Posted from Nusa Tenggara Timur, Indonesia.

Vanuit Denpasar hadden we een minivan naar Padangbai, 1 uurtje ongeveer. Lucas haalde ons op en hebben meteen het duiken voor de volgende dag geregeld. Ik ga niet teveel vertellen over Padangbai, we hebben daar geen sightseeings gedaan, maar echt alleen wat er in de titel staat :)

Padangbai is een gezellig havenstadje. We zijn hier dan ook 10 dagen gebleven. Dat komt ook wel een beetje omdat we eigenlijk nog naar de Gili’s zouden gaan (3 eilanden vlakbij Lombok, te bereiken vanuit P’bai) maar echt álle westerlingen die in Indonesië zijn, zitten op die eilanden… Uhh laat maar! We hebben 6 keer gedoken (ik 5, kon 1x niet klaren, dus heb toen gesnorkeld), een paar dagen op het strand gelegen, gesnorkeld en dan ook nog 2 dagen niks gedaan. En oja, we hebben hier oud en nieuw gevierd en dus onze nieuwjaarsduik gedaan :) daarnaast in de Sunshine bar vrienden gemaakt (dat bleek ook wel toen een nieuw-zeelander tegen ons zei: ‘oh wow, you are like locals’, omdat ze onze namen kenden.

En niet te vergeten hebben we hier nog een Balinese ceremonie bijgewoond. Heel indrukwekkend!

Tja, Padangbai is gewoon heerlijk, niet teveel toeristen en gewoon relaxed. Need i say more? :)

Vanuit Yogjakarta hebben we de nachttrein genomen naar malang. Ingecheckt in een hotel en meteen een busticket geregeld voor nog dezelfde middag naar Bali, Denpasar. We hebben een supersnelle sightseeing gedaan van Malang. Jammer, want Malang is een leuk stadje.

We hebben een full body massage gedaan door een blinde masseur (waarbij mijn blaren kapot werden gemasseerd waarvan k toen nog niet wist dat ik ze had, maar dacht dat het gewoon pijn deed van het verbranden…), een leger museum bezocht en het stadhuis bekeken.

Om 17 uur verrokken we met de bus naar Bali, Denpasar, zodat we nog op tijd waren om met Lucas (collega Zandacademie) te gaan duiken in Padangbai. De busrit zou 12 uur duren, maar hadden na 1 uur al pech, wat een vertraging van een uur opleverder en om 2 uur ‘s nachts hebben we 3 uur stil gestaan met pech… In de middle of nowhere, nog op Java… Om 6 uur ‘s ochtends hadden we de ferry van Java naar Bali en daarna moesten we nog een uur of 5 naar Denpasar… Waar we rond 12 uur aankwamen.

Posted from Nusa Tenggara Timur, Indonesia.

Het is alweer een tijdje geleden en dus echt tijd om weblin weer eens te updaten. We zijn gebleven bij Yogjakarta. Hier zijn we vanuit Jakarta heen gevlogen. Yogjakarta is heel toeristisch en een vrij grote stad (tenzij je netuit Jakarta komt… :) ). Het was hier alle dagen echt onwijs heet en hier heb ik dan ook wat blaren opgelopen… Wel mijn nek ingesmeerd, maar niet laag genoeg.

We hebben een dagje musea in de stad bekeken, we zijn een dagje naar Pramanang geweest (oeroude tempels) en een dagje naar de Borobodur (ook een oeroude tempel, maar eenstuk groter).

De Pramanang lag niet zover uit de stad. We hadden een brommertje gehuurd voor 2 dagen, dus lekker alle vrijheid en heen waar we wilden. Onderweg bij het stoplicht een krantenverkoper die liet zien dat er een vliegtuig naast de baan was geland bij het vliegveld van Yogja. Om naar de Pramanang te komen, kom je langs het vliegveld, dus toen ik dat bewuste vliegtuig zag wilde ik natuurlijk wel even kijken, echte ramptoeristen :) Het vliegveld bestaat trouwens uit 1 baan waar maximaal 4 vliegtuigen staan. Gelukkig waren er genoeg ramptoeristen en toen we een tijdje op zo’n 10 meter van het vliegtuig hadden staan kijken zijn we verd gegaan.

De Pramanang is niet zo heel groot, en als je bij Angkor Wat in Cambodia bent geweest eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder (we zijn aardig verpest geloof ik) dus we hadden het vrij snel gezien.

De dag erna zijn we naar de Borobodur geweest. Een stuk verder, 50 km uit de stad en hier is ook waar ik de blaren heb opgelopen. Het was echt iets van 40 graden ofzo en de zon loodrecht op ons (en niet op tijd wakker geworden door een te gezellig avondje dus midden op de dag daar) en tel daar een brommerrit van een uur heen en een uur terug bij en de blaren zitten er voor je het door hebt. Maar het was wel heel mooi en indrukwekkend.

‘s Avonds hebben we de nachttrein naar Malang genomen.

Posted from Yogyakarta, Yogyakarta, Indonesia.

De Zandacademie was al even bezig met het bouwen van zandsculpturen in Sentul City, zo’n 60 km. ten zuiden van Jakarta. De zandsculptuurbouwers waren de 11e al weer naar huis (of in Indonesie aan het reizen, zoals Maxim), maar Marcel, mijn baas, bleef er nog tot de 19e, omdat de officiële opening de 18e was.

De 17e zijn Frank en ik met de trein naar Bogor gegaan en vervolgens met de taxi naar Sentul Circuit waar het hotel van Marcel was en wij ook zouden verblijven. (lees hier over de eigenaar van het circuit en het hotel) Bij Sentul circuit is niks te doen voor toeristen (behalve als je een race auto hebt) en Sentul City is eigenlijk alleen maar rijke zooi met veel golfbanen. ‘s Middags zijn we even bij de sculpturen wezen kijken (ong. 15 min. van het hotel, maar Marcel kon altijd de organisatie bellen voor auto met chauffeur) en ‘s avonds in het hotel gegeten en gedronken en vroeg in bed. Heerlijk even niks doen in een voor ons sjiek hotel met warme douche (voor het eerst sinds 3 weken!).

De volgende ochtend ben ik met Marcel mee geweest naar de opening, want Frank voelde zich niet zo lekker. Eerst traditionele dans, dan speeches van de organisatie, van Sentul city en van Marcel en vervolgens in optocht naar het doorknippen van het lintje :) Het was erg druk en er was veel media aanwezig dus een succes. Daarna ben ik weer naar het hotel gebracht want Marcel moest nog wel wat interviews doen, dus dat was een beetje saai voor mij. De rest van de dag niks gedaan alleen gegeten en gedronken in het hotel, vliegticket geboekt voor de dag erna naar Yogjakarta en weer vroeg gaan slapen.

Maandag de 19e vlogen wij naar Yogja en Marcel naar Thailand naar een vriend van hem voor vakantie. Om 6.30 s ochtends zouden we opgehaald worden, maar dat werd zo’n 3 kwartier later (niet abnormaal hier). Vervolgens moesten we nog 2 van de organisatie in de stad van Jakarta afzetten voor een radio interview dus het was allemaal nogal krap. Gelukkig hebben we allemaal onze vlucht gehaald :) Hoewel wij bijna nog onze vlucht hadden gemist terwijl we al bij de gate zaten te wachten… Er was een gate met een linkergedeelte en rechtergedeelte en die muts van Garuda Airlines zei dat we links moesten gaan zitten. Tenminste, ik verstond links en Frank verstond rechts dus ik het nog een keer gevraagd. Zei ze toch echt links. Wij wachten en op gegeven moment werd er iets omgeroepen over onze vlucht, maar alleen in het Indonesisch. Rechts stond op en ging richting de slurf, links bleef zitten. Dachten eerst nog dat het misschien eerst ene gedeelte van vliegtuig was ofzo.. Toen heb ik het toch maar even gevraagd en bleek dus dat we wel rechts hadden moeten zitten.. Naja, we mochten nog mee :)

Vanui Danau Toba hebben we de bus genomen naar Bukittinggi. De afstand was zo’n 300 km. en de rit in een behoorlijk gare bus duurde 15 uur. We vertrokken om 14.30 uur. Volgens de Lonely Planet ging de route over de Trans Sumatran Highway. Dit was ook zo, ware het niet dat de weg meer leek op een landweggetje met kuilen dan op een goed geasfalteerde weg. Ik denk dat in die 300 km. niet de afstand is meegerekend die we extra hebben afgelegd in verband met het ontwijken (slalom) van de kuilen. Maar goed, de eerste stop was na 2 uur, en alleen om mensen erin te laten en niet om de benen te strekken. De stop daarna was na 5 uur, en na dus 7 uur al in de bus moest ik heel nodig plassen (lekker met al die kuilen) en godzijdank was daar de stop. Bij de meest ranzige wc ooit gezien (maar alles went en ik had niet echt andere keus) en een tentje waar ze niks te eten hadden. Paar zakjes pindas gekocht als diner en weer verder de bus in. Na 10 min stoppen we weer, waar wel een restaurant is (logisch!). Gegeten met de andere enige 2 westerlingen, uit Oostenrijk, en ons opgemaakt voor de nacht. Toch nog wel aardig geslapen, wel gebroken, kwamen we om half 5 ‘s morgens ergens aan wat Bukittinggi was.

Niemand sprak engels dus het was nogal lastig uit te vinden waar we waren (plattegronden zijn ze hier niet goed in). Gelukkig kwam er een taxi aan (geen idee of dat toeval was of dat iemand gebeld heeft) en zijn we met zijn 4en naar een guesthouse gegaan. Daar hebben we 3 uurtjes geslapen en zij toensnel op zoek gegaan naar een andere guesthouse,want deze had houten planken als bedden en toilet /douche was minstens zo ranzig als die onderweg…

Na de verhuizing zijn we naar Fort de Kock gegaan, welke bij de dierentuin lag. Fort de Kock (lange tijd bezit van meneer de Kock, logisch) was niet meet dan de gracht die al lang gedempt was en dus onherkenbaar en wat kanonnen. De dierentuin was behoorlijk deprimerend, kleine kooien, weinig schaduw, en veel afval… Snel doorheen gelopen dus. In de dierentuin nog een museumvan de Minangkabau (is tribe) bezocht.

daarna hebben we de clock tower bekeken (Dutch clock tower, cadeautje van de koningin ooit lang geleden, ten tijde van de Japanners is deze ge-refurbished in Japanse style en daarna is deze getransformeerd tot Minangkabau style). ‘ s avonds de zondsondergang bekeken vanaf een Panorama view. De dag erna hebben we Japanse tunnels bekeken, tunnels gebouwd door dwangarbeiders. Indrukwekkend lang. ‘ s avonds hebben we gegeten en gedronken met twee Belgische mannen. Was erg gezellig. De dag erna hebben we een brommertje gehuurd en naar Lake Minanjau geweest, 44 bochten weg af (ze zijn genummerd!). Geen toeristen en niet heel bijzonder. Toen begon het te regenen en zijn we kletsnat teruggekeerd in Bukittinggi.

De dag erna zijn we naar Padang gegaan met de bus.

Vanuit Bukit Lawang zijn we met een taxi naar Berastagi gereden (ongeveer 80 km., 4 uur rijden, 8 euro p.p.). De stad Berastagi zelf is niet zo heel bijzonder, reizigers stoppen er alleen om de meest toegankelijke vulkaan ‘ Gunung Sibayak’ te beklimmen. En zo deden wij dat ook :)
We zaten met 2 Finse meiden in de taxi (niet echt spraakzaam) en die kwamen we dus de hele dag tegen in Berastagi. Het is hier nu namelijk laagseizoen en dat is goed te merken ook. Het is heel rustig, wij 4-en waren zo’n beetje de enige toeristen in het hele stadje. Omdat er niet veel te doen was, wilden we niet zo lang blijven. We kwamen rond 13 uur aan en hebben meteen een taxi geregeld voor de volgende dag 13.00 uur naar Lake Toba. Voor de tour naar de krater van de vulkaan moest je zo’n 5 uur uittrekken, dat betekende dus dat we de volgende ochtend vroeg aan de tocht moesten beginnen. ‘s Middags was geen optie meer, je weet niet wanneer het donker wordt en we wilden eerst nog even eten en toch wel wat rondkijken. Misschien dat er 1 school was in Berastagi, maar alle tieners die we tegen kwamen hadden huiswerk gekregen: interview toeristen! (We nemen aan voor hun Engelse les). We werden dus de hele middag geinterviewd en gefotografeerd… Beetje over de markt gelopen, tot er een enorme hoosbui aankwam (ondanks het mooie weer is het hier toch regenseizoen, dus zo af en toe wat regen) terug naar het guesthouse. ‘s Avonds op de nightmarket gegeten, echt ontzettend lekker. Kip en vis van de bbq.

De volgende ochtend om 6 uur opgestaan (ja echt waar!), ontbijtje gegeten, take away lunch besteld en met een busje naar de voet van de vulkaan. We hadden een plattegrond mee van het guesthouse en het eerste uur liepen we over de weg, beetje omhoog, beetje omlaag, we waren aardig aan het klimmen, waarna we een slingerweg de berg op gingen. Enorm stijl en halverwege een obstakel. Er was namelijk door de regen een behoorlijk stuk van de berg afgespoeld met bomen en al.. die het hele pad blokkeerden. Er stonden wel al wat voetstappen, maar dit was echt pas een paar dagen ervoor gebeurd. Naja, wij erover heen geklommen, totdat we bij een soort trap moesten komen. Gezocht, maar niet gevonden… Gelukkig kwam er een jager uit de bosjes die zei dat we eerst een smal paadje in moesten, waarna de trap begon. Ooit was er een trap en hij was op veel plaatsen nog wel herkenbaar, maar in het regenseizoen en met zo weinig toeristen, blijft daar toch niet zo veel van over… Na een behoorlijke klim en schitterende uitzichten, hebben we de krater bereikt. Veel stank van de zwavel en herrie van de gas die op verschillende plaatsen eruit spoot. Echt heel indrukwekkend en bijzonder. Ik was nog nooit op een vulkaan geweest. Het idee wat er wel niet kan gebeuren als zo’n vulkaan tot uitbarsting komt… (niet teveel over nadenken als je daar staat). Wel typisch was het dat veel Indonesiers daar hun tentje hadden opgeslagen. Ze leken wel van de scouting, wat ze aan het doen waren weet ik niet, maar ze waren wel met zijn 30-en ofzoiets.. Nadat we een banaantje hadden gegeten op de rand van de krater zijn we weer teruggelopen om 10.30 uur, want we moesten nog 2 uur terug en om 13.00 uur zou onze taxi bij het guesthouse staan. Om 12.15 uur bereikten we de voet van de vulkaan. Onderweg nog de 2 Finse meiden tegengekomen, die dus op het heetst van de dag gingen. Ik was erg blij dat we al geweest waren…

Nog wat fruit gekocht op de markt, spullen gepakt, snelle douche en op naar Danau Toba!