Slapen gaat mij hier niet eenvoudig af, in het bijzonder uitslapen niet. Niet dat ik niet lekker lig, dat de bedden niet goed zijn of dat ik niet moe ben, maar zo rond de tijd dat mijn gevoel zegt dat het rond 5 uur in de morgen is ben ik wakker. Vervolgens draai ik mij tot een uur of 7 zo′n 30 keer om. Hoe vreemd het ook klinkt, uitslapen lukt me niet…
Vandaag dus weer vroeg uit de veren, ontbijtje (weer gebakken ei, broodje, bak warme melk geinfuseerd met pure caffeine en vruchtensap), ff mailen, en op naar de bushalte op avenue Americanas, alwaar we de bus nemen naar la mitad del mundo, oftewel, de evenaar.
Ruim een half uur zitten we in een moderne bus, met eigen rijbaan, supersnel, goede weg, dus het schiet lekker op. Halverwege de rit stappenwe over op een bus die ons naar de bestemming zal brengen. Deze bus is iets minder modern, en vol met locals. Na nog eens een half uur komen we aan op de bestemming. We stappen uit, lopen naar de ingang van het Center Mitad del Mundo en krijgen daar van een gids uitgelegd dat we een tour kunnen nemen door een nabij gelegen krater en reservaat ‘Reserva Geobotánica Pululahua‘ voor 8 dollar p/p. We besluiten eerst een kijkje te nemen bij het monument van de evenaar, nemen een paar foto´s, bekijken de informatie over een oud pre-inca volk dat op een andere plek het échte ‘midden van de aarde’ heeft berekend, met uitleg over equinoxen en andere hemelse aanduidingen en melden ons vervolgens bij de gids.
De gids, Daniel, een vriendelijke man die in de krater woont neemt ons mee naar een pick-up, we springen achterin en rijden in 10 minuten omhoog naar de krater.
We maken een uitgebreide en informatieve wandeling over de wanden van de krater. De krater is duizenden jaren geleden ontstaan door het instorten van de vulkaan, zo´n 5 km breed en de wanden wel tot 400 meter diep! We krijgen vele medicinale en voedzame planten voorgeschotelt, waaronder ook een halucinerende. De wandeling loopt omhoog, tot wel 3100 meter! Het uitzicht over de kraterbodem is niet in minder dan 5000 woorden te beschrijven, bekijk de foto´s!
Op de bodem van de krater staan 16 huizen met 116 bewoners. Ze leven van de landbouw, die zeer divers is, door de verschillende micro-klimaten. De krater is open aan de westkant, waardoor vochtige en warme wind vanuit de pacific binnenkomt. Aan deze kant is het dus warm en worden papaya, meloen, ananas en dergelijke fruitsooorten verbouwd. De wind klimt aan de andere kant tegen de kraterwand en koelt enorm af, waardoor er daar een kouder klimaat is, en de afkoeling van de lucht voor spectaculaire nevelwinden zorgt. Aan die kant worden onder andere aardappels en suikerriet verbouwd. Het geheel oogt werkelijk fantastisch en adembenemend. We gaan met de pick-up terug naar beneden, bedanken Daniel voor de tocht, lopen een stukje en nemen de bus terug naar Quito.
In Quito eerst een kop koffie, een stukje planning, dan naar het hotel (we hebben btw een nieuw hotel, Casa Sol, een stuk frisser en mooier!), ff surfen en daarna diner, lekkere steak, nog een drankje met live-muziek en ik lig rond middernacht in bed, weer een mooie dag voorbij! Morgen naar Otavallo, een van de beroemdste markten van Zuid Amerika.