We zitten ondertussen alweer een hele week in Pai. Pai is klein, gezellig, relaxed, warm overdag & koud ‘s nachts en vooral druk. Druk met westerlingen in allerlei vormen en maten. Gezinnen, backpackers, hippies, westerlingen die er vast zijn blijven zitten en dan zijn er toch ook nog Thaise toeristen en de local Thai’en zelf.

Dinsdag de 19e zijn we hier aangekomen. Guesthouse uitgezocht (eentje met een herbal garden in het midden) en een beetje rond gaan lopen. Pai is niet onwijs groot, je komt regelmatig dezelfde mensen tegen. Hoewel we hier een hele week zijn geweest, zijn we wel 1x Pai uitgeweest en dat was op de mountainbike naar een waterval. Je raadt het al, terug op de fiets was wel leuk alleen heen duurde het een tijdje… Maar ondanks dat er niet zoveel water stond en de val dus ook niet zo heel bijzonder was, was het wel lekker om daar een beetje rond te hangen. Verder hebben we nog over de markt gestruind, maar wat we het meeste in Pai hebben gedaan is toch eigenlijk wel terrasjes gezeten.

Het was eigenlijk niet de bedoeling om zo lang in Pai te blijven, maar Frank had een nieuwe bril besteld , (kost hier lang niet zoveel als in Nederland natuurlijk) dus daar moesten we op wachten. Vandaag de bril opgehaald en hier het resultaat!

We hebben ons ook nog nuttig bezig gehouden hier, met een kookcursus en een massagecursus.

De kookcursus hebben we in de Pai Cookery School gedaan (voor een ieder die nog naar Pai gaat). Je kon voor 1 dag of voor 3 dagen, maar wij vonden 1 dag wel genoeg. Zeker omdat het voor Frank toch maar opfrissingscursus was en ik toch eigenlijk nooit kook.. De eerste dag waren we met zijn 6′en. Er was nog een vrouw uit Brussel met haar zoon en een Amerikaans/Braziliaans stel uit Australie. Natuurlijk begonnen met fried rice en yellow curry.. Echt onwijs lekker en de lerares (zo noem ik d’r maar even) wist heel veel te vertellen. De sfeer was onwijs goed, ook met die anderen was het erg gezellig. We zijn naar de markt geweest waar ze ons dingen heeft laten proeven en laten zien en waar je op moet letten als je iets vers koopt. Aan het einde van de dag kwam Frank erachter dat ze ook aan carving doet, en ze een paar boeken heeft, dus de volgende dag was alweer volgepland met een carving-cursus en opvolgend maar dag 2 van de kookcursus. Het Aussie stel deed sowieso al de 3-daagse, dus zij deden ook mee met carven.

Carven was erg leuk. Probeer maar eens een blaadje uit een wortel te snijden of uit een komkommer… Niet echt eenvoudig, maar wel tijdvullend (en een soort van therapie)! Dat hebben we een uur of 2 gedaan en vervolgens maar weer de kookcursus. Nadat we aan het einde gegeten hadden vroeg ze of we nog kwamen de dag erna, en ach ja, waarom niet, dan doen we de 3e dag ook nog maar. Zo hebben we dus 3 dagen erg veel gegeten en geleerd!

Na een dag even niks gedaan te hebben zijn we toch maar begonnen met de Thai massage cursus bij de Pai Traditional Thai Massage (ook een aanrader). Kan toch niet ontbreken als je langere tijd in Thailand bent. 3 x 3 uurtjes, ook weer met zijn 6′en. Een engels stel (die al voor het zoveelste jaar een rondreis door Azie maken) en een franstalig stel. Eerst werd alles voorgedaan en wij maakten rap aantekeningen in onze handleiding en filmpjes met onze camera, daarna moesten we zelf aan de slag. Behalve leerzaam dus ook erg lachwekkend!! Om eerlijk te zijn hebben we nog niet geoefend daarna, maar dat komt nog wel. Zeker met onze home-made-video komt dat wel goed…

De cursus hebben we dus 25 en 26 dec. gedaan (voordat de vraag komt wat we met kerst hebben gedaan) want hier gaat het leven natuurlijk gewoon verder. En in Thailand is eten elke dag een feest, dus daar heb je ook geen kerstdagen voor nodig… We zitten hier natuurlijk wel in een dorp met veel westerlingen, dus er zijn er altijd een paar bij die kerstmutsen op hebben en hier en daar hangt een vlaggetje met merry x-mas.

We hebben hier ook nog election day meegemaakt. Niks bijzonders voor ons natuurlijk, behalve dat er vanaf 18 uur de dag ervoor tot middernacht na de verkiezingsdag nergens bier mag worden geschonken!! Erg stil dus overal en druk in de guesthouses…

Pai is zeker relaxed om naar toe te gaan. Vanuit hier zijn er ook genoeg trekkings, raftings, excursies etc. etc. te doen. Wij hebben vanuit hier maar een tour geboekt naar Luang Prabang, zodat we zeker met oud & nieuw daar zitten. (Changing of plans..)

Morgen (donderdag 28e) vertrekken we met de mini-van naar Chiang Khong (grensplaats), waar we overnachten en de dag erna met de boot naar Pak Beng en de dag daarna met de boot naar Luang Prabang, hoofdstad van Laos en World Heritage Site.

Dit was het laatste berichtje dus vanuit Thailand (voorlopig!). Eerst op naar Laos en Cambodia!

In Mae Hong Son kwamen we dus om een uur of 15 aan. Eerst even naar een cafe gegaan, waar ze broodjes (!!) verkopen. Het eerste broodje weer sinds we hier zijn. Was best lekker! Daarna zijn we een guesthouse uit gaan zoeken en terecht gekomen in een guesthouse vlakbij het meer. Een klein meer, waar je in een kwartiertje omheen loopt. Maar wel midden in het stadje en elke avond is daar de night-market, dus daar is het wel gezellig. Uit de lonely planet een restaurant opgezocht en daar gaan eten. Erg lekker!!

De volgende ochtend zijn we naar een tempel gaan kijken, boven op de berg. Even klimmen dus, maar dan heb je ook wel een uitzicht op de stad! Daarna hebben we eigenlijk niks meer gedaan.. Lekker relaxed dus. ‘s Avonds zijn we een cafe ingegaan met Thai-live-music. Best goede muziek voor Thaise begrippen.. We raakten aan de praat met een paar Thai’en, dat is wel erg gezellig, en grappig want hun engels is niet echt verstaanbaar. Om een uur of 2 ging het dicht en zijn we maar naar huis gegaan.

De dag erna hebben we dus lang uitgeslapen… Daarna een scootertje gehuurd en op weg gegaan naar de Mud Spa. Met een plattegrondje, maar aangezien het bordje aan de linkerkant van de weg hing (logisch, ze rijden hier links) en wij toevallig naar een groot advertentiebord rechts keken, zijn we er zo voorbij gereden… Toen zijn we maar op weg gegaan naar de fish cave. Vlak voor de fish cave kwamen we langs een inham van de weg, waar enorm veel Buddha-beelden stonden. Natuurlijk zijn we even gestopt, want het zag er best vaag uit. Het is ook moeilijk uit te leggen, maar ze hadden in de grot allemaal bruggetjes gemaakt en stenen neer gelegd om een route te creeeren. Dit leidde uiteindelijk naar een meditatie-grot. We hadden het wel gezien en zijn weer verder gereden naar de fish cave. Later hoorden we van een stel Amerikanen, die daar ook gestopt waren dat het een soort illegale tempel is.

De fish cave ligt in een park en aan het begin van het park kon je vissenvoer kopen. Dat hebben we gedaan, want de entree was vrij en die mensen moeten het ook ergens aan verdienen. In het zakje zat watermeloen, mandarijn en brood stukjes. Je zou het bijna zelf opeten.. De vissen eten eigenlijk fruit en vlees, maar de mensen daar geloven dat ze vegetarisch zijn, dus krijgen ze geen vlees…

De fish cave was uiteindelijk een m2 in de grot, met enorm veel vissen. Je kunt net zo goed naar je vissekom thuis kijken…

Terug in Mae Hong Son hebben we niet veel meer gedaan. Sophie bleek naast ons in het guesthouse te zitten, dus we hebben haar gevraagd of ze met ons mee wilde een trekking doen. De dag erna zouden we gaan, ze was wel enthousiast, dus ze ging ook mee. Een trekking van 3 dagen, met 1 nacht in de jungle slapen en 1 nacht in een Karen “village”. Frank zal hier over schrijven, de foto’s staan er al op.

Terug van de trekking zijn we nog 1 dag in Mae Hong Son gebleven. Weer een scootertje gehuurd en dit keer naar de “long-necks”. Voor zo’n dorp moet je entree betalen en vooral veel kopen. Dat is waar ze van leven. Deze vluchtelingen uit Birma, maken zelf heel veel dingen (vooral mooie sjaals) en we zijn dus ook over ons budget heen gegaan deze dag.. We slepen nu 5 slaals mee. (Nu zitten we in Pai en vind ik dat helemaal niet erg, want het is hier koud ‘s avonds!) Het is wel een beetje vaag al die ringen om hun hals, maar niet schokkend ofzo. Ze lopen daar allemaal zo en de meeste hebben nog van die ringen onder hun knieen ook.. Naast de long-necks zaten in dat dorp ook veel big-ears. (Ik verzin die namen allemaal niet, het staat ook echt op de ansichtkaarten enzo). Enorme oorbellen en een gat in hun oor waar je zo doorheen kunt kijken. Pijnlijk lijkt mij… Maar dat groeit natuurlijk gestaag, dus is niet veel pijnlijks aan.

De 19e zijn we vanuit Mae Hong Son naar Pai gegaan. We hadden besloten om de bus van 8.30 te nemen. Goed voornemen, nu nog uitvoeren, want opstaan is niet onze sterkste kant. Zeker als er ook een bus om 10.30 gaat… Maar we hebben het gehaald! In een uur of 4 (weer alleen maar over bergpassen, het is maar 100 km.) zijn we naar Pai gereisd. Dat wordt dus ons volgend reisverslagje…

Van Mae Sot zijn we naar Mae Sariang gegaan. In een Sangthew, 6 uur lang. De rit was best heftig, veel bochten, veel mensen, 1 kip en 1 vis. (Onderstaand bericht kan schokkend zijn voor dierenactivisten).

We begonnen de reis met een stuk of 8 personen. Spullen bovenop het dak, die was helemaal volgestouwd. Na ongeveer 1,5 uur kwamen we langs een refugee camp, de gevluchte mensen uit Birma. Hier kwamen aardig wat mensen binnen, waaronder een man met een (nog) levende kip. Hij had hem beet aan zijn poten en de kip probeerde nog wat met zijn vleugels te slaan en herrie te maken, maar ja, er moet natuurlijk ‘s avonds wel wat gegeten worden. Na 10 minuten had de man geen zin meer om de kip vast te houden en had hij het beest op de grond gelegd. De kip vond het nog steeds niet leuk natuurlijk, maar beetje bij beetje werd hij steeds meer bedolven onder zware zakken met rijst. Daarnaast waren er nog een paar kinderen die volgens mij op een veer na op het beest gingen staan, wat ook niet echt bevordelijk is voor de gemoedstoestand van de kip. De man moest eruit, de kip had zijn laatste adem uitgeblazen…

Erg boeddhistisch he? In ieder geval had de man een gevuld bord.In Mae Sariang hebben we een guesthouse uitgezocht (met eigen badkamer en warme douche!) en hebben we in de stad gegeten. Een leuk restaurant met alleen maar Thai people. Het was er druk, wat betekent dat het eten erg goed is. Het restaurant was open aan de straatkant (zijn ze eigenlijk allemaal) en daar liep een meisje een beetje doelloos rond te dwalen, tot ze ook in hetzelfde restaurant ging eten, toen hebben we maar gevraagd of ze bij ons kwam zitten. Dat was erg gezellig, ze komt uit Zwitserland en haar engels is niet al te best, maar wel verstaanbaar. Ze zou de dag erna naar Mae Hong Son vertrekken.

Wij vonden Mae Sariang een beetje verlaten, het is een klein dorpje en we hebben niet veel mensen gezien. Daarnaast werd in Mae Sot al gezegd dat Mae Hong Son leuker was, dus zijn wij ook de volgende dag naar Mae Hong Son gegaan. En wie zat er ook in de bus? Sophie, de Zwitserse.

Hier een foto van de bustijden in Mae Sariang. Let even op het tekstje in het rood onderaan… Wat nou, vertraging? De reis (dit keer met een echte bus) ging weer goed, lekker veel bochten weer, maar dit keer waren we best vroeg vertrokken voor ons doen (10.30 uur) dus we waren al om een uur of 15 in Mae Hong Son. Leuk guesthouse uitgezocht en een beetje rond gaan wandelen.

Oja, het verhaal van Mae Sot komt er ook nog aan, maar daarvoor moeten jullie bij Frank zijn…

Er is niet zoveel vervolg, mar ik had het beloofd, dus bij deze.
Nadat we het park eindelijk hadden gevonden, hebben we dan nog 2 tempels bekeken. Terug naar het guesthouse gefietst, waarna we nog buskaartjes moesten kopen. Met het brommertje naar het busstation en daar kaartjes gekocht voor 600 baht, een reis van 7 uur.

Terug bij het guesthousen hadden we besloten wat in de stad te gaan eten, maar na een paar stappen uit het guesthouse, vonden we het wel erg makkelijk om in het guesthouse te gaan eten, dus ‘s avonds eigenlijk niks meer gedaan.

7 December zijn we met de bus naar Mae Sot gegaan, voor de kijkers op de kaart, een stuk noord-westelijker, aan de grens met Burma, 80 km. ten westen van Tak. Om een uur of 18 in Mae Sot aangekomen. Daar de tuktuk naar No. 4 Guesthouse genomen.

Het heeft weer even geduurd, want ondertussen zitten we alweer in Mae Sot. De eerste dag dat we in Ayutthaya waren hebben we maar meteen fietsen gehuurd, want het is te groot om alles op loopafstand te bekijken en elke keer met een brommertje of met een tuktuk kost ook geld en ben je alsnog iets minder vrij..

We zijn maar begonnen bij de TAT Office (Tourist Authority Thailand) om wat informatie te krijgen en een plattegrondje. Is toch wat makkelijker dan die dikke Lonely Planet meeslepen. In de VVV (want dat is het gewoon) is een museum gevestigd, met op een verdieping kunstwerken die betrekking hebben op Ayutthaya en een verdieping met de geschiedenis van de stad. Na dit bekeken te hebben zijn we eerst maar wat gaan eten… Ja, ja de levensstijl van de Thai people is niet moeilijk over te nemen..

Na het eten zijn we naar de eerste tempel gefietst, of wat daar nog van over is. Nadat de Birmezen de stad ingeweest zijn, heel lang geleden, is er niks van overgebleven. De ruines waren indrukwekkend, er stonden nog een aantal Buddha’s en op een stuk waren ze alweer bezig het podium op te bouwen, omdat 5 december (die dag dus) de verjaardag van Koning Bhumibol gevierd wordt. De koning is hier meer dan heilig, overal hangen portretten van hem en kun je merchandising kopen met: We love the king! of met Long live the king! Dit jaar wordt elke maandag een geel shirt gedragen door de Thai’en, omdat maandag de geboortedag is van de koning en als ik een wilde gok mag doen, doet zo’n 90% van de Thai’en daaraan mee. Deze dag dus ook, iedereen en alles geel.

Na deze tempel zijn we nog langs een andere tempel gefietst, maar we vonden het niet echt nodig om weer naar binnen te gaan, dus vanaf de weg een beetje bekeken. Verder rondgefietst, en een beetje verkeerd gefietst waardoor we aan de achterkant van de Royal Palace terecht kwamen. Niet slecht, want hier stond een poortje open, scheelde ons weer 30 baht. Ook weer een hoop verwoest, wel nog heel groot en mooi om te zien. (Ayutthaya was voormalig koninklijk hoofdstad van Siam, vroegere Thailand).

Hierna zijn we maar weer richting guesthouse gefietst. Onderweg nog wat olifanten tegengekomen en overal waren ze aan het opbouwen voor het grote feest. ‘s Avonds dus maar de stad ingegaan. Wat een menigte!! In de hoofdstraat een stuk of 4 podia tegengekomen en op een enkeling na, iedereen geel. Overal tentjes, verkopers, muziek, drukte… Noem maar op! Het was leuk om dit mee te maken (we hebben veel filmpjes gemaakt!) en als afsluiter hebben we maar een voetmassage genomen.. Heel vervelend :-)

De dag erna weer fanatiek een fietsje gehuurd. We zijn niet veel verder gekomen dan een internetcafe waar we tot een uur of 16 hebben gezeten. (Oja, na ons ontbijt bij de Mc Donalds… een frietje is toch wel lekker). Na het internetcafe toch maar besloten om richting het park te fietsen waar nog 2 ruines van tempels zijn. Weer verkeerd gefietst (grote wegen worden aangegeven als normale weggetjes en zandweggetjes alsof het hele normale wegen zijn), maar na een tijdje toch gevonden.

Ik moet nu snel afsluiten want de jongen van het internetcafe wil gaan slapen geloof ik. Wordt vervolgd…