Hier weer een update vanuit Mysore! Het gaat hier nog steeds hartstikke goed en we vermaken ons prima. We beginnen zelfs de weg in Mysore al een beetje te leren kennen (dat gaat niet zo snel, alles lijkt op elkaar). Onze eerste week stage zit erop. We zitten nog steeds ‘s morgens bij Speech and Language therapy (vind ik niet zo leuk) en ‘s middags bij Audiologie. Vorige week zaten we bij Hearing Evaluation. Na afname van anamnese worden de patienten, indien nodig, daarheen gestuurd. Daar wordt toon- en spraakaudiogram afgenomen en eventueel nog andere objectievere gehooronderzoeken. Was leuk om te zien, maar alleen observeren is wel erg saai en slaapverwekkend… Gelukkig zelf ook nog even achter de audiometers gezeten en tympanogram afgenomen (sorry even voor de kenners onder ons). Het is best triest om te zien hoeveel kinderen met enorme gehoorverliezen hierheen komen (verliezen van rond de 80 / 90 / 100 dB bij kinderen is hier niet abnormaal om te zien). We begrepen later waarom, kinderen worden hier nog niet zo veel en nog niet zo lang ingeent tegen ziektes als de bof. Wel heel zielig hoor. Hier op het instituut komen trouwens ook alleen mensen die onder een bepaald bedrag verdienen. Behandelingen zijn dan ook heel goedkoop en voor een hoorapparaat geld bijvoorbeeld dat als je minder dan 600 rupees per maand (10 euro!) verdient, je het hoorapparaat gratis krijgt (dan wel analoog en niet digitaal). De salarissen worden ook gewoon op de formulieren in de files genoteeerd, dus als je een file zit te lezen (allemaal in het engels) is het best schrikbarend soms wat voor salarissen je hier ziet. Oke, het leven is hier ook goedkoper, maar ook voor Indiase begrippen is het vaak echt weinig. Als je dan bij de pinautomaat 10.000 rupee pint, denk je daar toch weer even aan terug…

Deze week zitten we op de Hearing Aid Testing. Deze patienten komen van Hearing Evaluation en daarbij wordt getest welk hoorapparaat het best geschikt is. Niet alleen het type (of dat type het gehoorverlies ‘aankan’, maar ook qua financien, of de patient het wel kan betalen, anders moet het een (in onze ogen ouderwets) analoog toestel worden. Ook heel leuk om te zien.

We zien hier trouwens de meeste behandelingen in een taal die we niet verstaan. Alle studenten spreken 3 a 4 talen (Engels, Hindu, en dan nog 2 regionale talen, hier in Karnataka is dat Kannada, in Kerala is dat bv Malayam). Voor bv de behandelingen Speech and Language therapy worden studenten aan kinderen gekoppeld die dezelfde taal spreken. Studenten uit bv. Noord India spreken weer wat anders, dus die leren in de loop van de tijd wel Kannada. De behandelingen zijn over het algemeen goed te volgen, omdat ze veel met materiaal werken. Daarnaast leggen de studenten veel aan ons uit en in de talen zitten ook weer Engelse woorden en zo krijg je er toch wat van mee. Als studenten onderling andere talen spreken dan spreken ze dus engels met elkaar. Alles wat opgeschreven wordt in de dossiers wordt in het engels gedaan, dus het is wel goed te volgen voor ons. hoewel we voor het Engels met een Indiaas accent soms echt goed ons best moeten doen om het te verstaan.

Maar nu even wat anders dan over stage :-) Afgelopen weekend hebben we weer sightseeing gedaan in Mysore. Vrijdagavond eerst geshopt in de Big Bazar, goede start van het weekend. Zaterdag hebben we eerst door de stad rondgelopen en zijn we eind van de middag naar Chamundi Hill gegaan, een berg net buiten Mysore. Met de bus gingen we erheen en we hadden onderweg echt super mooie uitzichten. Boven op de top zijn we eerst een tempel in geweest waar we natuurlijk van alles moesten offeren (bloemen, beeldje en een of ander rood poeder (ik denk het poeder waarmee ze een stip op hun voorhoofd zetten). Nog een rondje gelopen, foto’s gemaakt. Kwamen we weer buiten… begon het te regenen. Weg uitzicht! Dat was wel even balen, nu moeten we er nog een keer heen als het wel mooi weer is (en het wisselt hier nogal). Gelukkig zijn we hier nog wel even. We hebben het goed gemaakt door pizza te gaan eten :-) (en heerlijke verse tomatensoep! Jammer dat ze hier bijna geen soep eten, dat mis ik wel).

Zondag zijn we (toch maar weer) naar de Big Bazar geweest (is trouwens een soort V&D) en naar Fabindia. Een best sjieke winkel. We hebben hier alle drie al een paar Kurta’s gekocht (moet je maar even google’ en, een soort lang shirt). Dat is toch wel een soort van ongeschreven dress code hier. Dus dat hebben we elke dag aan. De rest van de zondag hebben we niks meer gedaan. Veel gelezen op onze kamer. Een echte zondag dus!

Ohja, we hebben bij de Big Bazar ook nog jam en nutella gekocht :-) We eten hier ‘s morgens vaak Chappati, een soort brood achtig iets met saus, waar lentils in zitten en die vaak best scherp is. Nu eten we de chappati’s dus met jam en nutella haha. Erg lekker!

Ik ga afsluiten, volgende keer weer een verhaaltje!

Daar zijn we dan, in het guesthouse van het Instituut. We hebben een hele goede reis gehad (vliegtuig naar Dubai, wachten, vliegtuig naar Bangalore, met de bus naar treinstation, met de trein naar Mysore, met de taxi naar het instituut). We waren er om 17.15 uur. Precies op tijd, want om 17.30 gaat iedereen naar huis, dus ook ons contactpersoon voor het guesthouse. Pff dat viel weer mee dan. Hij vertelde ons nog even dat hij ons al ‘s morgens had verwacht, Indiers nemen het ook niet zo nauw met de tijd, dus waarom zouden wij dat wel doen :-)

Meneer vertelde ons dat er wel een tweerpersoonsbed in kamer staat, of dat een probleem is. Maar dat vinden wij geen probleem, er vanuit gaande dat er dan met een triple room een kamer wordt bedoeld met 3 bedden, dus dat er nog een eenpersoons bed naast staat. Maar nee hoor, of het goed was dat we met zijn 3-en in een tweerpersoonsbed gaan slapen! Uhh.. voor een nachtje gaat dat wel lukken maar voor bijna 2 maanden! Maar ja hij heeft even niks anders en hij gaat zijn best doen om wat te regelen… We wachten dus nog even af.

Verder gaat het hier prima. Het instituut is groot, het ligt op ongeveer 5 km. buiten het centrum van Mysore en het kost bijna niks om met de bus of de tuk tuk daarheen te gaan. Het hek van het guesthouse gaat al om 21.30 uur dicht, dus we spenderen de avonden in onze kamer (wel heel groot, met computer met internet en een TV (we hebben nog geen voetbal kunnen vinden…)). Eigenlijk redelijk suf dus, maar het is ook weer geen land waar je ‘s avonds laat nog weg gaat. We krijgen drie keer per dag eten in de kantine van het vrouwen hostel. Iedereen neemt zijn eigen bord en beker mee (bestek niet want ze eten alleen met hun hand, rechterhand welteverstaan, want links is onrein die gebruik je na het toiletbezoek… wennen voor Fleur en mij want wij zijn linkshandig en eten nu dus alleen maar met rechts) maar wij hebben dus wel een lepel gekocht. Bijna al het eten is vegetarisch, maar wel lekker. Het hek van het vrouwenhostel gaat trouwens al om 20.30 dicht, dus we moeten voor die tjid gegeten hebben, dus we zorgen dat we er om 19.45 zijn, dan hebben we nog tijd genoeg. Nadat we gegeten hebben gaan we naar ons stamcafe (oftewel bakker op de hoek met ook een zitlounge) daar drinken we nog thee en nemen we drinken mee voor thuis en dan moeten we om 21.15 weer naar huis omdat we er anders niet meer in kunnen…

We vermaken ons verder prima hier. Vandaag lekker in de stad rond gelopen. Morgen weer, kijken of we wat indiase kleding kunnen vinden, die ook nog een beetje staat. Het is hier warm en heel benauwd omdat het bewolkt is. Gek eigenlijk een regenseizoen. Het is verder wel mooi groen dus. De mensen zijn vriendelijk (veel vriendelijker dan in het noorden vind ik) en we kunnen hier met zijn 3-en goed over straat. We hebben trouwens nog geen toerist gezien hier.

Maandag begint onze stage. We zijn benieuwd! ‘s morgens bij de department of speech language therapy en ‘s middags audiologie (fijn dat we smorgens en middags wat anders hebben, dan is de dag misschein ook niet zo lang haha). Werktijden van 9.00 – 13.00 en van 13.30 – 17.30. Elke zaterdag en zondag vrij, dus we zijn van plan elk weekend een uitstapje te maken.

Jullie horen binnenkort meer van mij!

Ps: de Indiers schudden op zo’n eigenaardige manier met hun hoofd, daar ga je bijna van meedoen. Iemand een idee waarom ze dit doen?? kan het niet echt vinden op google…

PPs; bedankt voor de smsjes over de webstrijd!! We kregen in het vliegtuig elke keer een update op het scherm en de piloot riep het om. Best grappig dat bijna het hele vliegtuig ging juichen en klappen haha. Als we hier zeggen dat we uit holland komen gaat het ook meteen over de finale. We proberen echt alles om de finale te kijken, maar aangezien ons hek om 21.30 sluit en onze tv wslk geen zender heeft die het uitzendt en onze internet verbinding een live uitzending niet aankan, moeten we het denk ik doen met updates op nieuws sites… :-(((

Doei doei!

Het is bijna zover, ik ga (voor het eerst zonder Frank) op reis. Naar India! Provincie Karnataka, stad Mysore. Op naar het All India Institute of Speech and Hearing (http://www.aiishmysore.com/). Van 12 juli – 28 augustus ga ik met 2 medestudenten kijken hoe de logopedisten daar aan het werk gaan. Tussendoor natuurlijk nog wat sightseeing, dus ik hou jullie op de hoogte.

Over een uurtje naar Schiphol, het volgende bericht komt uit India!

X Astrid

Als mensen van een guesthouse je beginnen te herkennen, is het misschien wel eens tijd om ergens anders heen te gaan… We zijn weer naar het oude vertrouwde Friend’s house gegaan, waar ze meteen vroegen: ohh you come back! Mae Hong Son is gewoon erg relaxed en de mensen zijn er erg aardig.

Vorig jaar hebben we eigenlijk alles al gezien in de omgeving, dus nu hebben we niks gedaan. Heerlijk! Alles was nog hetzelfde, dus we hebben ons prima vermaakt. En omdat we echt serieus niks hebben gedaan, is dus ook dit berichtje heel kort. We hebben wel nog vrienden gemaakt bij een bar om de hoek van ons guesthouse. Hij vond ons Holland-boekje zo mooi, hij vroeg of hij er 1 kon hebben. We hadden nog 1 nieuwe bij ons, die ligt daar dus nu in de bar. Het boekje wat we elke keer overal mee heen slepen, ziet er ondertussen bijhoorlijk gebruikt uit, met aantekeningen erop en emailadressen…

Ons Holland boekje hebben we gemaakt omdat veel Thai’en vragen hoe Holland is. We hebben veel foto’s opgezocht van typisch Hollandse gebruiken en producten enzo en hebben daar een boekje van laten drukken. Niet alleen de Thai’en vinden het leuk om te zien, vooral andere toeristen zijn enthousiast, dus waarschijnlijk vind je volgend jaar overal foto boekjes!

Vorig jaar hebben we 2x een middag in Chiang Mai doorgebracht. Nu zijn we er langer gebleven, want op zich is het wel een fijne stad om niks te doen of hele winkelcentra leeg te kopen. Op kerstavond hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan. We zaten in OK guesthouse, waar ze 3 x op een avond films uitzenden, waardoor we dus de eerste avond Die Hard hebben gekeken. Op kerstdag zijn we naar het winkelcentrum geweest. Heerlijk, zouden ze in Nederland ook moeten doen, gewoon alle winkelcentra open :-) Het enige wat een beetje tegenviel was de kerstmuziek overal… niet eens de normale, maar kerstmuziek “Thai Style”. Stel je maar eens jingle bells met smurfenstemmetjes voor… Heel irritant dus.

We hebben ons wel ingehouden trouwens. (Zelfde winkelcentrum als vorig jaar, Anneke!) Niks gekocht alleen gekeken. Erg knap, al zeg ik het zelf. ‘s Avonds zijn we op zoek gegaan naar een discotheek. We hadden een hele grote gevonden, was nog erg rustig toen wij er kwamen, maar er waren veel optredens en het was niet eens zo slecht. Later op de avond hadden we natuurlijk alweer vrienden gemaakt, dus de whiskey ging alweer snel. Om een uur of 4 ging het dicht, dus of we nog wat mee gingen eten. We reden mee naar een 24H-restaurant, waar ze 1 gerecht serveren, de thaise shoarma: noodle-soup. Erg lekker, dat eten we wel vaker. Het was erg gezellig en ook onze vrienden vonden het erg leuk. Ze hebben ons weer thuis gebracht (helemaal verbaasd dat we wel een kwartier hebben gelopen van ons guesthouse naar de disco, liever lui dan moe) en we hebben lekker uitgeslapen.

Tweede kerstdag zijn we naar de night safari geweest. Uiteraard hadden we overdags niks meer gedaan, dus dan maar naar de dierentuin. Er gingen 2 treintjes en er was een looproute. We wilden eerst nog een biertje drinken, waardoor we uiteindelijk de eerste engelse versie van 1 trein gemist hadden, die pas weer om 21.30 uur ging. (Sindsdien loopt mijn horloge 10 minuten voor). We hebben ons uiteindelijk goed vermaakt, alle routes meegereden en gelopen en onze taxi-chauffeur maar een goede fooi gegeven voor het wachten. (In plaats van 21 uur, kwamen we dus pas om 22.30 terug uit het park).

27 december zijn we met de bus naar Mae Hong Son gegaan. Erg lange rit, van 8 uur – 17 uur. Gelukkig hadden we een guesthouse gereserveerd.

Vanuit Chiang Khong naar Mae Sai gegaan, om de grens over te gaan met Birma. We waren net 1 dag te vroeg de grens overgegaan bij Laos, dus ons visa liep tot 19 januari en we vliegen 20 januari naar India, handig he. Gelukkig geen haast. Mae Sai is een klein stadje, waar het nog even duurde voor we een goed guesthouse hadden gevonden. Overduidelijk dat het ooit volgestroomd was met westerse toeristen (erg veel verlaten guesthouses) waren er bijna geen westerse toeristen meer. Het was net een soort ghosttown wat dat betreft, maar gelukkig was er genoeg leven rondom de grensovergang. Er was werkelijk niks te beleven, dus ‘s avonds een guesthouse gevonden waar ze bier schonken (het was de dag van de verkiezingen, dus alcohol verboden) en hebben we daar duffe amerikaanse-humor films uit de jaren 80 zitten kijken…

De volgende ochtend de grens over gegaan, 10 minuten in Birma op de markt rondgelopen en vervolgens snel de bus naar Chiang Rai om naar Chiang Mai te komen. In Chiang Rai ging er alleen nog 3 uur later een bus, dus we hebben ons vermaakt in een pizzeria (soms mag dat gewoon…) en een sportwinkel.