Hier weer een update vanuit Mysore! Het gaat hier nog steeds hartstikke goed en we vermaken ons prima. We beginnen zelfs de weg in Mysore al een beetje te leren kennen (dat gaat niet zo snel, alles lijkt op elkaar). Onze eerste week stage zit erop. We zitten nog steeds ‘s morgens bij Speech and Language therapy (vind ik niet zo leuk) en ‘s middags bij Audiologie. Vorige week zaten we bij Hearing Evaluation. Na afname van anamnese worden de patienten, indien nodig, daarheen gestuurd. Daar wordt toon- en spraakaudiogram afgenomen en eventueel nog andere objectievere gehooronderzoeken. Was leuk om te zien, maar alleen observeren is wel erg saai en slaapverwekkend… Gelukkig zelf ook nog even achter de audiometers gezeten en tympanogram afgenomen (sorry even voor de kenners onder ons). Het is best triest om te zien hoeveel kinderen met enorme gehoorverliezen hierheen komen (verliezen van rond de 80 / 90 / 100 dB bij kinderen is hier niet abnormaal om te zien). We begrepen later waarom, kinderen worden hier nog niet zo veel en nog niet zo lang ingeent tegen ziektes als de bof. Wel heel zielig hoor. Hier op het instituut komen trouwens ook alleen mensen die onder een bepaald bedrag verdienen. Behandelingen zijn dan ook heel goedkoop en voor een hoorapparaat geld bijvoorbeeld dat als je minder dan 600 rupees per maand (10 euro!) verdient, je het hoorapparaat gratis krijgt (dan wel analoog en niet digitaal). De salarissen worden ook gewoon op de formulieren in de files genoteeerd, dus als je een file zit te lezen (allemaal in het engels) is het best schrikbarend soms wat voor salarissen je hier ziet. Oke, het leven is hier ook goedkoper, maar ook voor Indiase begrippen is het vaak echt weinig. Als je dan bij de pinautomaat 10.000 rupee pint, denk je daar toch weer even aan terug…

Deze week zitten we op de Hearing Aid Testing. Deze patienten komen van Hearing Evaluation en daarbij wordt getest welk hoorapparaat het best geschikt is. Niet alleen het type (of dat type het gehoorverlies ‘aankan’, maar ook qua financien, of de patient het wel kan betalen, anders moet het een (in onze ogen ouderwets) analoog toestel worden. Ook heel leuk om te zien.

We zien hier trouwens de meeste behandelingen in een taal die we niet verstaan. Alle studenten spreken 3 a 4 talen (Engels, Hindu, en dan nog 2 regionale talen, hier in Karnataka is dat Kannada, in Kerala is dat bv Malayam). Voor bv de behandelingen Speech and Language therapy worden studenten aan kinderen gekoppeld die dezelfde taal spreken. Studenten uit bv. Noord India spreken weer wat anders, dus die leren in de loop van de tijd wel Kannada. De behandelingen zijn over het algemeen goed te volgen, omdat ze veel met materiaal werken. Daarnaast leggen de studenten veel aan ons uit en in de talen zitten ook weer Engelse woorden en zo krijg je er toch wat van mee. Als studenten onderling andere talen spreken dan spreken ze dus engels met elkaar. Alles wat opgeschreven wordt in de dossiers wordt in het engels gedaan, dus het is wel goed te volgen voor ons. hoewel we voor het Engels met een Indiaas accent soms echt goed ons best moeten doen om het te verstaan.

Maar nu even wat anders dan over stage :-) Afgelopen weekend hebben we weer sightseeing gedaan in Mysore. Vrijdagavond eerst geshopt in de Big Bazar, goede start van het weekend. Zaterdag hebben we eerst door de stad rondgelopen en zijn we eind van de middag naar Chamundi Hill gegaan, een berg net buiten Mysore. Met de bus gingen we erheen en we hadden onderweg echt super mooie uitzichten. Boven op de top zijn we eerst een tempel in geweest waar we natuurlijk van alles moesten offeren (bloemen, beeldje en een of ander rood poeder (ik denk het poeder waarmee ze een stip op hun voorhoofd zetten). Nog een rondje gelopen, foto’s gemaakt. Kwamen we weer buiten… begon het te regenen. Weg uitzicht! Dat was wel even balen, nu moeten we er nog een keer heen als het wel mooi weer is (en het wisselt hier nogal). Gelukkig zijn we hier nog wel even. We hebben het goed gemaakt door pizza te gaan eten :-) (en heerlijke verse tomatensoep! Jammer dat ze hier bijna geen soep eten, dat mis ik wel).

Zondag zijn we (toch maar weer) naar de Big Bazar geweest (is trouwens een soort V&D) en naar Fabindia. Een best sjieke winkel. We hebben hier alle drie al een paar Kurta’s gekocht (moet je maar even google’ en, een soort lang shirt). Dat is toch wel een soort van ongeschreven dress code hier. Dus dat hebben we elke dag aan. De rest van de zondag hebben we niks meer gedaan. Veel gelezen op onze kamer. Een echte zondag dus!

Ohja, we hebben bij de Big Bazar ook nog jam en nutella gekocht :-) We eten hier ‘s morgens vaak Chappati, een soort brood achtig iets met saus, waar lentils in zitten en die vaak best scherp is. Nu eten we de chappati’s dus met jam en nutella haha. Erg lekker!

Ik ga afsluiten, volgende keer weer een verhaaltje!