Luang Prabang is ook echt weer zo’n stad waar je snel te lang blijft. Maar helaas is het ook duur. Veel toeristen en voornamelijk veel toeristen die niet zo heel lang op reis zijn en dus genoeg geld te besteden hebben.

De avondmarkt heeft enorm veel mooie spullen, waar je dus eigenlijk op het einde van je reis naartoe moet. We hebben ons ingehouden en maar een paar souvenirtjes gekocht. In de bus van Vientiane naar Vang Vieng hebben we een duits meisje ontmoet, Anne. Ze zat ook weer bij ons in de bus naar Luang Prabang. ‘s Avonds kwamen we haar weer tegen en hebben we met zijn 3-en gegeten. Erg gezellig en ze is al een keer in India geweest, dus ook handig om wat tips van te krijgen. Fijn om te horen dat ze nog wel een keer terug wil naar India. Op de een of andere manier spreken wij alleen maar ervaren reizigers die India op hun lijstje hebben staan waar ze juist niet heen willen. Maar daarom zijn wij juist ook nieuwsgierig. Als je er nooit geweest bent, zul je het ook nooit weten vind ik.

We hebben de eerste dag in Luang Prabang niet zoveel gedaan. Weer boeken gekocht bij Big Brother Mouse en souvenirtjes gekocht. De tweede dag wilden we naar een waterval of naar olifanten. Het maakte ons niet zoveel uit. De tuktuk chauffeur had wel vrienden die ook olifanten hadden, dat was veel goedkoper dan bij zo’n toeristische waterval, waar de olifanten alleen maar een rondje langs de waterval liepen. Wij zijn dus met hem meegegaan naar het dorpje waar de olifanten ook heen zouden komen. Een schitterende omgeving, geen toerist te bekennen en een heel leuk dorpje. We hebben daar een uur gewacht en toen bleek dat de olifanten aan het werk waren in het bos en dus niet konden komen voor een tour, zijn we toch maar naar die watervallen geweest. Het dorpje was wel onwijs leuk om te zien, veel leuker nog dan de watervallen en het olifantenritje wat we daar gedaan hebben. Maar we hebben een leuke dag gehad en de tuktuk chauffeur sprak erg goed engels en was een gezellige gids.

‘s-Avonds weer met Anne gegeten en in de bar gezeten, die natuurlijk om 24 uur dicht ging. Niet zo heel erg, want de dag erna kwam onze olifanten-tuktuk-chauffeur ons om half 8 ophalen, zodat we om 8 uur de bus naar Udomxai hadden. (Die uiteraard pas om 9 uur vertrok).

Vorig jaar hebben we eigenlijk alles in Vientiane wel gezien. Dit jaar zijn we vanuit Thailand de Friendship Bridge overgegaan, de grens met Laos, op naar Vientiane. Het is een fijne stad, ligt aan de Mekong en je kunt daar zo heel de dag niks doen, rondlopen of op terrasjes zitten. Dat is dan ook het enige wat we hier gedaan hebben.

De eerste avond hebben we aan de Mekong gegeten. Naast ons zaten een fransman en een zwitser, die het over een discotheek hadden, Future Music. Zij gingen er vast heen, want het was al 22 uur en in Laos moet alles om 24 uur dicht. Na het eten zijn wij er ook heen gegaan. Het was een kleine discotheek, met veel whiskey. Ze bestellen allemaal 1 of 2 flessen whiskey en als die niet opgaan, kunnen ze dezelfde fles de volgende dag weer krijgen. Het is raar om er tussen te staan. Aan het begin van de avond stonden we wat achterin, waar meer “gespuis” staat, later op de avond vonden we de franse en de zwitser. Veel jonge meisjes en veel oude mannen. De mannen zijn zielig en voor de meisjes is het zielig. Maar goed, Azie staat erom bekend en het zal nog wel heel lang duren voordat dit soort praktijken een beetje “not done” worden.

De dag na de disco hebben we uiteraard heel lang uitgeslapen. Vervolgens rondgelopen, gegeten, rondgelopen, winkels bekeken, rondgelopen, gegeten en naar bed gegaan. Klinkt niet echt alsof we iets heel cultureels gedaan hebben, maar volgens mij ziet het leven van veel Laotianen er zo uit. Wij hebben dus geen moeite om ons aan te passen.

De volgende dag hadden we de bus om 11 uur naar Vang Vieng.

2007-12-12
6:03:29

Muang Khong ligt op het eiland Don Khong en is klein. Thousand islands is gecreeerd door de Mekong. In het regenseizoen kan de Mekong hier op zijn breedst worden: 14 km. Er zijn maar een paar eilanden die jaarrond bestaan.

Na een guesthouse te hebben gevonden hebben we daar een beetje rondgehangen. Na de eerste nacht (een paar kakkerlakken, dat was uiteindelijk niet zo erg) hebben we een tour gedaan. Eerst naar kleine watervallen op een ander eiland, een stuk treinspoor bekeken (ongeveer 1 meter lang..) en later naar Kho Phapaeng watervallen.

Het stukje treinspoor is bijzonder omdat Laos helemaal niet over treinsporen bezit. Dit stukje is aangelegd door (1x raden) de Fransen. Ze moesten toch op een manier hun goederen ergens heen krijgen. Het spoor is nooit afgemaakt. (Volgens mij omdat toen Laos independed was verklaard, maar ik weet het ook niet precies).Kho Phaphaeng watervallen zijn de grootste in Laos. (Of misschien wel zuid-oost Azie). Deze watervallen blokkeren de Mekong voor schepen e.d. en ook daarom zo bekend. Erg mooi om de enorme kracht van het water te zien. Dit was in ieder geval de mooiste tot nu toe.

De tweede nacht was eigenlijk een ramp. Ik werd gek van het klik klik geluid van de kakkerlakken en er bleken hele families onder ons bed te wonen. Nadat de meeste waren uitgeroeid met gif die we bij de receptie hadden meegenomen, was onze kamer onbewoonbaar verklaard. Maar het was 1 uur ‘s nachts en er was nergens meer iemand te bekennen. Dus matras naar buiten gesleept en op het terras geslapen. De volgende dag uitgecheckt en voor 1 nacht nog een ander guesthouse gezocht.

Dit guesthouse was niet bezeten door de kakkerlak…

Vanuit Muang Khong hebben we een tour geboekt om in 1 dag naar Pnom Penh te gaan, hoofdstad van Cambodia.

We zijn met de bus naar Pakse gegaan, van daaruit een tuk tuk naar een ander busstation om de Sanghtew naar Tad Fane (Bolaven Plateau) te nemen. Bolaven Plateau is een groot natuurreservaat en er staat 1 resort. Best luxe, best hoog gelegen en een mooi uitzicht op watervallen. En natuurlijk vanwege het alleenrecht behoorlijke prijzen. Maar goed, nadat de chauffeur vond dat na 1,5 uur de Sangthew vol genoeg zat zijn we vertrokken. Het was een rit van 1,5 uur (lekke band onderweg) en uiteindelijk waren we in de middle of nowhere waar we nog 2 km. moesten lopen. Uiteindelijk aangekomen, wat denk je: is het vol!! Dat is balen, maar uiteindelijk hebben we het positieve er maar in gezien, want er was verder echt niks te doen en het is niet zo’n goedkoop resort. En de rit ernaar toe met alleen maar marktvrouwen (en hun koopwaar!) in de Sangthew was het zeker waard. We zijn weer naar de weg gelopen waar een man vroeg waar we heen gingen. Hij zou ook naar Pakse gaan met zijn familie dus we konden meerijden. De man zelf had al aardig wat Lao Whiskey achter zijn kiezen. We zaten achter in de pick-up terug naar Pakse.

‘s Avonds 3 Nederlanders tegen gekomen en daar de avond mee door gebracht. De dag erna op weg gegaan naar 4 thousand islands.

Over deze stad valt niet zo veel te vertellen. We waren hier eigenlijk ook alleen maar omdat we onderweg naar het zuiden waren. De rit van Vientiane naar Pakse in 1 keer was te groot (een paar honderd km. en je moet hier uitgaan van 50 km. per uur, uitgezonderd alle eetstops).

Savannakhet is een beetje een deprimerende stad. Er gebeurt niet veel en het is tot nu toe ook wel de armoedigste stad die ik gezien had. De naam hebben we omgedoopt tot Savannakut en de dag erop de bus naar Pakse genomen.