Na een paar dagen strand, weer terug naar de hoofdstad van Cambodia: Phnom Penh. Ik had na die ene nacht in Phnom Penh er niet zo’n goede indruk van omdat we ‘s avonds laat aankwamen en dan kan een stad nogal een verkeerde indruk achterlaten.

Teruggekomen zijn we in een guesthouse gaan zitten in het backpackers-walhalla aan het meer. Naar het Friend’s restaurant gegaan en daar onwijs lekker gegeten!! (Niet jaloers worden he!). Ook duurste lunch tot nu toe, niet vanwege de prijzen, maar van de hoeveelheid. Restaurant is een leerschool voor straatjongeren, die daar opgeleid worden voor kok of in de bediening, op de westerse manier (niet onbelangrijk voor ze, Cambodiaanse manier is nogal anders :-)
Daarna Royal Palace bezocht. Weer mooie indrukwekkende gebouwen, ik heb de tel niet meer bijgehouden van hoeveel we er tot nu toe gezien hebben…

‘s Avonds maar weer in het Friend’s The Restaurant gegeten. :-)

De dag erna naar het Tuol Sleng museum geweest. Weer de harde werkelijkheid van de geschiedenis. Tuol Sleng was ooit een school en heeft de Khmer Rouge omgebouwd tot gevangenis tijdens het Rode Khmer bewind (1975 – 1979). Hier werd iedereen die bijvoorbeeld te hoog was opgeleid, of probeerde te vluchten of ook maar iets anders deed dan moest, naar toe gebracht en gemarteld. Het vermoorden (als ze al niet overleden waren door honger, ziektes etc.) gebeurde in de Killing Field’s een paar km. verderop. Degene die al in de gevangenis dood gingen, gooiden ze uit het raam. In de schoolklassen waren cellen gebouwd, een stuk kleiner dan een 1-persoonsbed. (Niet dat ze bedden hadden, maar even voor een idee van ‘t formaat). Nu is dus deze gevangenis omgebouwd tot museum. Door het museum heen hangen foto’s van de gevangenen en van de meisjes en jongens die voor de Rode Khmer werkten. Het verschil is te zien aan het kapsel. 7 mannen hebben de gevangenis overleefd. 1 daarvan was een schilder en moest dus tekeningen maken van de Rode Khmer, zo was deze nog een beetje zeker van zijn leven. (Alhoewel ze dat nooit en nergens waren toen). Na de tijd heeft deze man schilderijen gemaakt van de martelingen. Pol Pot (leider Rode Khmer) is ondertussen overleden, een andere leider zit wel in de gevangenis en een andere leider (Brother n.2) woont in een dorp vlakbij de Thaise grens. Deze stond in een krant met echt een interview (door een duitse krant) waar je mond van open valt. Hij ontkent alles, heeft nooit iets geweten van een gevangenis Tuol Sleng genaamd en wist natuurlijk ook niks van een genocide. De foto’s in het museum zijn gemanipuleerd, dat zijn “gewoon’ Amerikaanse en Vietnamese lijken, met opzet gefotografeerd. Alles wat tegen hem spreekt is gemanipuleerd. Zal hij ooit berecht worden, zal hij rustig zijn verhaal vertellen en op de vraag wat hij zijn kleinkinderen zal vertellen over die periode zegt hij: I should say that they have to make up their own mind. Het is gewoon ongelooflijk en ik kan er wel over blijven schrijven.. Ik hoop dat ik het allemaal een beetje goed heb begrepen en heb beschreven.

Na alle indrukken in het museum (waar trouwens ook foto’s hingen van Rode Khmer mensen van toen en nu, met info over wat ze nu doen. Foto’s allemaal bekrast en geruineerd) zijn we naar de Killing Field’s gegaan. Schedels opgeslagen in een hoge glazen toren, op leeftijd en op sexe.. Enorm oppervlak met massagraven speciaal voor vrouwen, voor kinderen voor onthoofden etc. etc. Kleren liggen nog half in de grond, half op de grond en de botten zie je duidelijk net onder het oppervlak liggen. Je loopt er gewoon overheen… Kinderen spelen er rond en bier wordt verkocht.

Het is een beetje een direct verhaal geworden (of hoe moet ik dat omschrijven??) maar voordat ik hierheen kwam wist ik er maar zo’n klein beetje vanaf. Ik heb er veel over gelezen, met verbazing en afschuw.

Terug in Phnom Penh hebben we 30 tandenborstels en tandpasta gekocht en 40 aap-maskers gepakt en zijn we naar een weeshuis geweest. De advertentie hing in het guesthouse en was 10 minuten lopen. Over een zandweggetje en net op het moment dat je even niet weet of je nou rechtsaf moet of rechtdoor, komen kinderen je knuffelen en je meetrekken naar het weeshuis. Ze zijn allemaal zo enorm enthousiast om je te zien!! Ze kennen allemaal de zinnetjes Where are you from? What’s your name? Ze spreken (of roepen) je de hele tijd aan met you! Hey you! Als ze je iets willen vragen, laten zien, spelletje willen spelen, of als ze op je rug willen. Na 100x het spel ABC gedaan te hebben, een Cambodiaans spelletje en handenklap (je weet wel, net zoals bij: er is een vrouw vermoord, achter het gordijnenkoord ofzoiets) was ik behoorlijk uitgeput. Frank had zijn camera uitgeleend aan een jongetje en ze vonden het prachtig om foto’s te maken. (Het resultaat was ook prachtig…) Ze hadden nog net geen ruzie om wie er foto’s mocht maken. Na nog een donatie en veel knuffels en zoenen zijn we weer naar huis gegaan.

Veel geleerd en gezien in Phnom Penh, goede ervaringen opgedaan en er achter gekomen dat het een geweldige stad is! Een lekkere chaos stad, voornamelijk door het verkeer.

De dag erna op weg naar Siem Reap.