapen. Op 2 januari zijn we met de bus naar Chiang Mai gegaan, om vanuit daar de nachtbus naar Bangkok te nemen, om snel op het strand te zijn!

De reis van Muang Sing naar de grens duurde erg lang. We hadden dus om 8 uur de bus naar Nam Tha. Daar een transfer naar het busstation (8 km. uit dat kleine dorp!) en toen we daar aankwamen, bleek dat we de bus net gemist hadden en dat we 2,5 uur moesten wachten… Eerst dus maar wat gegeten (heen en weer naar Nam Tha hadden we ook niet echt zin in) en vervolgens de tijd gedood met lezen.

De busreis begon om 13.30 uur en duurde ook erg lang. In het begin had hij behoorlijk de vaart erin, maar toen waren er nog niet zoveel bergpassen. En nadat er nog 15 zakken met rijst naar binnen werden gesleept (duurde ook een kwartier) ging het helemaal niet meer zo snel. Soms heb je gewoon busritten waar je helemaal gaar uitkomt, en soms valt het mee. Deze dus niet. We kwamen om half 6 aan op het busstation van Houax Xay (5 km. uit het dorp) waar we de transfer hadden naar de pier. De grens is hier namelijk de Mekong rivier. Het zou er om hangen of de grens nog open was, want er was iemand die zei dat het maar tot 17 uur open was. We wilden graag naar de overkant, omdat we daar vorig jaar ook waren geweest en we al wisten waar we wilden slapen en eten :-) Gelukkig hadden we nog 10 minuten om de grens over te gaan. Aan de overkant waren we snel gesetteld.

De bar / restaurant opgezocht, waar we vorig jaar biertjes hebben gedronken met een jongen die daar werkt en daar heerlijk gegeten. De jongen werkte er nog, en toen hij de Aap sticker zag op Frank zijn tas, wist ie meteen weer wie we waren. Zijn aap sticker zat nog op zijn scooter en hij had er heel Chiang Khong mee vol geplakt. ‘s Avonds zijn we naar de plaatselijke disco geweest. Niet zo heel groot en niet 1 westerling te zien. We hadden al snel een vriend, die (gelukkig maar, je zou niet zonder kunnen) een 2 liter fles whiskey mee had genomen. Hier in Thailand en Laos neemt iedereen zijn eigen fles whiskey mee of ze kopen er 1 of 2 in de disco om dat vervolgens op tafel te laten staan (iedereen heeft zijn eigen (sta)tafel met zijn vriendengroep) en iedereen kan daarvan drinken. Water en cola worden besteld (je wordt hier in disco’s bedient aan je tafel) en niemand weet meer welk glas van wie is, en daar doen ze ook helemaal niet moeilijk over. Je wordt hier ook overal bijgeschonken. Net als je denkt, pff ik heb wel even genoeg bier op, komt de ober om je glas bij te schenken. Wij hadden dus een vriend erbij. Aan het einde van de avond was hij zo lam, hij bleef maar hetzelfde herhalen: you’re my friend, YOU UN-DER-STAND-ME?? schreeuwde hij dan erna. Met zo’n vinger in de lucht en een dubbele tong. Erg grappig dus, maar ik vond het helemaal niet erg dat zijn vrienden hem meenamen, toen we daar nog als allerlaatste buiten zaten, toen de disco al een half uur dicht was. We hadden in elk geval een hele leuke avond en besloten dat we de dag erna niet verder wilden gaan maar nog een dagje wilden blijven.

We hebben dus lang uitgeslapen. Daarna op een terrasje aan het water de hele middag gelezen en mijn landenvlaggetjes op mijn tas genaaid. Ziet er meteen een stuk vrolijker uit. ‘s Avonds weer heerlijk gegeten (geen bier, de dag erna waren verkiezingen, dus 24 uur geen alcohol in heel Thailand) en de dag erna zijn we met de bus naar Mae Sai gegaan.

In Nong Khai zijn we het langst gebleven van alle dorpen en steden tot nu toe. Dit was de laatste stop in Thailand, voor we Laos in gingen. We hadden een guesthouse uitgezocht, met de gezelligheid aan de Mekong rivier. Daar hebben we 1 nacht geslapen, want het was vol. Eigenlijk hadden ze toen we aankwamen ook alleen nog maar een dorm (slaapzaal) en omdat we dat eigenlijk nog nooit gedaan hadden, dachten we, oke doen we dat toch. De dorm (je ziet al een slaapzaal voor je met 10 bedden ofzo) bestond uit maar liefst 3 bedden. We hebben de kamer gedeeld met een duitser en zijn de volgende dag toch maar gaan kijken voor een eigen kamer in een ander guesthouse, is toch wat prettiger.

De omgeving van Nong Khai is schitterend. We zijn naar een Sculpturen park gelopen. Enorme sculpturen van Boeddhistische figuren, erg mooi. Het was een uur lopen, dus terug hebben we het tot halverwege gehaald, toen hadden we niet zoveel zin meer. (Het is hier best warm).

De dag erna hebben we een grote wandeling gemaakt door de flower lands. Je raadt het al, flower lands = geen schaduw. Maar wel weer enorm mooi en heerlijk gelopen. Zo’n 2,5 uur door landweggetjes en met elke Thai die op de motorbike voorbij komt vragend waar we heen gaan en of we misschien mee moeten rijden. Want een ding is zeker: Thai’en zijn lui. Ze lopen niet voor de lol en als ze bijvoorbeeld naar een national park gaan, gaan ze op hakjes en nemen ze een kleed mee en vooral veel eten om vervolgens de hele dag op 1 plaats te blijven zitten.

In Nong Khai hebben we weer goed schaak geoefend. Elke avond zaten we te schaken in dat eerste guesthouse met het restaurant aan het water. Relaxter kan niet toch?

De laatste dag hebben we in plaats van te lopen (oke we waren ook veel te laat opgestaan) een motorbike gehuurd. We hebben 55 km. gereden, naar Silk research centre, een tempel, groot water reservoir en leuke dorpjes, waar de kinderen met hun handen omhoog staan en het enige woord wat ze kennen money is. Zo hebben we veel van de omgeving gezien en lang niet alles.

Op 5 december is de koning jarig. Koning Bhumibol werd maar liefst 80. En aangezien hij hier heilig wordt geacht door de bevolking was het dus feest. Heel Thailand in gele kleding (geel is de kleur van maandag, en de koning is op maandag geboren), hoewel roze ook meer hip wordt (de koning heeft laatst even in het ziekenhuis gelegen en toen hij eruit kwam, had hij een roze colbertje aan, dus nu is het hele land in spekkleuren). We hebben nog even tv gekeken (die luxe hadden we toen we een ander guesthouse vonden!), maar ik vind toch dat onze koningin het beter getroffen heeft op koninginnedag. Deze Thaise koning wordt dus van verwacht, dat hij op zijn verjaardag de hele dag naar toespraken en gezang van monniken luistert (en dat gezang klinkt een beetje als een turkse minaret ofzo). Geen koekhappen en spijkerpoepen dus! Wij hebben in ieder geval een lekkere BBQ gehad ter ere van de koning en zijn de dag erna de grens over gegaan. Het Thaise feest was voorbij!

Maar liefst 1 nacht zijn we in Khon Kaen gebleven. Van de stad Chaiyapum werden we niet zo heel gelukkig (geen sfeer, kan het niet zo goed onder woorden brengen, is gewoon een gevoel) dus we hadden bijna besloten om in 1x door te gaan naar het grensstadje Nong Khai. Maar omdat er in Khon Kaen een silk festival was, besloten we om daar toch maar even te stoppen. Op weg naar het national museum moesten we door het festival heen, waardoor we nooit meer naar het national museum zijn geweest. Wat een enorme markt!! Heel erg leuk, we hebben nog een slangenshow gezien, want daar in de buurt heb je de King Cobra villages, dus we hebben Boxing with snakes gekeken. Daar hoorde nog Isaan muziek en dans bij, toch nog wat cultuur gezien. We hebben ook weer wat voorraad voor de winkel gekocht :-) We hebben nog een Ape laten maken uit fimo-klei.

‘s Avonds zijn we weer naar het festival gegaan, de fimo-ape hebben we in de kamer gelaten. Bij het festival hadden ze besloten om nu maar entree te heffen. Eigenlijk waren we van plan om wat te eten daar. We hadden eerst een sate-tje gegeten en daarna wilden we op zoek naar een restaurantje. Normaal gesproken draait het overal om eten, nu waren er wel erg veel eettentjes, maar zonder verschillende keuzes: noodle soup of gebakken kippenpootjes (en nee, niet die lekkere kippenpootjes die je in Nederland bij de slager haalt, maar de echte pootjes met nagels en al). Uiteindelijk zagen we een kraampje met koude pad thai (normaal gesproken erg lekker, gebakken noodles), en hebben we dat dus gegeten en noodle soup. Nog naar de shows gekeken, met dans en tussendoor iets van cabaret ofzo (hoewel niemand lachte) en bij de uitgang van het park nog olifanten te eten gegeven.

Terug op de kamer vroeg ik me af wat er met de fimo-aap was gebeurd… Kleine muizenhapjes uit zijn oor en kin, met iets verder op de tafel toch echt… muizenkeutels!! (En de restanten van het aapje, niet echt lekker dus). De muis hebben we niet meer gezien of gehoord.

We waren blij dat we nog even gestopt waren in deze stad en zijn uiteindelijk vanuit Khon Kaen dan toch maar in 1x naar Nong Khai gegaan.