Vanuit Siem Reap met de boot naar Battambang gegaan, voor onze laatste dag Cambodia. Battambang is eigenlijk niet zo bijzonder. De paar toeristen die er komen, zijn er om door te gaan naar Thailand, of komen daar vandaan.
Om 8 uur vertrok de boot, om 16.30 uur waren we op plaats van bestemming. (Met wel een heel kwartier tussenstop in een floating village). Lekker bovenop het dek gezeten, beneden was het overvol. Aangezien Aziaten niet (nog) bruiner willen worden, zaten alleen maar westerlingen bovenop. Onderweg alleen maar vissersbootjes en floating houses gezien. Erg leuk tochtje!

In Battambang zelfs een tv op de kamer, dus ‘s avonds HBO-moviechannel gekeken (voor zover onze ogen dat nog toelieten).

Volgende ochtend om 7 uur met een shared “corruptie” taxi. (Niks duidt op een taxi, het is gewoon een (oude) personenauto). Er zat welgeteld al 1 toerist in en dus hebben we om de hoek nog ruim een half uur gewacht. Een shared taxi vertrekt niet eerder dan dat er minstens 10 personen in geprakt zitten en 20 tassen… Maar na een tijdje kwamen we erachter dat als we 5 dollar betaalden dat ‘ie wel meteen wilde vertrekken. Dus keuze snel gemaakt!

Na 200 km. waarvan de helft verhard en de helft zandweggetjes (tegenliggers niet te zien door stofwolken) kwamen we bij de grensovergang.

Goodbye Cambodia!

Met de bus naar Siem Reap. (Wegen verbeterd en bus = 4 dollar, boot = 25 dollar, vandaar helaas de bus). Frank vol verbazing hier aangekomen. Dit was er niet, dat was er niet, al die hotels waren er niet! Bar street was 10x zo klein, mega discotheek was een disco’tje in een tuin, en dat allemaal pas 2 jaar geleden.

Met een aardige tuk tuk chauffeur naar een guesthouse en meteen maar afgesproken voor de sunset in Angkor. Angkor bestaande uit tempels gebouwd door Buddhistische en Hinduistische koningen, ongeveer tussen de 9e en 13e eeuw, is een enorm groot complex. Het waren dan ook steden die daar lagen. Het is op een gegeven moment, toen er een koning dood ging verlaten en lange tijd niks meer aangedaan. Hergevonden, overwoekerd door jungle hebben ze het weer behoorlijk gerestaureerd. Zo ongeveer gaat geloof ik is het gegaan. De sunset gekeken vanaf de tempel op de berg Phnom Bakeng ofoziets. Sunset viel tegen, hele tijd geen wolken, plotseling zon weg door wolken. Maar goed, nu hadden we en alvast 1 tempel gezien en alvast een 3 dagen kaart gekocht. Volgende ochtend in Angkor geweest van 9 – 16. Een boek gekocht en daarmee rond gegaan. Het was echt een gids, dus het was enorm interessant om te lezen wat je ziet. In de Bayon geprobeerd nog wat tekeningen te ontdekken, niet echt gelukt. Verder was Angkor Tom gewoon schitterend. In de Preah Khan (een onwijs mooie, lang in geweest) veel gezien en ontdekt. Dag erna sunrise at Angkor Wat. Was mooi, weerspiegeling nog gezien in het water. Hele dag gespendeerd, mooiste van deze dag was Ta Phrom. Ongeveer zo gelaten als hoe ze het hebben gevonden. Met bomen door het hele gebouw groeiend. Laatste dag bewaard voor Banteay Srei en Angkor Wat. Allebei onwijs mooi, met het boek de bas-reliefs in de gallerijen in Angkor Wat ontcijferd en sunset in Angkor Wat gegeken. Het middelste stuk van Banteay Srei mag je niet meer in, dus alle decoraties op de torens niet echt kunnen kijken.

Angkor is gewoon onwijs mooi. 3 dagen waren tekort, er was nog zoveel meer. Maar ja, goede reden om hier weer terug te komen. Het is echt bom en bomvol met toeristen. Busladingen Aziaten, die allemaal in groepen rondlopen natuurlijk. Veel Koreanen en Japanners, die er allemaal uitzien alsof ze óf op schoolreisje gaan óf gaan tennissen. Soms weet je niet wat nou leuker is om naar te kijken, de tempel of de toeristen.

We zijn nog een avond in de mega discotheek geweest om even te kijken. Bij binnenkomst werd meteen gevraagd: massage? Ja ja… Als je later een stuk of 30 dames van genot achter glas op een soort van college-bank ziet zitten, klaar om gekozen te worden, weet je wel wat voor massage dat is. Maar ik wilde karaoke zien, altijd lachen, want dat is in Azie amusement nummer 1 (zelfs als je ‘s morgens om 7 uur in een bus stapt, zetten ze de karaoke dvd aan…). De mannetjes (netjes in een pakkie) renden voor ons uit, waar we uiteindelijk in een privé karaoke kamer kwamen. Euuhhh aangezien zowel Frank als ik niet kunnen zingen hebben we dat maar niet gedaan. Met de manier van bouwen hier is dat niet echt veilig. Helaas geen karaoke kijken. Dan maar een biertje in de discotheek. Weer renden ze voor ons uit en wezen ons naar een tafeltje. Er is vooraan een kleine dansvloer, verder staat de discotheek vol met staantafels (zo zouden wij ze noemen) maar er staan barkrukken aan. Ons biertje werd gebracht en elke keer als je een slok had genomen, kwamen ze weer aangesneld om je glas bij te vullen. Luxe discotheek he! Daarnaast gaat alles op rekening. Een biertje was 3 dollar (!) en voor onze veiligheid zijn we dus maar na 2 naar huis gegaan. Maar niet nadat we de Cambodiaanse Apsara dans gedanst hebben natuurlijk!! De dansvloer op en meteen was er al een grietje dat onze hand vast pakte en ons leidde. Hand in hand dansend (de dans gaat heel langzaam, je loopt stapje voor stapje, heupwiegend naar voren en met je polsen draaiend) hadden we toch nog een hoop lol. Volgend liedje was weer een Westers – maar Aziatisch ingezongen – liedje en dus niet meer geschikt voor de Apsara. Na een omhelzing en een paar kussen (eerst zij mij een paar, ik haar 2 (ze stond erop) en nog weer een omhelzing (ik begon bijna even te denken dat ik d’r had herkend vanachter dat glas) kon ik toch snel weglopen…

De laatste avond in een kroeg geweest in Bar street (Angkor What?). Met een paar nederlandse broers, 2 Australische vrouwen (ja Rob N. nu snappen we waar jij achteraan zat downunder), 1 Australische (erg dronken) gozer en 2 domme duitsers (ik zeg niet dat dom en duitser per se samen gaan) hebben we een gezellige nacht gehad. Waren half 6 thuis, dus onze laatste dag in Siem Reap niet in de stad besteed maar in bed.

Morgen naar Battambang en 30 januari weer in Bangkok. Zin om weer naar Thailand te gaan, maar jammer om Cambodia te verlaten. Heerlijk land, zeker ook vanwege alle aardige mensen, de schattige kinderen, de: you wanna buy book? you wanna buy bracelet? you wanna see menu? sorry cannot make me happy, you remember me, i remember you, you help me i help you, good luck for you if you buy this.. enz. enz. enz. De meest gehoorde zinnen hier. (Ohja behalve: tuk tuk sir?).

Op naar Thailand!

Na een paar dagen strand, weer terug naar de hoofdstad van Cambodia: Phnom Penh. Ik had na die ene nacht in Phnom Penh er niet zo’n goede indruk van omdat we ‘s avonds laat aankwamen en dan kan een stad nogal een verkeerde indruk achterlaten.

Teruggekomen zijn we in een guesthouse gaan zitten in het backpackers-walhalla aan het meer. Naar het Friend’s restaurant gegaan en daar onwijs lekker gegeten!! (Niet jaloers worden he!). Ook duurste lunch tot nu toe, niet vanwege de prijzen, maar van de hoeveelheid. Restaurant is een leerschool voor straatjongeren, die daar opgeleid worden voor kok of in de bediening, op de westerse manier (niet onbelangrijk voor ze, Cambodiaanse manier is nogal anders :-)
Daarna Royal Palace bezocht. Weer mooie indrukwekkende gebouwen, ik heb de tel niet meer bijgehouden van hoeveel we er tot nu toe gezien hebben…

‘s Avonds maar weer in het Friend’s The Restaurant gegeten. :-)

De dag erna naar het Tuol Sleng museum geweest. Weer de harde werkelijkheid van de geschiedenis. Tuol Sleng was ooit een school en heeft de Khmer Rouge omgebouwd tot gevangenis tijdens het Rode Khmer bewind (1975 – 1979). Hier werd iedereen die bijvoorbeeld te hoog was opgeleid, of probeerde te vluchten of ook maar iets anders deed dan moest, naar toe gebracht en gemarteld. Het vermoorden (als ze al niet overleden waren door honger, ziektes etc.) gebeurde in de Killing Field’s een paar km. verderop. Degene die al in de gevangenis dood gingen, gooiden ze uit het raam. In de schoolklassen waren cellen gebouwd, een stuk kleiner dan een 1-persoonsbed. (Niet dat ze bedden hadden, maar even voor een idee van ‘t formaat). Nu is dus deze gevangenis omgebouwd tot museum. Door het museum heen hangen foto’s van de gevangenen en van de meisjes en jongens die voor de Rode Khmer werkten. Het verschil is te zien aan het kapsel. 7 mannen hebben de gevangenis overleefd. 1 daarvan was een schilder en moest dus tekeningen maken van de Rode Khmer, zo was deze nog een beetje zeker van zijn leven. (Alhoewel ze dat nooit en nergens waren toen). Na de tijd heeft deze man schilderijen gemaakt van de martelingen. Pol Pot (leider Rode Khmer) is ondertussen overleden, een andere leider zit wel in de gevangenis en een andere leider (Brother n.2) woont in een dorp vlakbij de Thaise grens. Deze stond in een krant met echt een interview (door een duitse krant) waar je mond van open valt. Hij ontkent alles, heeft nooit iets geweten van een gevangenis Tuol Sleng genaamd en wist natuurlijk ook niks van een genocide. De foto’s in het museum zijn gemanipuleerd, dat zijn “gewoon’ Amerikaanse en Vietnamese lijken, met opzet gefotografeerd. Alles wat tegen hem spreekt is gemanipuleerd. Zal hij ooit berecht worden, zal hij rustig zijn verhaal vertellen en op de vraag wat hij zijn kleinkinderen zal vertellen over die periode zegt hij: I should say that they have to make up their own mind. Het is gewoon ongelooflijk en ik kan er wel over blijven schrijven.. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje goed heb begrepen en heb beschreven.

Na alle indrukken in het museum (waar trouwens ook foto’s hingen van Rode Khmer mensen van toen en nu, met info over wat ze nu doen. Foto’s allemaal bekrast en geruineerd) zijn we naar de Killing Field’s gegaan. Schedels opgeslagen in een hoge glazen toren, op leeftijd en op sexe.. Enorm oppervlak met massagraven speciaal voor vrouwen, voor kinderen voor onthoofden etc. etc. Kleren liggen nog half in de grond, half op de grond en de botten zie je duidelijk net onder het oppervlak liggen. Je loopt er gewoon overheen… Kinderen spelen er rond en bier wordt verkocht.

Het is een beetje een direct verhaal geworden (of hoe moet ik dat omschrijven??) maar voordat ik hierheen kwam wist ik er maar zo’n klein beetje vanaf. Ik heb er veel over gelezen, met verbazing en afschuw.

Terug in Phnom Penh hebben we 30 tandenborstels en tandpasta gekocht en 40 aap-maskers gepakt en zijn we naar een weeshuis geweest. De advertentie hing in het guesthouse en was 10 minuten lopen. Over een zandweggetje en net op het moment dat je even niet weet of je nou rechtsaf moet of rechtdoor, komen kinderen je knuffelen en je meetrekken naar het weeshuis. Ze zijn allemaal zo enorm enthousiast om je te zien!! Ze kennen allemaal de zinnetjes Where are you from? What’s your name? Ze spreken (of roepen) je de hele tijd aan met you! Hey you! Als ze je iets willen vragen, laten zien, spelletje willen spelen, of als ze op je rug willen. Na 100x het spel ABC gedaan te hebben, een Cambodiaans spelletje en handenklap (je weet wel, net zoals bij: er is een vrouw vermoord, achter het gordijnenkoord ofzoiets) was ik behoorlijk uitgeput. Frank had zijn camera uitgeleend aan een jongetje en ze vonden het prachtig om foto’s te maken. (Het resultaat was ook prachtig…) Ze hadden nog net geen ruzie om wie er foto’s mocht maken. Na nog een donatie en veel knuffels en zoenen zijn we weer naar huis gegaan.

Veel geleerd en gezien in Phnom Penh, goede ervaringen opgedaan en er achter gekomen dat het een geweldige stad is! Een lekkere chaos stad, voornamelijk door het verkeer.

De dag erna op weg naar Siem Reap.

We zijn dus aangekomen in Costa del Sihanoukville. Het stadje aan het strand. Nooit geweten dat Cambodia ook zulke Spaans-achtige strandjes heeft, zeker niet in tegenstelling tot de rest van het land. Hoewel ik nog niet veel gezien heb word je hier op het strand goed geconfronteerd met de harde werkelijkheid van de geschiedenis van dit land. Op een dag zien we gemiddeld zo’n 10 verminkte Cambodianen, zonder benen, zonder armen, met 1 been of alleen nog bovenarmen. Het is vreselijk, en allemaal zijn ze hier om te bedelen. Heb je het als “volmaakte” Cambodiaan het al moeilijk, zonder ledematen ben je hier eigenlijk zo goed als afgeschreven. De landmijnen hebben hier goed huisgehouden.
Het klinkt raar, maar ook dat wendt. Als hier de zon ondergaat, staan alle westerlingen alweer te springen in de kroegen op de (behoorlijk) hippe muziek. De tegenstellingen zijn erg groot. Degene die hier het geluk hebben een restaurant of guesthouse te bezitten (als het al geen westerlingen zijn die hier het geld vangen) kunnen behoorlijk goed rondkomen.We zitten hier in een guesthouse op zo’n 20 meter van het strand. We zijn het stadje zelf nog niet ingeweest, want dat is nergens voor nodig. De hele dag op het strand, eten op het strand en schaak spelen op het strand. Dat is nu onze levensstijl voor een paar dagen.

Dat had ik natuurlijk nog niet verteld, (degene thuis zullen het nooit geloven), maar we hebben een schaakspel gekocht in Laos en ik heb leren schaken!! Leek het me vroeger vreselijk en moeilijk, heb ik nu Frank al een paar keer verslagen. (Zij het met geluk). We zitten hier nog een paar dagen. Is trouwens het allervroegste van het jaar dat ik op het strand lig. (en de meest vroege BBQ ook!!)
Oja Ing, ik heb gister tegen een paar Engelsen op zitten scheppen over je Shepard’s Pie (of hoe schrijf je dat?!?) dus als ik terug kom eten we dat weer he!!! :-)

Om 8 uur vertrokken in Muang Khong. Zo zag onze reis er uit:

8 uur: minivan – ferry

10 uur: grens Cambodia, na een uur weer vertrokken

13 uur: Strung Treng. Lunch stop en overstap. Alle backpackers werden per bestemming in een minivan gestopt. Een uur later weer vertrokken.

Halverwege een lekker band. Duurde 3 kwartier…

16.30: aankomst in Kratie. Half uurtje tijd om wat te eten en alleen nog degene die naar Pnom Penh moesten in de mini-van, dus met zijn 9-en.

Uiteindelijk weer op weg. Hele stukken waren zandweggetjes met de nodige kuilen. Na dat geschut kwamen we in een gehucht, waar de chauffeur natuurlijk weer moest eten. Eerst bleef iedereen nog uit een soort van protest (wij willen verder!) zitten, maar dat werkt natuurlijk niet. Na een half uur weer verder gereden. Vanuit Kratie zou het nog een uur of 6 zijn (300 km.), dus het was nog best een stuk. Ik vroeg me af waarom de chauffeur de hele tijd zijn lichten van groot-licht naar normaal licht zette, maar na een tijdje bleek gewoon dat de hele “connectie” van het licht niet zo goed in mekaar zat, want regelmatig viel het licht even uit. Op wegen waar iedereen inhaalt en waar geen lantaarnpalen zijn, is dat niet zo prettig. Onderweg nog even gestopt zodat de chauffeur nog even zijn gezicht nat kon maken, want hij was moe maar om 23 uur zijn we dan toch in Pnom Penh aangekomen. De langste rit die we tot nu toe hebben gemaakt.

De volgende ochtend meteen de bus naar Sihanoukville genomen, want in Pnom Peng komen we nog terug.