weblin.nl

Vanuit Chiang Mai dus de nachtbus naar Bangkok genomen. Daar werden we “ergens” afgezet, waar we een tuk tuk hadden naar northern busterminal. Wij wilden naar southern busterminal, maar daar rijdt een tuk tuk niet heen, veel te druk en chaotisch ’s morgens om 6 uur. Daar stonden we op busstation noord. We dachten, we proberen het nog een keer, een tuk tuk te vragen naar busstation zuid te rijden. Engels is niet hun sterkste kant, en we dachten min of meer dat hij wel naar zuid wilde rijden (en misschien zei hij dat ook wel), maar na 100m zei hij dat hij ons bij een bus ging afzetten, die naar busstation zuid ging. Oke, ook goed, als we er maar komen. Vervolgens reed hij een rondje, om aan de andere kant van busstation noord uit te komen. Begrijpen jullie het nog?! We hadden dus best 10 minuten willen lopen.. Maar goed, dat wisten we ook niet van tevoren. (En het was nog erg vroeg). We hebben een half uurtje moeten wachten op de bus, die stamp- stamp en stampvol was. Normaal gesproken is het de Thaise manier om te denken: alles past. Nu waren er zelfs Thaise mensen die het al opgaven voordat ze uberhaupt bij de ingang van de bus waren. Wij hadden geluk, we konden mee (vraag niet hoe).

Na een kwartier rijden moesten we tanken. (Natuurlijk, dat doen ze hier altijd pas als ze geld hebben gevangen van de klanten). Alleen duurde dat tanken 3 kwartier!! Waarbij ook de motor nog eens werd afgezet, wel logisch, maar met 200 man in een bus in Bangkok, waar dat beetje uitlaatgas toch niks meer uitmaakt, is het wel prettig als de airco blijft draaien.

Uiteindelijk is het tanken toch gelukt en konden we verder. We hadden zelfs op busstation zuid geluk dat de bus over een half uur ging. Ontbijt gehaald bij Dunkin’ donuts en op weg naar Prachuap Khiri Kan!

Vanuit Mae Hong Son weer naar Pai gegaan. We hadden het geluk dat heel Thailand een lang weekend vrij had, dus zo’n beetje heel Bangkok was in Pai te vinden. Zo chaotisch hebben we het nog nooit ergens gezien. Pai is niet erg groot, en nu was het dus bomvol met vooral mini-vans… En natuurlijk was er ook geen guesthouse meer te bekennen met nog een kamer vrij, dus waren we weer genoodzaakt om in een tent te slapen. Het was een dure tent, maar ja wat wil je met zo’n verhouding vraag-en-aanbod. Op het eerste gezicht zag de tent er wel aardig uit, en dat was het ook wel, maar hij stond naast een drukke weg. We hadden eigenlijk wel verwacht dat het ’s nachts niet zo druk was op die weg, maar helaas voor ons, de scootertjes bleven maar langsrazen.

Om 7.30 uur maar opgestaan (dat zegt wel genoeg over hoe goed we hebben kunnen slapen…) en op zoek naar een kamer gegaan. We hadden geluk dat we een kamer hebben gevonden, wel voor 600 baht, (normaal zitten we rond de 200 - 300 baht), maar we konden in ieder geval slapen. Die middag hebben we dat ook gedaan, anders hadden we 24 uur oud en nieuw nooit gered. Om 19 uur ontbeten met een biertje :-) In de reaggea bar, waar later een Australisch stel binnen kwam, met bagage. Zij kwamen net uit Koh Tao en hadden dus een hele lange reis gehad. Hun laatste optie was om in die bar te gaan slapen. Erg aardig van de bar-boy, maar niet echt ideaal natuurlijk. Nu dachten wij, laten wij het nieuwe jaar goed beginnen door ze bij ons uit te nodigen. Toevallig stond er in onze kamer een nieuw matras nog in de verpakking en de kamer was groot genoeg. We hebben ze dus sneaky naar binnen gesleept en zo waren zij erg blij dat ze en konden slapen, en warm konden douchen. Goed voor ons karma…

We hebben met ze gegeten en gefeest. Was erg gezellig, ze hadden precies als wij vorig jaar, de duik cursussen bij Ban’s diving resort gedaan, toevallig dus.

Op nieuwjaarsdag hebben we vooral geslapen. Op 2 januari zijn we met de bus naar Chiang Mai gegaan, om vanuit daar de nachtbus naar Bangkok te nemen, om snel op het strand te zijn!

Als mensen van een guesthouse je beginnen te herkennen, is het misschien wel eens tijd om ergens anders heen te gaan… We zijn weer naar het oude vertrouwde Friend’s house gegaan, waar ze meteen vroegen: ohh you come back! Mae Hong Son is gewoon erg relaxed en de mensen zijn er erg aardig.

Vorig jaar hebben we eigenlijk alles al gezien in de omgeving, dus nu hebben we niks gedaan. Heerlijk! Alles was nog hetzelfde, dus we hebben ons prima vermaakt. En omdat we echt serieus niks hebben gedaan, is dus ook dit berichtje heel kort. We hebben wel nog vrienden gemaakt bij een bar om de hoek van ons guesthouse. Hij vond ons Holland-boekje zo mooi, hij vroeg of hij er 1 kon hebben. We hadden nog 1 nieuwe bij ons, die ligt daar dus nu in de bar. Het boekje wat we elke keer overal mee heen slepen, ziet er ondertussen bijhoorlijk gebruikt uit, met aantekeningen erop en emailadressen…

Ons Holland boekje hebben we gemaakt omdat veel Thai’en vragen hoe Holland is. We hebben veel foto’s opgezocht van typisch Hollandse gebruiken en producten enzo en hebben daar een boekje van laten drukken. Niet alleen de Thai’en vinden het leuk om te zien, vooral andere toeristen zijn enthousiast, dus waarschijnlijk vind je volgend jaar overal foto boekjes!

Vorig jaar hebben we 2x een middag in Chiang Mai doorgebracht. Nu zijn we er langer gebleven, want op zich is het wel een fijne stad om niks te doen of hele winkelcentra leeg te kopen. Op kerstavond hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan. We zaten in OK guesthouse, waar ze 3 x op een avond films uitzenden, waardoor we dus de eerste avond Die Hard hebben gekeken. Op kerstdag zijn we naar het winkelcentrum geweest. Heerlijk, zouden ze in Nederland ook moeten doen, gewoon alle winkelcentra open :-) Het enige wat een beetje tegenviel was de kerstmuziek overal… niet eens de normale, maar kerstmuziek “Thai Style”. Stel je maar eens jingle bells met smurfenstemmetjes voor… Heel irritant dus.

We hebben ons wel ingehouden trouwens. (Zelfde winkelcentrum als vorig jaar, Anneke!) Niks gekocht alleen gekeken. Erg knap, al zeg ik het zelf. ’s Avonds zijn we op zoek gegaan naar een discotheek. We hadden een hele grote gevonden, was nog erg rustig toen wij er kwamen, maar er waren veel optredens en het was niet eens zo slecht. Later op de avond hadden we natuurlijk alweer vrienden gemaakt, dus de whiskey ging alweer snel. Om een uur of 4 ging het dicht, dus of we nog wat mee gingen eten. We reden mee naar een 24H-restaurant, waar ze 1 gerecht serveren, de thaise shoarma: noodle-soup. Erg lekker, dat eten we wel vaker. Het was erg gezellig en ook onze vrienden vonden het erg leuk. Ze hebben ons weer thuis gebracht (helemaal verbaasd dat we wel een kwartier hebben gelopen van ons guesthouse naar de disco, liever lui dan moe) en we hebben lekker uitgeslapen.

Tweede kerstdag zijn we naar de night safari geweest. Uiteraard hadden we overdags niks meer gedaan, dus dan maar naar de dierentuin. Er gingen 2 treintjes en er was een looproute. We wilden eerst nog een biertje drinken, waardoor we uiteindelijk de eerste engelse versie van 1 trein gemist hadden, die pas weer om 21.30 uur ging. (Sindsdien loopt mijn horloge 10 minuten voor). We hebben ons uiteindelijk goed vermaakt, alle routes meegereden en gelopen en onze taxi-chauffeur maar een goede fooi gegeven voor het wachten. (In plaats van 21 uur, kwamen we dus pas om 22.30 terug uit het park).

27 december zijn we met de bus naar Mae Hong Son gegaan. Erg lange rit, van 8 uur - 17 uur. Gelukkig hadden we een guesthouse gereserveerd.

Vanuit Chiang Khong naar Mae Sai gegaan, om de grens over te gaan met Birma. We waren net 1 dag te vroeg de grens overgegaan bij Laos, dus ons visa liep tot 19 januari en we vliegen 20 januari naar India, handig he. Gelukkig geen haast. Mae Sai is een klein stadje, waar het nog even duurde voor we een goed guesthouse hadden gevonden. Overduidelijk dat het ooit volgestroomd was met westerse toeristen (erg veel verlaten guesthouses) waren er bijna geen westerse toeristen meer. Het was net een soort ghosttown wat dat betreft, maar gelukkig was er genoeg leven rondom de grensovergang. Er was werkelijk niks te beleven, dus ’s avonds een guesthouse gevonden waar ze bier schonken (het was de dag van de verkiezingen, dus alcohol verboden) en hebben we daar duffe amerikaanse-humor films uit de jaren 80 zitten kijken…

De volgende ochtend de grens over gegaan, 10 minuten in Birma op de markt rondgelopen en vervolgens snel de bus naar Chiang Rai om naar Chiang Mai te komen. In Chiang Rai ging er alleen nog 3 uur later een bus, dus we hebben ons vermaakt in een pizzeria (soms mag dat gewoon…) en een sportwinkel.

Er zijn weer nieuwe foto’s! Weer terug in Thailaland ;-) is de connectie weer wat sneller en we hebben natuurlijk tijd genoeg!

Hier is het complete album van Laos, waarin de albums Vientiane, Vang Vieng, Luang Prabang, Oudomxai, Luang Nam Tha en Muang Sing.

Route van Chiang Kong naar Mae Sai - 23 december

De reis van Muang Sing naar de grens duurde erg lang. We hadden dus om 8 uur de bus naar Nam Tha. Daar een transfer naar het busstation (8 km. uit dat kleine dorp!) en toen we daar aankwamen, bleek dat we de bus net gemist hadden en dat we 2,5 uur moesten wachten… Eerst dus maar wat gegeten (heen en weer naar Nam Tha hadden we ook niet echt zin in) en vervolgens de tijd gedood met lezen.

De busreis begon om 13.30 uur en duurde ook erg lang. In het begin had hij behoorlijk de vaart erin, maar toen waren er nog niet zoveel bergpassen. En nadat er nog 15 zakken met rijst naar binnen werden gesleept (duurde ook een kwartier) ging het helemaal niet meer zo snel. Soms heb je gewoon busritten waar je helemaal gaar uitkomt, en soms valt het mee. Deze dus niet. We kwamen om half 6 aan op het busstation van Houax Xay (5 km. uit het dorp) waar we de transfer hadden naar de pier. De grens is hier namelijk de Mekong rivier. Het zou er om hangen of de grens nog open was, want er was iemand die zei dat het maar tot 17 uur open was. We wilden graag naar de overkant, omdat we daar vorig jaar ook waren geweest en we al wisten waar we wilden slapen en eten :-) Gelukkig hadden we nog 10 minuten om de grens over te gaan. Aan de overkant waren we snel gesetteld.

De bar / restaurant opgezocht, waar we vorig jaar biertjes hebben gedronken met een jongen die daar werkt en daar heerlijk gegeten. De jongen werkte er nog, en toen hij de Aap sticker zag op Frank zijn tas, wist ie meteen weer wie we waren. Zijn aap sticker zat nog op zijn scooter en hij had er heel Chiang Khong mee vol geplakt. ’s Avonds zijn we naar de plaatselijke disco geweest. Niet zo heel groot en niet 1 westerling te zien. We hadden al snel een vriend, die (gelukkig maar, je zou niet zonder kunnen) een 2 liter fles whiskey mee had genomen. Hier in Thailand en Laos neemt iedereen zijn eigen fles whiskey mee of ze kopen er 1 of 2 in de disco om dat vervolgens op tafel te laten staan (iedereen heeft zijn eigen (sta)tafel met zijn vriendengroep) en iedereen kan daarvan drinken. Water en cola worden besteld (je wordt hier in disco’s bedient aan je tafel) en niemand weet meer welk glas van wie is, en daar doen ze ook helemaal niet moeilijk over. Je wordt hier ook overal bijgeschonken. Net als je denkt, pff ik heb wel even genoeg bier op, komt de ober om je glas bij te schenken. Wij hadden dus een vriend erbij. Aan het einde van de avond was hij zo lam, hij bleef maar hetzelfde herhalen: you’re my friend, YOU UN-DER-STAND-ME?? schreeuwde hij dan erna. Met zo’n vinger in de lucht en een dubbele tong. Erg grappig dus, maar ik vond het helemaal niet erg dat zijn vrienden hem meenamen, toen we daar nog als allerlaatste buiten zaten, toen de disco al een half uur dicht was. We hadden in elk geval een hele leuke avond en besloten dat we de dag erna niet verder wilden gaan maar nog een dagje wilden blijven.

We hebben dus lang uitgeslapen. Daarna op een terrasje aan het water de hele middag gelezen en mijn landenvlaggetjes op mijn tas genaaid. Ziet er meteen een stuk vrolijker uit. ’s Avonds weer heerlijk gegeten (geen bier, de dag erna waren verkiezingen, dus 24 uur geen alcohol in heel Thailand) en de dag erna zijn we met de bus naar Mae Sai gegaan.

Fietstochtroute naar de grens met China - 29 december