weblin.nl

De reis van Muang Sing naar de grens duurde erg lang. We hadden dus om 8 uur de bus naar Nam Tha. Daar een transfer naar het busstation (8 km. uit dat kleine dorp!) en toen we daar aankwamen, bleek dat we de bus net gemist hadden en dat we 2,5 uur moesten wachten… Eerst dus maar wat gegeten (heen en weer naar Nam Tha hadden we ook niet echt zin in) en vervolgens de tijd gedood met lezen.

De busreis begon om 13.30 uur en duurde ook erg lang. In het begin had hij behoorlijk de vaart erin, maar toen waren er nog niet zoveel bergpassen. En nadat er nog 15 zakken met rijst naar binnen werden gesleept (duurde ook een kwartier) ging het helemaal niet meer zo snel. Soms heb je gewoon busritten waar je helemaal gaar uitkomt, en soms valt het mee. Deze dus niet. We kwamen om half 6 aan op het busstation van Houax Xay (5 km. uit het dorp) waar we de transfer hadden naar de pier. De grens is hier namelijk de Mekong rivier. Het zou er om hangen of de grens nog open was, want er was iemand die zei dat het maar tot 17 uur open was. We wilden graag naar de overkant, omdat we daar vorig jaar ook waren geweest en we al wisten waar we wilden slapen en eten :-) Gelukkig hadden we nog 10 minuten om de grens over te gaan. Aan de overkant waren we snel gesetteld.

De bar / restaurant opgezocht, waar we vorig jaar biertjes hebben gedronken met een jongen die daar werkt en daar heerlijk gegeten. De jongen werkte er nog, en toen hij de Aap sticker zag op Frank zijn tas, wist ie meteen weer wie we waren. Zijn aap sticker zat nog op zijn scooter en hij had er heel Chiang Khong mee vol geplakt. ’s Avonds zijn we naar de plaatselijke disco geweest. Niet zo heel groot en niet 1 westerling te zien. We hadden al snel een vriend, die (gelukkig maar, je zou niet zonder kunnen) een 2 liter fles whiskey mee had genomen. Hier in Thailand en Laos neemt iedereen zijn eigen fles whiskey mee of ze kopen er 1 of 2 in de disco om dat vervolgens op tafel te laten staan (iedereen heeft zijn eigen (sta)tafel met zijn vriendengroep) en iedereen kan daarvan drinken. Water en cola worden besteld (je wordt hier in disco’s bedient aan je tafel) en niemand weet meer welk glas van wie is, en daar doen ze ook helemaal niet moeilijk over. Je wordt hier ook overal bijgeschonken. Net als je denkt, pff ik heb wel even genoeg bier op, komt de ober om je glas bij te schenken. Wij hadden dus een vriend erbij. Aan het einde van de avond was hij zo lam, hij bleef maar hetzelfde herhalen: you’re my friend, YOU UN-DER-STAND-ME?? schreeuwde hij dan erna. Met zo’n vinger in de lucht en een dubbele tong. Erg grappig dus, maar ik vond het helemaal niet erg dat zijn vrienden hem meenamen, toen we daar nog als allerlaatste buiten zaten, toen de disco al een half uur dicht was. We hadden in elk geval een hele leuke avond en besloten dat we de dag erna niet verder wilden gaan maar nog een dagje wilden blijven.

We hebben dus lang uitgeslapen. Daarna op een terrasje aan het water de hele middag gelezen en mijn landenvlaggetjes op mijn tas genaaid. Ziet er meteen een stuk vrolijker uit. ’s Avonds weer heerlijk gegeten (geen bier, de dag erna waren verkiezingen, dus 24 uur geen alcohol in heel Thailand) en de dag erna zijn we met de bus naar Mae Sai gegaan.