Zoals jullie wel gelezen hebben vermaken we ons naast stage ook heel goed. Afgelopen zaterdag zijn we naar Bandipur National Park geweest. Het was twee uurtjes met de bus (inclusief lunch pauze) en dat was natuurlijk ook nadat we zo’n beetje elk vervoermiddel op de weg (en dan bedoel ik niet alleen vervoermiddelen waarvan je ervanuit gaat dat die langzamer gaan dan een bus, maar echt alles) hebben ingehaald. Oke, ik kijk maar niet naar de weg voor me, er vanuit gaande dat deze buschauffeur al heel veel rij ervaring heeft in dit land. (Dat laatste is niet onbelangrijk). Voor zover mogelijk met alle hobbels en geschud heb ik dus een boekje gelezen. Nadat we waren aangekomen en ons (van tevoren geboekte) kamer hebben betreden

(kamer met 1 klein tafeltje, een toilet, geen douche, maar wel voor het eerst sinds we in India zijn met voor elk van ons een bed, wat een luxe!) zijn we over het terrein gaan lopen. Souvenirshop bezocht, museum bekeken en wat rond gelopen. Koekjes gegeten (niet heel handig met zoveel apen om je heen). Om 16 uur ging de safari (95 rupees voor Indian en 235 rupees voor Foreigners, ja eigenlijk blijft dat frustrerend. We nemen niet meer plek in en in tegenstelling tot veel Indiers bewaren wij ons afval wel tot we ergens een prullenbak zien. Maar goed, zo is het nu eenmaal, en uiteindelijk is het nog steeds geen geld voor ons. Maar goed, we gingen dus op safari, in een busje, als enige westerlingen. VAn tevoren was al verteld dat een jeep niet ging lukken. (Waarom weten wij ook niet). Het was natuurlijk een lekker hobbelige weg, veel kuilen door de regenval, maar dat maakte het ook ontzettend lachwekkend. De omgeving is echt super mooi, alleen jammer dat we niet veel dieren hebben gezien.

Bij elkaar hebben we veel apen, 3x een pauw, herten en wilde zwijntjes gezien. En iedereen hier op het instituut is verbaasd dat we geen olifanten hebben gezien :-( Maar ja, we hebben in ieder geval heel veel lol gehad nadat Ellen er achter kwam dat een flesje sprite open maken op een hobbelige safari niet handig is en vervolgens de halve inhoud over de buurman heen goot, die net deed of hij niks door had (gelukkig) haha. Om 17 uur waren we weer terug van de safari en toen vroegen we ons af wat we gingen doen. Er was namelijk niks te doen verder… Onze kamer zag er ook niet echt uit alsof we ons daar een hele avond goed gingen vermaken en het was bewolkt, koud en het ging regenen. Toen hebben we besloten de bus terug naar Mysore te nemen. Nog een kleine poging gedaan voor een refund (niet geschoten is altijd mis), maar uiteraard kregen we niks van de 1.100 rupees terug voor de kamer. Nou ja, 6 euro per persoon verspilt.

We hadden om 18 uur de bus terug, en deze chauffeur had nog meer haast, terwijl het al donker was en het regende. In de bus nog 2 kindjes ‘verpest’ met westerse invloeden door mijn iPod te laten zien met daarop het spelletje zoek de verschillen. Om 20 uur waren we terug in Mysore en zijn we gaan eten bij Big Chicken. Daar hebben we ook best wel gelachen. Eigenlijk een net restaurant (het deed me denken aan een Sushi restaurant in Nederland, zo zag het er een beetje uit) maar met een counter als Mac Donalds. De bediening (tot nu toe eigenlijk alleen nog maar mannen gezien in de bediening) liep in hele nette pakjes en vervolgens krijg je dus op je tafel een geel plateautje met daarop een ingepakte Chicken burger en frietjes hahaha. Zag er best grappig uit.

Zondag waren we erg blij dat we al terug waren uit Bandipur. Lekker relaxed gedaan en de bus naar Srirangapattana genomen. Een historische stad, waar het zomer paleis van Tippu Sultan staat en nog meer gedenkwaardige monumentjes zoals waar Tippu Sultan’s lichaam gevonden is, een moskee, een tempel etc. Klik voor meer uitleg over deze meneer Sultan In ieder geval was hij ooit een ruler en heeft hij veel betekend voor Mysore en omgeving. We hebben de hele middag daar rond gelopen en waren eind van de middag weer terug in Mysore (was een half uurtje met de bus). We hebben ergens lekker Kip Tikka Massala gegeten (hmmm.. dat is erg lekker) en ‘s avonds hebben we uitgeput in het guesthouse doorgebracht.

Maandag weer aan de slag gegaan. De laatste week van ‘s morgens Speech & Language therapy en ‘s middags Audiology. We kijken er eigenlijk wel naar uit om wat nieuwe afdelingen te gaan bekijken. Gister hebben we trouwens een middag bij Ear Mould gezeten. Ze maken hier verschillende soorten oorstukjes. Leuk om te zien hoe ze dat doen. De mannen die daar werkten wilden van alles weten over Nederland. We hebben ze mijn NL boekje laten zien en ik heb 2 ansichtkaarten mee, die zijn echt succesvol. Ze vroegen ook nog wat voor geld we hebben. Ik heb hier toevallig nog een briefje van 5 en 10 en een muntstuk van 2 euro, dus het is wel leuk om te laten zien en te vertellen dat je aan het muntstuk kunt zien uit welk land het komt. De rest van de muntjes zijn we trouwens al kwijt aan allerlei kinderen die altijd maar om euro muntjes vragen. Had ik er nou maar meer meegenomen! Grappig trouwens om te vertellen dat 10 euro ongeveer 600 rupees is en dat je in NL voor dat geld ongeveer 4 a 5 koppen koffie kunt kopen. Er was nog een basisschool leraar, een vader van een jongetje dat speech and language therapy krijgt die dacht dat overal in Europa engels gesproken werd. Een studente hier heeft, sinds dat een vriendin van haar voor een vlucht moest overstappen in Amsterdam, gedacht dat Amsterdam in Duitsland lag… En zo is het leuk om wat te kunnen vertellen over ons land, de ‘ Gouda’ kazen te kunnen laten zien en te ontdekken dat de poeder die ze gebruiken voor het maken van impressions voor een ear mould uit Haarlem komt. (die bovenste verpakking, die herkenden we meteen :-)

Hopelijk zijn jullie niet in slaap gevallen na dit lange verhaal! Tot de volgende keer!

Vergeet ik nog helemaal te vertellen waar the Tiger of Mysore op slaat! Zo wordt Tippu Sultan ook wel genoemd :-)

Meer foto’s