Posted from Yogyakarta, Special District of Yogyakarta, Indonesia.
Met de Damri bus van het vliegveld naar het centrum ging nog prima. Het laatste stukje vanaf het busstation naar Jalan Jaksa met de Tuktuk hadden we het geluk een aardig stukje Jakarta-style coureurschap te mogen aanschouwen. Toeteren is hier bittere noodzaak, en werkelijk elk stukje asfalt is bezet door ronkende, stinkende en walmende bussen, auto’s, tuktuks en motoren. Wat een verkeer.
Jalan Jaksa is dan een oase van rust (voor Jakarta begrippen..) en daar hebben we onze intrek genomen in guesthouse nr 35. ‘s Avonds een diner afspraakje met Maxim en Carolijn, waar we na wat nodeloze omzwervingen zowaar aankwamen. Gezellig gegeten op het dakterras van Samara en daarna nog een biertje gedronken bij Melly’s.
Volgende dag op naar Kota, waar de oude stad Batavia door de Nederlandse kolonisten is opgezet, natuurlijk na het vakkundig platbranden van de vorige stad. Met de Transjakarta ging de rit aardig snel, omdat deze een eigen busbaan heeft. Alleen de kruispunten zijn problematisch, want niemand die ook maar een strobreedte aan de kant gaat voor een ander. Aangekomen bij station Kota blijkt het plein een enorme heksenketel van verkeer te zijn. Mooie koloniale gebouwen, dat wel. We hebben een bank museum bezocht, best grappig. Het interieur sprak erg tot de verbeelding en nam ons zo mee naar die oude koloniale tijd. Na met ware doodsverachting een helse weg te zijn overgestoken belanden we zowaar in een verkeervrij straatjemdat uitkomt op een prachtig plein, vol wandelende mensen, eetkraampjes en fietsen. De Indonesiers vermaken zich kostelijk met de tweewielers en het leidt tot hilarische taferelen. We bezoeken het oude cafe Batavia dat wederom de koloniale tijd tot leven roept. Onderweg naar het guesthouse komen we in een supermarkt zowaar stroopwafels tegen!
Donderdag 15 december alweer, en we bezoeken het Nationale museum. Mooi koloniaal gebouw, hele aardige rondleiding en vele interesante onderwerpen, met eennbehoorlijke collectie oude gouden sierraden. Daarna een poging gedaan de vele shoppingmalls van Jakarta te bestormen. Ze zijn enorm, en de keuze is reuze. Gucci, Prada, Nike, Diesel en alle andere bekende merken zijn er te vinden. Astrid schaft een rokje aan, en ik kan eigenlijks niks geschikts vinden, de prijzen vallen erg tegen. Na heel wat mall-kilometers vinden we de weg terug, en onderweg belanden we stomtoevallig in een departmentstore, en daar hangen dan aardige bloesen voor weinig, dus slaag ik er ook nog in een aanschaf te doen. ‘s Avonds eten we de lekkerste satay tot nu toe, met heerlijke nasi campur.
De laatste dag Jakarta gaan we nogmaals noordwaarts richting Kota, dit keer om het maritieme museum en de oude haven te bezoeken. Het gebouw waar het museum is gevestigd is ook weer zo’n koloniaal gebouw, de tentoonstellingen niet echt heel bijzonder maar de moeite waard. Mooie modelschepen, tekeningen en gebruiksvoorwerpen. De oude haven is heel cool, met grote houten schoeners, vrachtwagens die ladingen cement, frisdrank, motoren en weet ik wat komen leveren en tussen al het stof zijn de havenarbeiders hard aan het werk. Het zijn ondanks het zware werk een aardig stel mannen, en wanneer ze mn camera zien roepen ze breed grijnzend om een foto. we sluiten de avond af met een paar Bintang, in een tentje (soort marktkraam) met een stel banken en een koelkast midden op straat. Tot zover Jakarta, ‘The Big Duriam’, het was best een beleving!
