Auteursarchief: Astrid

Three Dutch celebrities in the Zoo!

Geplaatst op door
3

We zijn alweer een paar dagen verder en dus weer wat ervaringen rijker! We zijn afgelopen maandag begonnen aan de stage. Elke werkdag van 9 – 17.30. Leuke zomervakantie eigenlijk he? We leren hier wel echt veel! De studenten hier weten ontzettend veel en wat dat betreft zijn wij maar dummie’s. Het instituut heeft bijna alle afdelingen die je voor spraak en gehoor maar kunt bedenken: spraak-taal, KNO, audiologie, vloeiendheid, stem. De studenten hier (bijna allemaal intern en vanuit heel India) doen hier hun bacherlor (4 jaar) en master (2 jaar). Het eerste jaar is vooral theorie en observatie en vanaf het 2e jaar gaan ze eigenlijk alleen maar patienten behandelen in het instituut, 5 dagen per week, de hele dag. Iedereen doet elke afdeling, dus ze hebben gewoon ontzettend veel ervaring en kennis. Ze leren theoretisch gezien ook veel meer dan wij doen. Jullie begrijpen dat wij dus maar groentjes zijn. Als wij vertellen dat wij dus ‘maar’ 10 weken per jaar stage hebben en het laatste jaar 20 weken, dan zijn ze helemaal verbaasd. Wij gaan dus min of meer zonder ervaring aan de slag… In ieder geval hebben wij hierna weer veel ervaring erbij!

Afgelopen zaterdag zijn we naar de dierentuin geweest. Het is een hele mooie dierentuin, heel groen en schoon. Daar kunnen ze het dus wel… prullenbakken plaatsen en de paden schoonhouden, nu de rest van India nog. We zijn weer veel op de foto geweest met meestal Indiase vrouwen. Sommige maken stiekem foto’s (heel irritant, vraag het dan gewoon!) maar anderen vragen het gewoon en dan poseren we maar weer. Zondag zijn we naar het paleis geweest en bij binnenkomst kwam meteen een groep van ongeveer 10 mannen rondom ons staan om foto’s te maken. We waren met onze Indiase vriendinnen en die waren best verbaasd dat dat gebeurde. Maar goed, het paleis was echt super mooi. Jammer dat we in sneltreinvaart erdoorheen gingen, ik heb van de audiotour niet veel gehoord. De Indiase meiden liepen er echt snel doorheen, dus we gaan er nog een keer terug heen met zon 3-en en dan wat relaxter doen. (Beetje jammer dat de entree voor Indiers 20 rupees is en voor ons 200 rupees…) oke, is nog niet duur maar voor deze begrippen wel.

We hebben trouwens ook wat Indiase kleding gekocht, zodra ik daar een foto van heb dan zet ik die erop. Bijna iedereen draagt dit (of een saree) en het is een soort van dress code eigenlijk in het instituut dus wel prettig dat we dat nu ook hebben anders vielen we zo uit de toom.

Ik had volgens mij in het eerdere bericht al verteld dat ons hek dicht gaat om 21.30 uur. Maar vandaag hebben we een achteruitgang gevonden. Die komt uit bij het instituut (instituut en guesthouse hebben aan de voorkant een andere gate) en de gate van het instituut gaat pas om 23 uur dicht. Dat scheelt weer!

We eten hier trouwens 2 x per dag rijst, maar gister hebben we pizza laten bezorgen van domino’s :-) Is wel even lekker ter afwisseling!

Ik ga even wat foto’s op deze site zetten (ga naar fotoalbum: reizen, india, astrid stage als ik het goed heb) dan krijgen jullie een indruk.

Mascara! (Is eigenlijk hallo in het Kannada, plaatselijke taal hier, maar weet tot ziens niet)

Shake your head baby!

Geplaatst op door
6

Daar zijn we dan, in het guesthouse van het Instituut. We hebben een hele goede reis gehad (vliegtuig naar Dubai, wachten, vliegtuig naar Bangalore, met de bus naar treinstation, met de trein naar Mysore, met de taxi naar het instituut). We waren er om 17.15 uur. Precies op tijd, want om 17.30 gaat iedereen naar huis, dus ook ons contactpersoon voor het guesthouse. Pff dat viel weer mee dan. Hij vertelde ons nog even dat hij ons al ‘s morgens had verwacht, Indiers nemen het ook niet zo nauw met de tijd, dus waarom zouden wij dat wel doen :-)

Meneer vertelde ons dat er wel een tweerpersoonsbed in kamer staat, of dat een probleem is. Maar dat vinden wij geen probleem, er vanuit gaande dat er dan met een triple room een kamer wordt bedoeld met 3 bedden, dus dat er nog een eenpersoons bed naast staat. Maar nee hoor, of het goed was dat we met zijn 3-en in een tweerpersoonsbed gaan slapen! Uhh.. voor een nachtje gaat dat wel lukken maar voor bijna 2 maanden! Maar ja hij heeft even niks anders en hij gaat zijn best doen om wat te regelen… We wachten dus nog even af.

Verder gaat het hier prima. Het instituut is groot, het ligt op ongeveer 5 km. buiten het centrum van Mysore en het kost bijna niks om met de bus of de tuk tuk daarheen te gaan. Het hek van het guesthouse gaat al om 21.30 uur dicht, dus we spenderen de avonden in onze kamer (wel heel groot, met computer met internet en een TV (we hebben nog geen voetbal kunnen vinden…)). Eigenlijk redelijk suf dus, maar het is ook weer geen land waar je ‘s avonds laat nog weg gaat. We krijgen drie keer per dag eten in de kantine van het vrouwen hostel. Iedereen neemt zijn eigen bord en beker mee (bestek niet want ze eten alleen met hun hand, rechterhand welteverstaan, want links is onrein die gebruik je na het toiletbezoek… wennen voor Fleur en mij want wij zijn linkshandig en eten nu dus alleen maar met rechts) maar wij hebben dus wel een lepel gekocht. Bijna al het eten is vegetarisch, maar wel lekker. Het hek van het vrouwenhostel gaat trouwens al om 20.30 dicht, dus we moeten voor die tjid gegeten hebben, dus we zorgen dat we er om 19.45 zijn, dan hebben we nog tijd genoeg. Nadat we gegeten hebben gaan we naar ons stamcafe (oftewel bakker op de hoek met ook een zitlounge) daar drinken we nog thee en nemen we drinken mee voor thuis en dan moeten we om 21.15 weer naar huis omdat we er anders niet meer in kunnen…

We vermaken ons verder prima hier. Vandaag lekker in de stad rond gelopen. Morgen weer, kijken of we wat indiase kleding kunnen vinden, die ook nog een beetje staat. Het is hier warm en heel benauwd omdat het bewolkt is. Gek eigenlijk een regenseizoen. Het is verder wel mooi groen dus. De mensen zijn vriendelijk (veel vriendelijker dan in het noorden vind ik) en we kunnen hier met zijn 3-en goed over straat. We hebben trouwens nog geen toerist gezien hier.

Maandag begint onze stage. We zijn benieuwd! ‘s morgens bij de department of speech language therapy en ‘s middags audiologie (fijn dat we smorgens en middags wat anders hebben, dan is de dag misschein ook niet zo lang haha). Werktijden van 9.00 – 13.00 en van 13.30 – 17.30. Elke zaterdag en zondag vrij, dus we zijn van plan elk weekend een uitstapje te maken.

Jullie horen binnenkort meer van mij!

Ps: de Indiers schudden op zo’n eigenaardige manier met hun hoofd, daar ga je bijna van meedoen. Iemand een idee waarom ze dit doen?? kan het niet echt vinden op google…

PPs; bedankt voor de smsjes over de webstrijd!! We kregen in het vliegtuig elke keer een update op het scherm en de piloot riep het om. Best grappig dat bijna het hele vliegtuig ging juichen en klappen haha. Als we hier zeggen dat we uit holland komen gaat het ook meteen over de finale. We proberen echt alles om de finale te kijken, maar aangezien ons hek om 21.30 sluit en onze tv wslk geen zender heeft die het uitzendt en onze internet verbinding een live uitzending niet aankan, moeten we het denk ik doen met updates op nieuws sites… :-(((

Doei doei!

India 2010

Geplaatst op door
2

Het is bijna zover, ik ga (voor het eerst zonder Frank) op reis. Naar India! Provincie Karnataka, stad Mysore. Op naar het All India Institute of Speech and Hearing (http://www.aiishmysore.com/). Van 12 juli – 28 augustus ga ik met 2 medestudenten kijken hoe de logopedisten daar aan het werk gaan. Tussendoor natuurlijk nog wat sightseeing, dus ik hou jullie op de hoogte.

Over een uurtje naar Schiphol, het volgende bericht komt uit India!

X Astrid

Busreis naar Prachuap Khiri Kan 3 januari 2008

Geplaatst op door
3

Vanuit Chiang Mai dus de nachtbus naar Bangkok genomen. Daar werden we “ergens” afgezet, waar we een tuk tuk hadden naar northern busterminal. Wij wilden naar southern busterminal, maar daar rijdt een tuk tuk niet heen, veel te druk en chaotisch ’s morgens om 6 uur. Daar stonden we op busstation noord. We dachten, we proberen het nog een keer, een tuk tuk te vragen naar busstation zuid te rijden. Engels is niet hun sterkste kant, en we dachten min of meer dat hij wel naar zuid wilde rijden (en misschien zei hij dat ook wel), maar na 100m zei hij dat hij ons bij een bus ging afzetten, die naar busstation zuid ging. Oke, ook goed, als we er maar komen. Vervolgens reed hij een rondje, om aan de andere kant van busstation noord uit te komen. Begrijpen jullie het nog?! We hadden dus best 10 minuten willen lopen.. Maar goed, dat wisten we ook niet van tevoren. (En het was nog erg vroeg). We hebben een half uurtje moeten wachten op de bus, die stamp- stamp en stampvol was. Normaal gesproken is het de Thaise manier om te denken: alles past. Nu waren er zelfs Thaise mensen die het al opgaven voordat ze uberhaupt bij de ingang van de bus waren. Wij hadden geluk, we konden mee (vraag niet hoe).

Na een kwartier rijden moesten we tanken. (Natuurlijk, dat doen ze hier altijd pas als ze geld hebben gevangen van de klanten). Alleen duurde dat tanken 3 kwartier!! Waarbij ook de motor nog eens werd afgezet, wel logisch, maar met 200 man in een bus in Bangkok, waar dat beetje uitlaatgas toch niks meer uitmaakt, is het wel prettig als de airco blijft draaien.

Uiteindelijk is het tanken toch gelukt en konden we verder. We hadden zelfs op busstation zuid geluk dat de bus over een half uur ging. Ontbijt gehaald bij Dunkin’ donuts en op weg naar Prachuap Khiri Kan!

Pai 30 december 2007 – 02 januari 2008

Geplaatst op door
Reageer

Vanuit Mae Hong Son weer naar Pai gegaan. We hadden het geluk dat heel Thailand een lang weekend vrij had, dus zo’n beetje heel Bangkok was in Pai te vinden. Zo chaotisch hebben we het nog nooit ergens gezien. Pai is niet erg groot, en nu was het dus bomvol met vooral mini-vans… En natuurlijk was er ook geen guesthouse meer te bekennen met nog een kamer vrij, dus waren we weer genoodzaakt om in een tent te slapen. Het was een dure tent, maar ja wat wil je met zo’n verhouding vraag-en-aanbod. Op het eerste gezicht zag de tent er wel aardig uit, en dat was het ook wel, maar hij stond naast een drukke weg. We hadden eigenlijk wel verwacht dat het ‘s nachts niet zo druk was op die weg, maar helaas voor ons, de scootertjes bleven maar langsrazen.

Om 7.30 uur maar opgestaan (dat zegt wel genoeg over hoe goed we hebben kunnen slapen…) en op zoek naar een kamer gegaan. We hadden geluk dat we een kamer hebben gevonden, wel voor 600 baht, (normaal zitten we rond de 200 – 300 baht), maar we konden in ieder geval slapen. Die middag hebben we dat ook gedaan, anders hadden we 24 uur oud en nieuw nooit gered. Om 19 uur ontbeten met een biertje :-) In de reaggea bar, waar later een Australisch stel binnen kwam, met bagage. Zij kwamen net uit Koh Tao en hadden dus een hele lange reis gehad. Hun laatste optie was om in die bar te gaan slapen. Erg aardig van de bar-boy, maar niet echt ideaal natuurlijk. Nu dachten wij, laten wij het nieuwe jaar goed beginnen door ze bij ons uit te nodigen. Toevallig stond er in onze kamer een nieuw matras nog in de verpakking en de kamer was groot genoeg. We hebben ze dus sneaky naar binnen gesleept en zo waren zij erg blij dat ze en konden slapen, en warm konden douchen. Goed voor ons karma…

We hebben met ze gegeten en gefeest. Was erg gezellig, ze hadden precies als wij vorig jaar, de duik cursussen bij Ban’s diving resort gedaan, toevallig dus.

Op nieuwjaarsdag hebben we vooral geslapen. Op 2 januari zijn we met de bus naar Chiang Mai gegaan, om vanuit daar de nachtbus naar Bangkok te nemen, om snel op het strand te zijn!

Mae Hong Son 28 – 30 december 2007

Geplaatst op door
1

Als mensen van een guesthouse je beginnen te herkennen, is het misschien wel eens tijd om ergens anders heen te gaan… We zijn weer naar het oude vertrouwde Friend’s house gegaan, waar ze meteen vroegen: ohh you come back! Mae Hong Son is gewoon erg relaxed en de mensen zijn er erg aardig.

Vorig jaar hebben we eigenlijk alles al gezien in de omgeving, dus nu hebben we niks gedaan. Heerlijk! Alles was nog hetzelfde, dus we hebben ons prima vermaakt. En omdat we echt serieus niks hebben gedaan, is dus ook dit berichtje heel kort. We hebben wel nog vrienden gemaakt bij een bar om de hoek van ons guesthouse. Hij vond ons Holland-boekje zo mooi, hij vroeg of hij er 1 kon hebben. We hadden nog 1 nieuwe bij ons, die ligt daar dus nu in de bar. Het boekje wat we elke keer overal mee heen slepen, ziet er ondertussen bijhoorlijk gebruikt uit, met aantekeningen erop en emailadressen…

Ons Holland boekje hebben we gemaakt omdat veel Thai’en vragen hoe Holland is. We hebben veel foto’s opgezocht van typisch Hollandse gebruiken en producten enzo en hebben daar een boekje van laten drukken. Niet alleen de Thai’en vinden het leuk om te zien, vooral andere toeristen zijn enthousiast, dus waarschijnlijk vind je volgend jaar overal foto boekjes!

Chiang Mai 24 – 27 december 2007

Geplaatst op door
2

Vorig jaar hebben we 2x een middag in Chiang Mai doorgebracht. Nu zijn we er langer gebleven, want op zich is het wel een fijne stad om niks te doen of hele winkelcentra leeg te kopen. Op kerstavond hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan. We zaten in OK guesthouse, waar ze 3 x op een avond films uitzenden, waardoor we dus de eerste avond Die Hard hebben gekeken. Op kerstdag zijn we naar het winkelcentrum geweest. Heerlijk, zouden ze in Nederland ook moeten doen, gewoon alle winkelcentra open :-) Het enige wat een beetje tegenviel was de kerstmuziek overal… niet eens de normale, maar kerstmuziek “Thai Style”. Stel je maar eens jingle bells met smurfenstemmetjes voor… Heel irritant dus.

We hebben ons wel ingehouden trouwens. (Zelfde winkelcentrum als vorig jaar, Anneke!) Niks gekocht alleen gekeken. Erg knap, al zeg ik het zelf. ‘s Avonds zijn we op zoek gegaan naar een discotheek. We hadden een hele grote gevonden, was nog erg rustig toen wij er kwamen, maar er waren veel optredens en het was niet eens zo slecht. Later op de avond hadden we natuurlijk alweer vrienden gemaakt, dus de whiskey ging alweer snel. Om een uur of 4 ging het dicht, dus of we nog wat mee gingen eten. We reden mee naar een 24H-restaurant, waar ze 1 gerecht serveren, de thaise shoarma: noodle-soup. Erg lekker, dat eten we wel vaker. Het was erg gezellig en ook onze vrienden vonden het erg leuk. Ze hebben ons weer thuis gebracht (helemaal verbaasd dat we wel een kwartier hebben gelopen van ons guesthouse naar de disco, liever lui dan moe) en we hebben lekker uitgeslapen.

Tweede kerstdag zijn we naar de night safari geweest. Uiteraard hadden we overdags niks meer gedaan, dus dan maar naar de dierentuin. Er gingen 2 treintjes en er was een looproute. We wilden eerst nog een biertje drinken, waardoor we uiteindelijk de eerste engelse versie van 1 trein gemist hadden, die pas weer om 21.30 uur ging. (Sindsdien loopt mijn horloge 10 minuten voor). We hebben ons uiteindelijk goed vermaakt, alle routes meegereden en gelopen en onze taxi-chauffeur maar een goede fooi gegeven voor het wachten. (In plaats van 21 uur, kwamen we dus pas om 22.30 terug uit het park).

27 december zijn we met de bus naar Mae Hong Son gegaan. Erg lange rit, van 8 uur – 17 uur. Gelukkig hadden we een guesthouse gereserveerd.

Mae Sai 23 – 24 december 2007

Geplaatst op door
Reageer

Vanuit Chiang Khong naar Mae Sai gegaan, om de grens over te gaan met Birma. We waren net 1 dag te vroeg de grens overgegaan bij Laos, dus ons visa liep tot 19 januari en we vliegen 20 januari naar India, handig he. Gelukkig geen haast. Mae Sai is een klein stadje, waar het nog even duurde voor we een goed guesthouse hadden gevonden. Overduidelijk dat het ooit volgestroomd was met westerse toeristen (erg veel verlaten guesthouses) waren er bijna geen westerse toeristen meer. Het was net een soort ghosttown wat dat betreft, maar gelukkig was er genoeg leven rondom de grensovergang. Er was werkelijk niks te beleven, dus ‘s avonds een guesthouse gevonden waar ze bier schonken (het was de dag van de verkiezingen, dus alcohol verboden) en hebben we daar duffe amerikaanse-humor films uit de jaren 80 zitten kijken…

De volgende ochtend de grens over gegaan, 10 minuten in Birma op de markt rondgelopen en vervolgens snel de bus naar Chiang Rai om naar Chiang Mai te komen. In Chiang Rai ging er alleen nog 3 uur later een bus, dus we hebben ons vermaakt in een pizzeria (soms mag dat gewoon…) en een sportwinkel.

Thailand – Chiang Khong 21 – 23 december 2007

Geplaatst op door
Reageer

De reis van Muang Sing naar de grens duurde erg lang. We hadden dus om 8 uur de bus naar Nam Tha. Daar een transfer naar het busstation (8 km. uit dat kleine dorp!) en toen we daar aankwamen, bleek dat we de bus net gemist hadden en dat we 2,5 uur moesten wachten… Eerst dus maar wat gegeten (heen en weer naar Nam Tha hadden we ook niet echt zin in) en vervolgens de tijd gedood met lezen.

De busreis begon om 13.30 uur en duurde ook erg lang. In het begin had hij behoorlijk de vaart erin, maar toen waren er nog niet zoveel bergpassen. En nadat er nog 15 zakken met rijst naar binnen werden gesleept (duurde ook een kwartier) ging het helemaal niet meer zo snel. Soms heb je gewoon busritten waar je helemaal gaar uitkomt, en soms valt het mee. Deze dus niet. We kwamen om half 6 aan op het busstation van Houax Xay (5 km. uit het dorp) waar we de transfer hadden naar de pier. De grens is hier namelijk de Mekong rivier. Het zou er om hangen of de grens nog open was, want er was iemand die zei dat het maar tot 17 uur open was. We wilden graag naar de overkant, omdat we daar vorig jaar ook waren geweest en we al wisten waar we wilden slapen en eten :-) Gelukkig hadden we nog 10 minuten om de grens over te gaan. Aan de overkant waren we snel gesetteld.

De bar / restaurant opgezocht, waar we vorig jaar biertjes hebben gedronken met een jongen die daar werkt en daar heerlijk gegeten. De jongen werkte er nog, en toen hij de Aap sticker zag op Frank zijn tas, wist ie meteen weer wie we waren. Zijn aap sticker zat nog op zijn scooter en hij had er heel Chiang Khong mee vol geplakt. ‘s Avonds zijn we naar de plaatselijke disco geweest. Niet zo heel groot en niet 1 westerling te zien. We hadden al snel een vriend, die (gelukkig maar, je zou niet zonder kunnen) een 2 liter fles whiskey mee had genomen. Hier in Thailand en Laos neemt iedereen zijn eigen fles whiskey mee of ze kopen er 1 of 2 in de disco om dat vervolgens op tafel te laten staan (iedereen heeft zijn eigen (sta)tafel met zijn vriendengroep) en iedereen kan daarvan drinken. Water en cola worden besteld (je wordt hier in disco’s bedient aan je tafel) en niemand weet meer welk glas van wie is, en daar doen ze ook helemaal niet moeilijk over. Je wordt hier ook overal bijgeschonken. Net als je denkt, pff ik heb wel even genoeg bier op, komt de ober om je glas bij te schenken. Wij hadden dus een vriend erbij. Aan het einde van de avond was hij zo lam, hij bleef maar hetzelfde herhalen: you’re my friend, YOU UN-DER-STAND-ME?? schreeuwde hij dan erna. Met zo’n vinger in de lucht en een dubbele tong. Erg grappig dus, maar ik vond het helemaal niet erg dat zijn vrienden hem meenamen, toen we daar nog als allerlaatste buiten zaten, toen de disco al een half uur dicht was. We hadden in elk geval een hele leuke avond en besloten dat we de dag erna niet verder wilden gaan maar nog een dagje wilden blijven.

We hebben dus lang uitgeslapen. Daarna op een terrasje aan het water de hele middag gelezen en mijn landenvlaggetjes op mijn tas genaaid. Ziet er meteen een stuk vrolijker uit. ‘s Avonds weer heerlijk gegeten (geen bier, de dag erna waren verkiezingen, dus 24 uur geen alcohol in heel Thailand) en de dag erna zijn we met de bus naar Mae Sai gegaan.

Muang Sing 18 – 21 december 2007

Geplaatst op door
Reageer

Muang Sing is nog kleinder dan Nam Tha. Het ligt 10 km. van de Chinese grens en heeft niet 1 internetcafe, wat helemaal niet erg is. Een heel vriendelijk en schattig guesthouse uitgezocht. Oma en opa waren de hele dag aanwezig en zorgden voor erg lekker en lokaal eten. De eerste dag dat we er waren, werden we (natuurlijk) veel te laat wakker om nog een scooter te kunnen huren, maar gelukkig konden we nog op weg met de laatste 2 brakke fietsjes. Het enige waar we eigenlijk wel heen zouden kunnen fietsen, gezien de afstand en de toestand van de fietsjes, was de Chinese grens. Deze was 10 km. verderop, waarvan we niet wisten dat dit op de heenweg heel langzaam omhoog ging. In de brandende zon om 13 uur ‘s middags, is dit best slopend. Toen het bijna op het einde toch te steil werd, hebben we nog een stukje gelopen, om vervolgens bij de grenspost aan te komen, 2 km. van de grens af. Nu wisten we dit wel, maar je stelt er toch altijd wel wat meer van voor. Zo’n verlaten grenshuisje met misschien 10 overstekers per dag, is toch eigenlijk niet zo heel bijzonder. Ik heb ook maar net gedaan of ik China echt heb gezien, helaas door de bergen kon ik niet verder dan 500 meter kijken. Na een paar foto’s en een kletspraatje met de douaniers zijn we maar weer teruggefietst. Gelukkig ging de terugweg heel erg snel. De rest van de dag hebben we ons vermaakt met eten, drinken en rondje om de stad lopen.

De tweede dag hebben weer een trekking gedaan. Deze keer (weer) met 2 nederlanders, Ton en Karin. Het was niet de interessantste trekking die we tot nu toe gedaan hadden, maar het was gezellig en we hadden onderweg een mooi uitzicht op Muang sing. Helemaal bovenop de berg zijn we in een “Akha” dorpje aangekomen, waar we lunch kregen. We hebben weer wat rijst gegeten, groenten en vlees en Frank heeft nog geproefd van iets wat we eerder op de markt hebben zien liggen: in bloed gedrenkte ingewanden. Ik heb overwogen om het te proeven, maar ik dacht, ik ga mezelf niet kwellen en van het idee ga ik zeker over mijn nek. Volgens Frank was het (ondanks de gedachte) best lekker. Maar ik denk niet dat het in Spa op de kaart komt.

De terugweg was alleen maar naar beneden lopen (op zijn minst net zo vermoeiend als omhoog klimmen) en terug met de tuk tuk. Later kwamen we Ton en Karin tegen in het restaurant, dus zijn we weer bij ze gaan zitten. Zij zijn al 3 keer in India geweest en vinden dat helemaal geweldig. We hebben dus wat nuttige tips gekregen en vooral heel veel zin in India.

Vanuit Muang Sing wilden we met de bus naar de grens met Thailand. Dat betekent: eerst de bus naar Luang Nam Tha, van daaruit de bus naar Houax Xay. ‘s Morgens om 8 uur (pff) zaten we dus in de bus.